Anakbayan - PNU

𝗨lat-𝗚urong 𝗔nti-Imperyalis𝗧a
June 16, 2026
Ulat Blg. 17

𝗨𝗦 𝗮𝘁 𝗜𝗿𝗮𝗻 𝗽𝗶𝗽𝗶𝗿𝗺𝗮 𝗻𝗴 “𝗽𝗲𝗮𝗰𝗲 𝗱𝗲𝗮𝗹” 𝘀𝗮 𝗕𝗶𝘆𝗲𝗿𝗻𝗲𝘀

Kinumpirma ng Tehran na nagkaroon na ng pagkakasundo ang United States at Iran sa isang Memorandum of Understanding (MOU) upang wakasan ang isang daang (100) araw gerang agresyon ng US sa Iran.

Naglalaman ang balangkas ng pagkakasundo ng 14 points kung saan kasama ang immediate ceasefire ng US at Iran sa lahat ng prente kasama na ang Lebanon, pagtanggal ng Naval Blockade, muling pagbubukas ng Strait of Hormuz, at ang pag-unfreeze ng US sa Iranian assets.

Nagsisilbing mediators ang bansang Pakistan at Qatar sa kasunduan kung saan magsisilbi silang tagapagdaloy sa mga serye ng diskusyon sa pagitan ng US at Iran ngayong linggo. Pipirmahan naman ng US at Iran ang kasunduan sa Hunyo 19, Biyernes sa Geneva, Switzerland.

Basahin ang buong balita:
https://www.aljazeera.com/news/2026/6/15/us-iran-to-sign-a-peace-deal-on-friday-what-we-know-so-far

ANAKBAYAN PHILIPPINE NORMAL UNIVERSITY ON RAMON ANG’S TRILLIONAIRE STATUS

Anakbayan PNU coordinator, Gwyneth Auradel, expresses outrage at Ramon Ang’s and other businessmen’s emergence of trillionaire status— as the socio-economic landscape of the country is saturated by the phenomenon of extreme wealth concentration. She argues that across the globe, the narrative of the self-made billionaire or "trillionaire" is routinely packaged as the ultimate byproduct of individual grit, relentless "hustling," and meritocracy. However, a deeper critical analysis reveals a different economic reality: the accumulation of astronomical individual fortunes cannot structurally nor scientifically occur through simple and clean labor. It is intrinsically tied to systemic labor exploitation, corporate overreach, and the displacement of marginalized communities.

“When prominent corporate figures, such as San Miguel Corporation’s (SMC) Ramon Ang, are elevated to this position of economic “success,” the systemic violence inflicted upon the working class and the environment is frequently obscured. The masses must recognize that extreme wealth is not an indicator of societal progress, but rather a direct measure of systemic exploitation that demands collective organization and militancy.”

The standard defense of unbridled capitalism relies on the premise of a free-market meritocracy. Yet, global economic data refutes the idea that markets distribute resources equitably. According to the World Inequality Report 2022, the global Gini coefficient hovers between 0.62 and 0.67 (on a scale of 0 to 1, or 62 to 67 on a 100-point index), demonstrating a staggering degree of global inequality driven largely by systemic disparities between nations and wealth hoarding by the global elite (World Inequality Report 2022, 2022). In the domestic context of the Philippines, macro-level statistics echo this deep structural divide. While the Philippine Statistics Authority (PSA) and regional assessments record a domestic income Gini coefficient fluctuating between 0.39 and 0.43 (Beltran, 2025; Hassine, 2025), these figures still mask a highly disproportionate layout: the bottom 50% of the population commands a meager 23% of national income, whereas the remaining top percentage significantly captures more than a third (Hassine, 2025). This immense structural gap fuels an economic environment wherein giant corporations accumulate millions daily, while the working class faces severe job mismatch, underemployment, and threats to poverty.

“This structural deprivation is nowhere more evident than in the public education sector, which remains severely underfunded despite receiving legally mandated priority. For decades, the government has consistently starved public education of the resources required to foster true national development. According to reports from the Second Congressional Commission on Education (EDCOM II), the public school system faces a catastrophic backlog of roughly 165,443 classrooms nationwide, forcing millions of students into severely overcrowded facilities and shifting schedules (EDCOM II, 2026). While state funds are continually funneled into private corporate concessions, the state’s educators are subjected to institutional neglect. A public school Teacher I entry-level basic salary stands at a mere ₱31,705 per month (DepEd, 2026). This baseline pay falls dramatically short of the demand of ₱50,000 entry-level salary necessary to cope with the soaring inflation and the true cost of living (ACT Philippines, 2026). Underpaid and overworked, teachers are routinely forced to pay out-of-pocket for basic classroom supplies, anchoring the burden of a failing state infrastructure onto their own poverty-level wages.

