Ms.M Stories

Hinding-hindi ko malilimutan ang nangyari sa amin noong nakaraang taon.

Ako si Ellen, may asawa at isang anak na si Ben, apat na taong gulang pa lang. Sa aming maliit na rental house sa Las Piñas, may maliit na bakuran sa likod na puno ng saging at isang lumang mangga. Doon lagi naglalaro si Ben habang naglalaba o naghahanda ako ng pagkain.Isang hapon, habang nagdidilig ako ng halaman, narinig ko siyang tumatawa nang malakas. “Mama! Tingnan mo si Inday! May dala siyang manika, pink!”Paglingon ko, wala namang ibang bata. Pero si Ben, iniabot pa niya ang k**ay niya sa ere, parang may kausap talaga. “Anak, sino si Inday? Wala naman tayong bisita.”“Si Inday po, Mama. Lagi siyang nandito. Gusto niya maglaro ng taguan kasama ako. Sabi niya, ang ganda daw ng bahay natin.”Akala ko normal lang na imaginary friend. Maraming bata ganon. Pero kinabukasan, may nakakalat na sampaguita sa sahig ng kusina—mga bulaklak na sariwa pa, basa pa ng hamog. Wala naman kaming sampaguita sa bakuran, at wala ring kapitbahay na nagbebenta.Mula noon, tuwing hapon, nakikita ko si Ben na itinatago ang laruan niya sa ilalim ng saging, “Para kay Inday, Mama. Gutom daw siya.” Tuwing gabi naman, naririnig ko siyang bumubulong sa k**a: “Sige, Inday… bukas ulit… huwag ka munang umalis.”Isang gabi, bandang alas-tres ng madaling-araw, bigla siyang sumigaw. “Mama! Hinahatak ako ni Inday! Ayaw ko! Masakit!”Tumakbo ako papa*ok sa kwarto. Nakita ko si Ben na nakadikit sa dingding, paa niya parang may humihila pababa, papunta sa bintana na nakabukas nang konti. Pawis na pawis siya, mukha niya takot na takot, at may amoy na parang basang lupa at bulaklak na nalalanta.Mabilis ko siyang binuhat at inilipat sa kwarto namin. Kinabukasan, may maliit na footprint sa lupa sa bakuran—maliit na paa ng bata, walang tsinelas. Pero si Ben, suot pa rin ang kanyang rubber shoes.Nagpa-check up kami sa pediatrician. Walang lagnat, walang sakit. “Baka night terror lang, Ma’am,” sabi ng doktor. Pero alam kong hindi.Dinala kami ng nanay ko sa isang matandang albularyo sa Muntinlupa. Pagdating pa lang, hindi pa kami nakakapa*ok sa maliit niyang bahay, nagsalita na si Mang Rudy: “May sumusunod sa bata. Babae, maliit, mahaba ang buhok, nakasuot puti. Nasa puno siya sa likod ng bahay niyo.”Sa tawas, lumutang sa plato ang hugis ng isang batang babae na may bulaklak sa buhok at hawak na manika na gawa sa trapo. “Engkanto ‘yan na nakatira sa lumang mangga. Gusto niyang maging ‘kalaro’ ang anak mo… habang buhay.”Pinahid niya si Ben ng lana na may orasyon, naglagay ng itlog at asin sa bakuran, at pinagdasal ang buong bahay. Pinainom din siya ng mapait na gamot.Pag-uwi namin, biglang nawala ang amoy ng sampaguita. Si Ben naman, noong gabi, tahimik na natulog nang mahimbing. Kinabukasan, tinanong ko siya, “Nasaan na si Inday, anak?”Tumingin siya sa bakuran, tapos ngumiti nang payapa. “Umuwi na po siya sa puno niya, Mama. Sabi niya, may bagong kalaro na raw siya doon.”Simula noon, hindi na namin hinahayaan si Ben maglaro mag-isa sa bakuran pagkatapos ng 6 PM. Lagi na kaming nagdadasal bago matulog, at nagpabless na rin kami ng pari sa bahay.Dahil totoo ang sabi nila—hindi lahat ng “kaibigan” na nakikita ng bata ay nasa isip lang niya. Minsan, sila yung nakatago sa ating bakuran, sa puno, sa sulok… naghihintay lang ng makasama.

