Hatinggabi

WALANG PASOK

Sarado ang mga paaralan
Kandado ang mga tarangkahan
Paano na tayo mahuhubog
kung palagi na lang lumulubog.

Wala na nga tayong mga pasok
Pero pumasok sa walang-wala.
Mga basurang s'yang isinuksok,
Umaalingasaw, bumabaha.

Mananatili ang ilan sa tahanan
Ang iba nama'y inaagos sa daan
Baradong isip ay muling binibilog
May tulog pa ba kung mataas ang ilog

Humahagulgol na yaring mga ulap,
Habang nagdurusa naman itong lupa
Kailan ba mararanasan ang lingap
kung sa pangil, agad tayong humuhupa.

Sa hindi kalayuan, patuloy kitang tinatanaw,
sa iyong munting kilos na sa puso ko'y tumutunaw
Hindi nakalilimot sa mga simple mong pag-ngiti,
sa aking napagtagumpayan sa kabila ng paghikbi.

Kapag hindi ko na isinulat ang dati kong sulat,
Kapag hindi ko na itinala ang dati kong tala,
Kapag hindi ko na yakap ang mga tinik,
Akin nang naapuhap ang mga halik
mga halik ng pamamaalam at pagpapalaya.

Nawa'y maghilom ang ating mga puso;
ibang lunas man ang sa atin ay ipagtagpo.

madali ang umibig,
mahirap ang mahalin pabalik.

handa tayong maglaan ng oras para sa iba,
gumawa ng bagay na kanyang ikasasaya.
handa tayong isakripisyo ang ibang bagay,
huwag lang bumitaw kanyang mga kamay.

madali lang nating nasasabing mahalaga ka,
subalit tikom ang bibig sa bawat pagtugon niya.
dalisay na pag-ibig ang nais nating ialay,
tunay rin ba ang kanyang gustong ibigay.

madali lang ang magpahayag ng pag-ibig,
mahirap lang na ituring din tayong daigdig.
kaya nating ibigay ang bawat halik at pananabik,
ngunit kaya ba nating tanggaping maaaring walang bumalik.

Paborito nating maglakad sa dilim
habang tinatanaw ang mga bituin.
Gayundin ang mga parol na palamuti
sa tuwing mamamasyal tayo sa parke.

Parehas silang nagbibigay ng liwanag
Kapwa sila'y parating may ipinahahayag:
Na kung matapos man ang araw at 'di sila masilayan
ang tunay na ningning at kagandahan ay nasa ating kalooban.