Yellow FINS SWIM CLUB

HAPPY BIRTHDAY TO OUR BEST EVER TOURNAMENT MANAGER!

Since 2013, the Tandag Yellow Fins Swim Club has been incredibly proud to have you by our side. Your unwavering support has made our club and the swimming lives of our swimmers more vibrant and active than ever before. We are forever grateful for your wise guidance and dedication.

From training Coach Reynaldo Cañedo Rabago in his early swimming journey to now partnering with us in shaping every swimmer’s path, you have always placed our club’s needs at the forefront of everything you do. Your passion for swimming and commitment to our team have made a lasting impact on all of us.

Here’s to celebrating you today and all the amazing years we’ve shared – may your special day be filled with joy, laughter, and the same warmth you’ve given us throughout the years!

With heartfelt gratitude and warm wishes from all of us at Tandag Yellow Fins Swim Club.

We love You Coach Pantaleon. ❤️❤️

“Sakitin ka naman, bakit ka pa nag-swimming?”
Hindi lang iisang tao ang nagsabi n’un—marami. At bawat salita nila, parang bato sa dibdib ko.

Ako ay 14, at lumalaban para sa Batang Pinoy Qualifiers ng aming lungsod.

Sa hallway pa lang ng school:
“Uy, ayan na ’yung laging may inhaler.”
“Qualifiers? Baka manghina lang ’yan sa gitna.”
“Sayang oras. Hindi siya pang-sports.”

Sa jeep pauwi, narinig ko pa:
“Mag-aral na lang sana ’yan, hindi bagay sa kanya ang swimming.”

At sa pool, habang nag-i-stretch ako:
“Coach, bakit pa siya pa? Ang dali niyang mapagod.”
“Hindi ba kayo natatakot ma-ambulance?”

Tinamaan ako—pero hindi ako bumigay.

Sabi ni Coach habang nakaharap sa’kin:
"Maingay lang ang mga takot lumaban. Ikaw? Tahimik ka, pero lumalakad ka papunta sa pangarap mo.”

Dumating ang araw ng Qualifiers. Pag-akyat ko sa starting block, narinig ko pa ’yung tawanan:
“Good luck na lang sa kanya—kakailanganin niya ’yan.”
“Bibilang tayo kung ilang meters aabot.”

Napikit ako nang mariin.
Hindi ako papayag na sila ang magdikta ng hangganan ko.

Sigaw ni Mama:
“Anak! Lumangoy ka para sa sarili mo, hindi para sa kanila!”

Pag-lusong ko sa tubig, parang sabay-sabay na nalunod ang lahat ng bulong at kutya.
Stroke.
Kick.
Pull.
Lumaban.
Lumaban pa.
Huwag hihinto.

Pag-abot ko sa dulo, halos hindi ako makatingin sa scoreboard dahil sa kaba.
Pero nang lumingon ako—

QUALIFIED.

Hindi ko tinalo ang mga mapanghusga sa akin.
Tinalo ko ang sarili kong duda.
At iyon ang pinakamatamis na panalo.