The starvation of social services becomes devastatingly tangible when contrasted with the large-scale infrastructure projects spearheaded by corporate giants; prime example is the construction of San Miguel Corporation’s "aerotropolis complex," officially known as the New Manila International Airport (NMIA) in Bulacan, a mega-project requiring an estimated ₱740 billion or $14.2 billion USD (geomatico, 2022). While mainstream economic narratives praise this development as a vehicle for Gross Domestic Product (GDP) growth and modernization, the immediate human and ecological costs are borne entirely by the vulnerable. Social investigations, just like what we (Anakbayan), did during our community integration in Obando, Bulacan reveals the truth of this corporate expansion. Local fishermen are forced to seek livelihoods in rapidly decaying mangrove ecosystems and live under the taunt of impending demolition and forced displacement. Marginalized communities do not benefit from the said aerotropolis complex; their ancestral domains, ecosystems, and traditional means of survival are stripped away to secure the profit margins of private monopolies.”

Furthermore, she also states that this dynamic exemplifies the progression of capitalism into its highest, most aggressive stage: imperialism. As wealth concentrates into fewer hands, corporate monopolies dictate public policy; turning basic human necessities into commodities, and exploit labor beyond national boundaries. For the ordinary citizen, the vulnerabilities of this system are immediate and absolute. The modern middle and working classes are vividly described as being "one hospital bill away from poverty"—because the stagnant minimum wage remains disconnected from economic survival in this day and age. While corporate profits climb, daily minimum wages consistently fail to reach the "Family Living Wage” or 1300 (1, 312) per day (IBON Foundation, 2026). Only then we can define the livable baseline required for a family of five to meet basic nutritional and non-food needs.

“Historically, oppressive structures have appeared insurmountable, yet history also proves that collective, organized resistance can systematically dismantle them. Drawing from the classical philosophical allegory in the Liezi (Lie Yukou); “even the most formidable mountains can be shifted spadeful by spadeful, through the shared determination of generations” (also known the “Matandang Hangal na Nagpatag ng Bundok”). Overcoming the ingrained structures of imperialism and corporate exploitation will undoubtedly require a prolonged, highly organized, and militant revolutionary struggle. Therefore, mass movement is essential to reclaiming fundamental rights: ensuring that the masses have lands to cultivate, unpolluted seas to fish, and livable wages that guarantee genuine security. Furthermore, true systemic transformation demands a shift toward a nationalist, liberating education—one that strips away Western-centric, heteronormatively restricted, and purely capital-driven ideals. Educational attainment and professional degrees must be re-engineered to serve as instruments for collective social productivity, rather than anxiety-inducing variables that dictate whether a worker will have a roof over their head or face homelessness the following day.”

The liberation of the working class; the masses relies on erasing the cultural tendency to glorify billionaires and trillionaires. True economic progress cannot be measured by the net worth of corporate magnates who build empires on top of displaced communities, underfunded schools, and underpaid labor. The working class must reject the harmful myth of individual "hustle" and actively organize against exploitation.

“Through solidarity, organizing, and prolonging militancy, the masses will possess the ultimate leverage to reclaim their economies, preserve their environments, and build a society centered on collective human welfare rather than elite wealth accumulation!

To Ramon Ang, Enrique Razon Jr., Manny Villar, Lucio Tan, and others —whether that’d be in terms of pesos or dollars—your wealth has the blood stains of the Filipino people!

To the youth, we must not allow these trillionaires, billionaires (even sometimes millionaires) deprive us of basic social services. To education students, as future teachers—all the more we must demand the government to stop collaborating with conglomerates to plunder educational resources and finances.

Don’t panic, organize! We have a formidable mountain to even out!” Gwyneth ended # # #

References:

Alliance of Concerned Teachers (ACT) Philippines. (2026). Demanding a living wage: The push for a ₱50,000 entry-level teacher salary amidst record inflation. ACT Research and Advocacy Papers.

Azzellini, D. (2024). Sustainable work and just transition - Links. International Journal of Socialist Renewal.

Beltran, G. S. (2025). Impact of macroeconomics on income inequality. Philippine Tax Academy Official Research Publication.

