Vimvoom Channel
Share
Verse 1:
Sa dami ng taong dumaan sa buhay ko,
Mga matang sumulyap, sandaling naglaho.
Akala ko’y puso ko’y sanay nang masaktan,
Hanggang dumating ka, biglang nagbago ang lahat.
Verse 2:
Sa bawat gabi na ako’y nag-iisa,
Bitbit ang pangarap na tila ba wala na.
Ikaw ang liwanag sa madilim kong mundo,
Tahimik mong inayos ang pusong gumuho.
Pre-Chorus:
Hindi man perpekto ang ating kwento,
May luha’t takot na dinaanan ko.
Pero sa piling mo’y natutunan kong muli,
Ang magmahal nang buong-buo at di magmadali.
Chorus:
Ikaw pa rin sa araw ng mga puso,
Sa gitna ng sigaw ng mundong magulo.
Kung mawawala man ang lahat sa akin,
Basta’t ikaw ang kapiling, sapat na sa damdamin.
Sa bawat tibok na aking naririnig,
Pangalan mo ang laging umiibig.
Sa araw man ng pagdiriwang o lungkot na kay dilim,
Ikaw pa rin… ikaw pa rin.
Verse 3:
May mga sandaling tayo’y napapalayo,
Mga salitang sugat ang dulot sa puso.
Pero sa yakap mo’y natutunaw ang galit,
Pag-ibig natin, hindi kayang palitan ng sakit.
Bridge:
Kung sakaling dumating ang unos sa daan,
At ang mundo’y kumontra sa ating pagmamahalan,
Hahawakan kita, hindi kita bibitawan,
Sa harap ng lahat, ikaw ang aking tahanan.
Final Chorus (Mas mataas ang tono):
Ikaw pa rin sa araw ng mga puso,
Sa habang-buhay na pangako ko.
Walang ibang hiling ang puso kong sugatan,
Kundi ang makasama ka hanggang kamatayan.
Sa bawat tibok na aking naririnig,
Ikaw ang dahilan kung bakit ako’y umiibig.
Sa bawat bukas na sisikat ang araw,
Ikaw pa rin… ang mahal ko habangbuhay.
22/01/2026
“Sa Likod ng Katahimikan”
Tahimik ang bahay nina Daniel at Mara—isang katahimikang akala ng iba ay simbolo ng payapang pagsasama. Sampung taon na silang mag-asawa. Walang anak, pero puno raw ng pangarap. O iyon ang alam ng lahat.
Tuwing gabi, nauuna nang matulog si Daniel. Pagod sa trabaho, kontento sa simpleng hapunan at sa presensyang akala niya’y sapat na. Hindi niya napapansin na sa bawat pagpatay ng ilaw, may mundo si Mara na unti-unting nagigising.
Sa loob ng banyo, may ilaw ng cellphone na palihim na kumikislap. Doon nagtatago ang mga mensaheng hindi kailanman mababasa ni Daniel. Isang pangalan ang paulit-ulit na lumilitaw—Leo.
Si Leo ang alaala ng nakaraan ni Mara. Ang lalaking iniwan niya para piliin ang mas “tamang” landas—si Daniel. Ngunit ang pusong pilit ikinukulong, laging nakakahanap ng siwang para makatakas.
Hindi intensyon ni Mara na magtaksil. Nagsimula lang sa kumustahan. Hanggang sa maging tawanan. Hanggang sa maging pagtatagpo sa mga lugar na walang nakakakilala sa kanila. Doon, muling naramdaman ni Mara ang sarili—ang babaeng matagal nang nawala sa papel ng isang asawa.
Ngunit bawat yakap kay Leo ay may kapalit na bigat. Sa bawat halik, mas lumalalim ang sugat ng konsensya. Pag-uwi niya sa bahay, naroon si Daniel—nakangiti, nagtitimpla ng kape, nagtatanong kung kumusta ang araw niya. At sa bawat pagsisinungaling ni Mara, parang may unti-unting namamatay sa loob niya.
Isang gabi, hindi na nakatiis si Daniel. May napansin siyang kakaiba—isang mensaheng hindi agad nabura, isang titig na laging wala sa kanya. Hindi siya nagalit. Hindi siya sumigaw. Umupo lang siya sa sofa at hinintay si Mara.
“May kulang ba sa akin?” mahina niyang tanong.
Doon bumigay si Mara. Hindi dahil nahuli siya, kundi dahil unang beses may nagtangkang umintindi kaysa manumbat. Umiyak siya—hindi lang dahil sa lihim na relasyon, kundi dahil sa sarili niyang kahinaan.
Walang sigawan noong gabing iyon. Tanging katotohanan ang nanatili sa pagitan nila—mas masakit pa sa anumang galit.
Sa huli, walang malinaw na panalo o talo. May mga sugat na hindi agad naghihilom. May mga desisyong kailangang harapin sa liwanag ng umaga.
At sa likod ng katahimikan ng kanilang bahay, nanatili ang tanong:
Mas masakit ba ang pagtataksil, o ang pag-amin na matagal nang may kulang sa pagmamahalan?
Ano sa tingin Nyo? Magpayo nga kayo guys.
Click here to claim your Sponsored Listing.
Category
Contact the public figure
Website
Address
153 BARANGGAY ISLA
Santa Rosa