Huwag nating balewalain ang mga sinasabi ng mga anak natin. Makinig tayo. Protektahan natin sila.
At higit sa lahat magdasal tayo palagi.

May karanasan din ba kayo tungkol sa “imaginary friend” ng anak niyo na parang totoong may laman? O may nangyaring kakaiba sa bakuran niyo? I-share niyo na ‘yan sa comments!

Hindi ako naniniwala sa pamahiin…
hanggang natulog ako na bukas ang bintana

Hindi talaga ako naniniwala sa pamahiin.
Lumaki ako sa Maynila pero tuwing bakasyon, umuuwi kami sa probinsya kung saan nakatira ang lola ko. Lumang kahoy na bahay, tahimik na barangay, at sobrang dilim kapag gabi. Alam niyo yung tipong alas-nuebe pa lang parang patay na ang paligid.
May isang bagay lang na paulit-ulit niyang sinasabi sa akin.
“Huwag kang matutulog na bukas ang bintana kapag dis-oras na.”
Hindi niya inexplain kung bakit. Akala ko panakot lang sa bata.
Last year, naiwan ako mag-isa sa bahay nila ng ilang araw. Okay naman noong una. Tahimik. Presko ang hangin. Relaxing pa nga.
Hanggang nagka-brownout isang gabi.
Sobrang init. Walang electric fan. Hindi ako makatulog kaya binuksan ko yung bintana katabi ng k**a ko.
Almost instant, may malamig na hangin na puma*ok. As in sobrang lamig compared sa labas. Pero dahil inaantok na ako, hindi ko na pinansin.
Nakatulog ako agad.
Nagising ako bandang madaling-araw. Siguro mga 3 AM. Hindi dahil sa ingay — kundi dahil parang may nakatingin sa akin.
Alam niyo yung pakiramdam na gising na utak mo pero ayaw mong dumilat kasi pakiramdam mo may makikita kang hindi dapat?
Tahimik yung kwarto.
Too quiet.
Walang kuliglig. Walang a*o. Kahit hangin wala.
Pero bukas pa rin yung bintana.
Tapos may narinig akong bulong.
Mahina lang.
“…tulog ka na ba?”
Akala ko nananaginip lang ako. Hindi ako gumalaw. Nakapikit lang ako.
Then may kumatok.
Hindi sa pinto.
Sa kahoy ng bintana.
Tok… tok… tok…
Hindi malakas. Parang ayaw magising ang iba.
Doon ako kinilabutan talaga.
Gusto kong bumangon pero parang sobrang bigat ng katawan ko. Tapos may naamoy akong parang basang lupa — alam niyo yung amoy pagkatapos umulan sa sementeryo?
Biglang may lumamig na hangin sa likod ko.
Hindi galing sa bintana.
Galing sa k**a.
May huminga malapit sa tenga ko.
Literal.
Tapos may bumulong:
“Salamat… pinapa*ok mo ako.”
Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakapikit. Basta nung naglakas-loob akong dumilat, wala namang tao.
Bukas pa rin yung bintana.
Akala ko tapos na.
Kinabukasan, napansin ko yung sahig.
May putik na bakas ng paa.
Galing sa bintana papunta sa k**a ko.
At doon lang natapos.
Walang bakas palabas.
Sinabi ko sa kapitbahay naming matanda yung nangyari. Hindi siya nagulat. Sabi niya may lumang paniniwala raw dito — kapag bukas ang bintana sa pagitan ng hatinggabi at alas-tres, nagiging “daanan” daw iyon ng mga ligaw na espiritu.
Hindi raw sila nakakapa*ok kung sarado ang bahay.
Pero kapag may bukas na bintana…
parang inimbitahan mo na rin sila.
Simula noon, sinasarado ko na lahat bago matulog.
Okay na sana.
Pero minsan, nagigising pa rin ako sa parehong oras.
Sarado ang bintana.
Naka-lock.
Tahimik ang kwarto.
Pero may naririnig pa rin akong mahina na kumakalabit.
Tok…
Tok…
Tok…
Hindi na sa bintana.
Parang nanggagaling na sa loob ng aparador.