Ciceron, A. G. (2022). Unionization as a community-based intervention against the precarious employment of Filipino immigrant women in the garment industry. MSpace University of Manitoba.

Department of Education (DepEd). (2026). National civilian personnel salary schedule: Third tranche implementation under Executive Order No. 64. Department of Education Records.

Second Congressional Commission on Education (EDCOM II). (2026). The structural deficit of Philippine basic education: Classroom backlogs, condemned structures, and fiscal bottlenecks. EDCOM Assessment Reports.

geomatico. (2022). Environmental and financial assessments of the New Manila International Airport (NMIA). Geomatico Reports.

Hassine, N. B. (2025). Inequality, education and occupational change in the Philippines. Journal of Asian Development Studies, 14(3).

World Inequality Lab. (2022). World Inequality Report 2022. World Inequality Lab.

HUSTISYA PARA KINA RENE BATERBONIA AT DIVINE ADILI!

Nakikiisa ang Anakbayan PNU sa pamilya, mga kaibigan, at buong komunidad sa pagdadalamhati sa pagpanaw nina Rene Baterbonia at Divine Adili.

Kasabay ng pakikiisa sa kanilang pagluluksa, mariing iginigiit ang pangangailangan para sa katotohanan at pananagutan. Hanggang ngayon, nananatiling maraming tanong ang naghihintay ng malinaw na sagot. Hindi dapat hayaang matabunan ng panahon, katahimikan, o pamamahala sa imahe ng institusyon ang paghahanap ng hustisya para sa dalawang kabataang nasawi.

Mariing kinukundena ang pagiging tikom at mabagal ng pamunuan sa pagharap sa mga lehitimong panawagan para sa transparency at accountability. Sa harap ng isang trahedyang kumitil ng buhay ng dalawang estudyante, hindi sapat ang mga pangkalahatang pahayag at kontroladong impormasyon. Karapatan ng mga pamilya, kaibigan, at ng publiko na malaman ang buong katotohanan hinggil sa mga pangyayaring humantong sa kanilang pagkamatay
Ngunit hindi lamang ito usapin ng pananagutan sa isang insidente. Ibinubunyag rin ng trahedyang ito ang mas malalim na suliranin sa loob ng sistemang pang-edukasyon at pangpalakasan sa bansa.

Sa ilalim ng neoliberal na edukasyon, lalong itinutulak ang mga institusyon na habulin ang prestihiyo, reputasyon, at pagkilala. Sa ganitong kalakaran, ang mga atleta ay madalas na nagiging simbolo ng tagumpay ng paaralan—mga tagapag-uwi ng medalya, tropeo, at karangalang maaaring ipangalandakan ng institusyon. Habang ipinagdiriwang ang kanilang mga tagumpay, nananatiling tanong kung gaano kalaki ang pagpapahalaga sa kanilang kaligtasan, kapakanan, at kagalingan bilang tao.
Hindi dapat ituring ang mga estudyante bilang mga instrumento para sa pag-angat ng pangalan ng isang paaralan. Hindi sila mga asset na sinusukat lamang batay sa kanilang naiaambag na karangalan. Ang tunay na layunin ng edukasyon at palakasan ay ang paghubog ng tao at ang pagtataguyod ng kanilang kagalingan—hindi ang walang humpay na paghahabol sa titulo at prestihiyo.

Kapag mas mahalaga ang reputasyon kaysa pananagutan, at kapag mas pinahahalagahan ang imahe ng institusyon kaysa kapakanan ng mga estudyante, malinaw na may sistemang kailangang hamunin at baguhin.

Ang hustisya para kina Rene at Divine ay hindi lamang panawagan para sa paglilinaw at pagpapanagot sa mga responsable. Panawagan din ito para wakasan ang isang edukasyong ginagawang sukatan ng halaga ng tao ang kanyang produktibidad, pagganap, at kakayahang magdala ng karangalan sa institusyon.

Ang mga atleta ay hindi tropeo. Hindi sila makina ng prestihiyo. Higit sa anumang medalya, titulo, o reputasyon, ang kanilang buhay, dignidad, at kapakanan ang dapat unang pinahahalagahan.

HOLD ATENEO ACCOUNTABLE!
JUSTICE FOR RENE BATERBONIA AND DIVINE ADILI!
WAKASAN ANG NEOLIBERAL NA EDUKASYON!

