Thanks For Watching

Madaling lumuhod at umiyak
sa Diyos kapag gipit ka.
Madaling magmakaawa kapag
walang-wala.

Pero ang totoong karakter ng isang tao…
hindi nakikita kapag lugmok siya.

Nakikita ito kapag nagsimula na
siyang yumaman.

Kasi ang kahirapan, pilit kang
pinapakumbaba ng sitwasyon mo.

Pero ang pera?
Binibigyan ka niyan ng kapangyarihan
na ipakita kung sino ka talaga.

Narito ang 3 signs na dahan-dahan
ka nang nilalason ng kaunting
tagumpay mo:

1️⃣ Pakiramdam mo, sarili mo na
lang na galing at diskarte ang dahilan.

Kapag pumapalo na ang benta,
kapag may malalaking client na…
unti-unti mo nang nakakalimutan 'yung
mga gabi na dasal lang ang puhunan mo.

Nakalimutan mo na noong simula,
humihingi ka lang ng isang customer.

Ngayong dinudumog ka na,
pakiramdam mo ikaw na ang
pinakamatalino.

Tandaan mo: Ang utak, lakas, at
pagkakataon na meron ka
ngayon—hiniram mo lang 'yan sa Itaas.

Anumang oras, pwedeng bawiin 'yan.

2️⃣ May oras ka na sa luho, pero wala
ka nang oras sa Kanya.

Dati, bago matulog at paggising, pasalamat ang laging inuuna.

Ngayon?
Paggising mo, scroll agad sa analytics.
Trabaho agad.

Kapag may free time, bili agad ng gamit,
kain sa mamahaling resto, o check
ng investments.

Naging busy ka na sa pag-aalaga ng
mga "blessings" mo…
hanggang sa tuluyan mo nang nakalimutan
ang "Source" ng mga blessings mo.

Ang trahedya sa negosyo? 'Yung
nakuha mo nga ang buong mundo,
pero nawala naman ang humility mo.

3️⃣ Nagbabago ang trato mo sa mga
taong nasa ibaba mo.

Tingnan mo kung paano mo kausapin
ang mga supplier mo ngayon.

Tingnan mo kung paano mo itrato
ang mga empleyado mo o 'yung
mga taong nagsisimula pa lang na
humihingi ng payo sa'yo.

Kung nakakaramdam ka na ng inis
o pagmamataas sa mga taong kapos…

Lumalaki na ang ulo mo.

Ang tunay na pag-asenso, hindi
sinusukat sa kung gaano kataas
ang narating mo…
kundi sa kung gaano karaming tao
ang tinulungan mong umangat
kasabay mo.

Ito ang katotohanan na hindi mo
dapat malimutan:
Pwedeng magbago ang takbo ng
merkado anumang oras.

Pwedeng mawala ang algorithm,
pwedeng huminto ang benta,
pwedeng magka-problema na
hindi mo kayang solusyunan ng
pera mo lang.

Ang tunay na test sa isang madiskarteng
tao ay hindi kung paano siya mag-ipon
ng milyon.

Kundi kung paano niya pananatilihing
nakatapak ang paa niya sa lupa kapag
hawak na niya ang milyon.

Huwag mong hintayin na bawiin muna
sa'yo ang lahat bago ka matutong
lumingon muli sa Kanya.

Gaya nga ng nakasulat sa Deuteronomy 8:18:
“Alalahanin mo ang Panginoon mong Diyos,
sapagkat Siya ang nagbibigay sa iyo
ng kakayahang magkaroon ng kayamanan.”

Maging tapat ka sa negosyo mo. Maging mababa ang loob sa mga tao.

Akala ng marami, kapag nanatili
silang tapat at matagal sa kumpanya,
darating ang araw na giginhawa ang
buhay nila.

Pero ang masakit na reyalidad sa
modernong mundo ngayon:
Ang pagiging tapat sa trabaho na
hindi ka naman pinapayaman,
ay parang pag-aalaga ng pangarap
ng ibang tao habang pinapatay
mo ang sa’yo.

Hindi masamang maging empleyado.

Ang masama, kung doon ka na lang
aasa habambuhay kahit nakikita mo
nang kulang pa sa pamilya mo ang
sweldo mo.

Narito ang 4 brutal na dahilan kung
bakit habang tumatagal ka sa
trabaho mo… lalong lumalayo
ang pangarap mo.
1️⃣ Ang Loyalty Rewards mo ay
hindi sapat para sa Inflation.
Ilang taon ka na sa posisyon mo ngayon?
1, dalawa, limang taon?

Magkano lang ang itinaas ng sweldo mo
kumpara sa itinaas ng presyo ng bigas,
kuryente, at pamasahe?

Ang kumpanya, barya lang ang
idinaragdag sa sahod mo kada taon.
Ibig sabihin, habang tumatagal ka,
lalong bumababa ang purchasing power
ng pera mo.
Nagtatrabaho ka para lang maging
sapat, hindi para umasenso.

2️⃣ Ikinandado mo ang sarili mo sa
iisang source ng kita.
Kapag 8 hanggang 12 oras mo ibinibigay
ang lakas mo sa boss mo, pag-uwi mo sa
gabi, ubos na ang enerhiya mo para
mag-isip ng sarili mong negosyo o
side hustle.

Ibinenta mo ang pinakamalakas at
pinakaproduktibong mga taon ng
buhay mo… para sa isang pirasong
payslip tuwing katapusan.

Kung bukas ay magbawas sila ng tao,
back to zero ka na naman.