At hindi ko pa rin iyon binubuksan hanggang ngayon.

Hindi ko dapat tinahak ang daang iyon kagabi. Pero curiosity lang ang pumunta sa akin.

Lumaki ako sa probinsya at alam ko halos lahat ng kalsada.
Ngunit may isang daan sa likod ng bahay namin na laging sinasabi ng matatanda: “Huwag kang lalakad dito kapag palubog na ang araw.”
Akala ko pangkaraniwan lang na kwento para takutin ang mga bata.
Kaya nung gabing iyon, naglakad ako pabalik mula sa tindahan. Tahimik lang ang paligid. Ang hangin, malamig pero walang humihip.
Habang papalapit ako sa daan, napansin kong may nakatayo sa gilid… isang batang lalaki, nakasuot ng puti.
Hindi siya gumagalaw. Hindi kumikilos.
At kapag tumingin ako sa kanya… nakatingin siya sa akin.
Hindi mukha ng bata ang nakikita ko… parang mas matanda, mas malalim ang tingin.
Tumigil ako. Subukan ko siyang lampasan.
Ngunit bawat hakbang ko, parang sumusunod siya, kahit hindi ko marinig ang tunog ng paa niya.
Lumiko ako sa isa pang kalsada, pero nakita ko na siya, parehong lugar, parehong pose, nakatingin sa akin.
Parang naglalaro sa akin… pero hindi nakangiti.
Umuwi ako ng mabilis, pero bago ako nakapa*ok sa bahay, nakita ko sa bintana…
nakatingin siya sa akin mula sa kabilang dulo ng kalsada.
Hindi ko siya nakita ng ibang araw.
Ngunit tuwing lalakad ako sa daan na iyon… pakiramdam ko, may nak**asid sa bawat hakbang ko.
Kayo… may daan din ba sa inyong baryo na tinatakot ng matatanda pero ini-explore pa rin ninyo?
O may nakaramdam na ba kayong sinusundan kahit walang tao?

May maliit akong habit bago matulog at hindi ko alam kung kailan ko ito natutunan.

Napansin ko lang siya dahil sa kakulangan ko sa tulog.

Gabi-gabi kasi akong nagigising bandang alas-tres. Walang dahilan. Walang ingay. Basta dilat lang ako, nakatitig sa kisame.
Akala ko stress lang.
Hanggang sa isang gabi, habang nakahiga ako, may narinig akong mahinang tunog sa ilalim ng k**a.
Parang tela na sumasayad sa sahig.
Huminto ako sa paggalaw para makinig.
Huminto rin yung tunog.
Doon ako kinabahan.
Kasi parang… may nakikinig din.
Sinubukan kong ibaba yung paa ko para bumangon, pero bigla akong nagdalawang-isip. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko may madadampian ako kapag ginawa ko ‘yon.
Kaya inabot ko nalang yung phone ko at sinilip gamit ang flashlight.
Wala.
Alikabok lang. Mga kahon. Normal.
Pero nung papatayin ko na yung ilaw, may napansin akong kakaiba.
Yung mga kahon sa ilalim…
parang mas malapit sa gilid ng k**a kaysa dati.
Hindi ko maalala na ginalaw ko sila.
Hindi na ako nakatulog noon.
Kinabukasan, tinanong ko yung kapatid ko kung may puma*ok ba sa kwarto ko.
Sabi niya wala.
Pero may sinabi siyang kakaiba.
“Akala ko ikaw yung gumagapang kagabi. May narinig akong kalabog sa sahig.”
Simula noon, hindi ko na pinapatay ang ilaw kapag matutulog.
Hindi dahil may nakita ako.
Kundi dahil hanggang ngayon…
may mga gabing naririnig ko ulit yung tunog.
At parang… mas malapit na siya sa ulunan ng k**a.

Kayo, may ganito rin ba kayong pakiramdam sa kwarto ninyo?
Yung parang may mali, pero hindi mo maipaliwanag kung ano?