𝐔𝐒 𝐈𝐌𝐏𝐄𝐑𝐈𝐀𝐋𝐈𝐒𝐓, 𝐍𝐎. 𝟏 𝐓𝐄𝐑𝐑𝐎𝐑𝐈𝐒𝐓!
𝐈𝐁𝐀𝐒𝐔𝐑𝐀 𝐀𝐍𝐆 𝐄𝐃𝐂𝐀! 𝐖𝐀𝐊𝐀𝐒𝐀𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐈𝐌𝐏𝐄𝐑𝐘𝐀𝐋𝐈𝐒𝐓𝐀𝐍𝐆 𝐏𝐀𝐍𝐆𝐇𝐈𝐇𝐈𝐌𝐀𝐒𝐎𝐊 𝐍𝐆 𝐄𝐒𝐓𝐀𝐃𝐎𝐒 𝐔𝐍𝐈𝐃𝐎𝐒!

Ngayong Hunyo 12, sa araw na ipinagdiriwang ng estado bilang Araw ng Kalayaan, muling tinipon ng iba't ibang progresibong organisasyon at sektor ang mamamayan upang ilantad ang katotohanan: hindi pa rin tunay na malaya ang Pilipinas.

Mahigit 120 taon na ang nakalipas mula nang sakupin ng Estados Unidos ang ating bayan matapos nitong agawin ang tagumpay ng Rebolusyong Pilipino. Hanggang ngayon, bagaman wala nang direktang kolonyal na administrasyon, nananatiling buhay ang kontrol ng imperyalismong US sa ating ekonomiya, pulitika, kultura, at militar. Binago man nito ang anyo ng paghahari, nananatili ang esensya nito—ang pagsasamantala sa mamamayang Pilipino para sa kapakinabangan ng dayuhang kapangyarihan at ng lokal na naghaharing uri.

Sa kasalukuyan, lalong tumitindi ang panghihimasok ng Estados Unidos sa bansa. Sa pamamagitan ng Enhanced Defense Cooperation Agreement (EDCA), nagkakaroon ito ng malawak na akses sa mga kampo at pasilidad militar sa iba't ibang bahagi ng Pilipinas. Sa ngalan ng "depensa" at "seguridad," pinapayagan ang mas malawak na presensya ng mga sundalong Amerikano, pag-iimbak ng kanilang kagamitang pandigma, at paggamit sa ating teritoryo bilang bahagi ng kanilang estratehiyang militar sa rehiyon.

Kasabay nito ang pagpapalawak ng Luzon Economic Corridor, na ipinipresenta bilang proyekto para sa kaunlaran ngunit nagsisilbi ring daan upang higit na maikabit ang ekonomiya ng Pilipinas sa interes ng mga dayuhang kapitalista. Habang ipinapangako ang pag-unlad, ang tunay na nakikinabang ay ang malalaking dayuhang korporasyon at mga lokal na elit na kasabwat sa pagpapanatili ng isang ekonomikong nakasandig sa dayuhang kapital at importasyon.

Kinukundena rin ng mamamayan ang mga ulat hinggil sa pagtatayo ng mga pasilidad tulad ng Pax Silica at iba pang proyektong may kaugnayan sa lumalawak na presensya ng Estados Unidos sa bansa. Sa halip na gamitin ang yaman at teritoryo ng Pilipinas para sa pambansang industriyalisasyon at pagpapaunlad ng kabuhayan ng mamamayan, nagiging bahagi ito ng mga planong nagsisilbi sa estratehikong interes ng mga dayuhang kapangyarihan.

Hindi rin maihihiwalay dito ang pagdadala at pagsubok ng mga missile system at iba pang kagamitang pandigma sa iba't ibang rehiyon ng bansa. Sa gitna ng tumitinding tunggalian ng mga malalaking kapangyarihan, ginagamit ang Pilipinas bilang lunsaran ng mga operasyong militar ng Estados Unidos. Habang ang mga imperyalista ay naghahanda para sa kanilang mga interes at gera, ang mamamayang Pilipino ang inilalagay sa panganib at ginagawang target sa oras na sumiklab ang mga tunggalian.

Ngunit hindi lamang usapin ng pambansang soberanya ang nakataya. Ang imperyalistang dominasyon ay direktang nakikita sa araw-araw na buhay ng mamamayan. Habang bilyun-bilyong piso ang inilalaan para sa mga kasunduang militar at dayuhang proyekto, patuloy na naghihirap ang nakararami. Nananatiling mababa ang sahod ng mga manggagawa sa kabila ng walang humpay na pagtaas ng presyo ng bilihin. Patuloy na nawawalan ng lupa at kabuhayan ang mga magsasaka. Kinakaharap ng mga kabataan ang komersyalisadong edukasyon, kawalan ng trabaho, at isang kinabukasang walang katiyakan. Habang pinayayaman ng sistema ang iilan, lalong inilulubog sa kahirapan ang milyun-milyong Pilipino.