3️⃣ Mas mabilis mapalitan ang
pangalan mo sa HR kaysa makuha mo
ang unang milyon mo.
Isipin mo ito ng mabuti: Kung may mangyari
sa'yo ngayon dahil sa pagod,
maghahanap lang ang kumpanya
ng kapalit mo sa loob ng isang linggo.

Ganyan ka kadaling palitan sa
korporasyon.
Pero sa pamilya mo, ikaw ang
nag-iisang sandigan.
Bakit mo ibinibigay ang 100% ng
katapatan mo sa sistemang
itatapon ka rin naman kapag hindi
ka na mapakinabangan?

Ito ang katotohanan na kailangan mong
ma-realize ngayon:
Ang tunay na asenso ay wala sa tagal mo
sa kumpanya, kundi sa kung magkano
ang natitira sa'yo para makapagtayo ka
ng sarili mong sistema.

Huwag kang umalis sa trabaho mo ngayon
kung wala ka pang kapalit.

Pero matuto kang magtira ng lakas
para sa sarili mong pangarap pag-uwi mo sa gabi.

⚠️ AT ETO ANG PINAKAMALUPIT
NA SIGN NA DAPAT MONG BANTAYAN:
May pang-apat na dahilan kung bakit ang
pagiging empleyado lang ay isang
financial su***de sa panahong ito.

Dahil medyo mahaba at kailangan ng
computation, i-po-post ko ang Part 2
bukas ng eksaktong 6:00 PM.

👉 Pindutin mo muna ang "FOLLOW" button
ng page na 'to ngayon para masiguradong
lalabas sa feed mo ang Part 2 at hindi mo
makaligtaan ang huling solusyon na pwedeng
magpabago ng diskarte mo sa buhay.

Kung gising ka na sa reyalidad na ito,
i-comment mo ang:
👉 “HINDI MAGIGING LOYAL SA KAHIRAPAN.”

2016: “Loyal ka lang, aangat din tayo.”

2025: Loyal pa rin ako. Pero yung kuryente, bigas, pamasahe... sila lang umangat.

Boss, ₱800 lang tinaas ng sweldo ko in 9 YEARS.

Alam mo tinaas ng presyo ng kape sa kanto? ₱35 na. Dati ₱10 lang.

T*ngina. Loyal ako sa kumpanya. Yung kahirapan, mas loyal sakin.

Hindi ako galit sa trabaho. Empleyado pa rin ako hanggang ngayon.

Ang kinagagalit ko: **Tinuro satin na “maging tapat” pero di tinuro na pinapatay ka na pala ng katapatan mo.**

Eto 3 dahilan bakit yung “loyalty” mo = mental na tanikala:

1. INFLATION YUNG BOSS MO, HINDI TAO**
₱500/year dagdag sa sahod.
₱3,000/year dagdag sa bayarin.
9 years x lugi = lubog ka na. Gets?

2. BINENTA MO YUNG BUHAY MO, TINGI
8am-6pm = sa kumpanya.
7pm-11pm = tulog ka na sa pagod.
Saan mo isisingit yung “pangarap” mo? Sa panaginip?

3. ONE WEEK LANG PALIT KA NA
Na-COVID ako 2022. 2 weeks absent.
Pagbalik ko, may nakaupo na sa pwesto ko.

Sa HR, pangalan mo lang. Sa pamilya mo, ikaw lang.

Kaya hindi ako magre-resign.
Pero tapos na ko maging uto-uto.

Kung 28+ ka na, 5 years+ ka na dyan, pero kada 15th at 30th pa rin kinakabahan ka...

Tama na yung “Sana next year”.

Comment ka “SAWA NA” kung pagod ka na rin maging employee of the month, pero broke of the year.

Yung pang-4 na dahilan, mas madugo. Pati yung ginawa ko para kumita ng extra ₱6k-₱9k/month nang di nagreresign...

I-PM ko sayo. Isa-isa. Walang benta. Ayoko na magbenta. Gusto ko lang di ka matulad sakin dati.

Deal?

Si "Kuya Joel".
36 years old. 8 years na sa pabrika.

Sweldo: ₱610/day. Minimum.
Sakto lang sa bigas, ulam, pamasahe.

2022: "Pre, 8 years ka na dyan.
Bakit wala ka pa rin ipon?"

Sagot nya: "San ko kukunin?
₱610 lang eh.
Pag nagka-emergency, utang agad."

2024: Nagulat ako.
May bago syang motor.
NMAX.
Cash.

Tapos pinakita sakin CP nya.
May ₱28,000 sa GCash. Ipon daw.

Tanong ko: "Tangina pre, pano?
Minimum ka pa rin diba?"

Sagot nya: "Oo.
Minimum pa rin sweldo ko.
Pero di na minimum utak ko."

8 years syang “wala daw paraan”.
2 years lang, nakaluwag.
Same sweldo.
Ibang diskarte.

Tanong: Kung kinaya ni Kuya Joel
sa ₱610/day... ano excuse mo?

Magkano sweldo mo ngayon?
Comment mo lang number.
Ex: "610" or "435" or "15k"

Bilangin natin kung ilan tayong
akala "imposible" pero posible pala.

P.S. Yung 3 bagay na ginawa ni Kuya Joel para makaipon ng ₱28k nang di nag-resign, hindi nag-overtime...

Nilagay ko sa first comment ko.

Hindi ko ibebenta. Pagod na ko sa mga "guru" na nangangako.
Gusto ko lang malaman mo: Kaya mo rin.