Ito ang dahilan kung bakit tinatawag na "Huwad na Kalayaan" ang pagdiriwang ng Hunyo 12. Sapagkat ano ang saysay ng isang kalayaang nakatala lamang sa kasaysayan kung hanggang ngayon ay hindi pa rin malaya ang mamamayan mula sa gutom, kawalan ng lupa, mababang sahod, korapsyon, at dayuhang kontrol? Ano ang saysay ng kalayaan kung ang mga patakarang humuhubog sa ating ekonomiya at seguridad ay patuloy na nakaayon sa interes ng mga dayuhang kapangyarihan at hindi sa pangangailangan ng sambayanang Pilipino?

Sa harap ng tumitinding krisis at panghihimasok ng Estados Unidos, higit kailanman ay kinakailangan ang pagkakaisa at pagkilos ng mamamayan. Ang tunay na kalayaan ay hindi makakamit sa mga seremonya, parada, o talumpati ng mga naghaharing pulitiko. Makakamit lamang ito sa sama-samang pakikibaka para sa pambansang soberanya, tunay na demokrasya, at panlipunang katarungan.

𝐔𝐒 𝐈𝐌𝐏𝐄𝐑𝐈𝐀𝐋𝐈𝐒𝐓, 𝐍𝐎. 𝟏 𝐓𝐄𝐑𝐑𝐎𝐑𝐈𝐒𝐓! 𝐈𝐁𝐀𝐒𝐔𝐑𝐀 𝐀𝐍𝐆 𝐄𝐃𝐂𝐀 𝐀𝐓 𝐋𝐀𝐇𝐀𝐓 𝐍𝐆 𝐇𝐈𝐍𝐃𝐈 𝐏𝐀𝐍𝐓𝐀𝐘 𝐍𝐀 𝐊𝐀𝐒𝐔𝐍𝐃𝐔𝐀𝐍! 𝐓𝐔𝐓𝐔𝐋𝐀𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐌𝐈𝐋𝐈𝐓𝐀𝐑𝐈𝐒𝐀𝐒𝐘𝐎𝐍 𝐍𝐆 𝐏𝐈𝐋𝐈𝐏𝐈𝐍𝐀𝐒! 𝐈𝐏𝐀𝐆𝐋𝐀𝐁𝐀𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐓𝐔𝐍𝐀𝐘 𝐍𝐀 𝐊𝐀𝐋𝐀𝐘𝐀𝐀𝐍 𝐀𝐓 𝐃𝐄𝐌𝐎𝐊𝐑𝐀𝐒𝐘𝐀! 𝐌𝐀𝐁𝐔𝐇𝐀𝐘 𝐀𝐍𝐆 𝐒𝐀𝐌𝐁𝐀𝐘𝐀𝐍𝐀𝐍𝐆 𝐋𝐔𝐌𝐀𝐋𝐀𝐁𝐀𝐍!✊

𝐖𝐀𝐊𝐀𝐒𝐀𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐌𝐈𝐋𝐈𝐓𝐀𝐑𝐈𝐒𝐀𝐒𝐘𝐎𝐍 𝐀𝐓 𝐈𝐌𝐏𝐄𝐑𝐘𝐀𝐋𝐈𝐒𝐓𝐀𝐍𝐆 𝐊𝐎𝐍𝐓𝐑𝐎𝐋 𝐒𝐀 𝐄𝐃𝐔𝐊𝐀𝐒𝐘𝐎𝐍!

Sa pagbubukas ng panibagong taon ng pag-aaral, hindi pag-unlad kundi lumalalang krisis ang sumasalubong sa kabataan at kaguruan. Nakikiisa ang ANAKBAYAN PNU sa panawagan ng Alliance of Concerned Teachers sa kanilang sunset protest upang singilin ang isang pamahalaang malinaw ang prayoridad hindi edukasyon kundi militarisasyon at pagsunod sa interes ng imperyalismong US.

Sa kabila ng ipinagmamalaking trilyong badyet sa edukasyon, nananatiling kulang ito upang tugunan ang malawakang kakulangan sa sektor. May kakulangan na 165,000 silid-aralan, 150,000 g**o, at higit 300,000 education support personnel, habang milyun-milyong estudyante ang kulang sa aklat at kagamitan. Ito ang tunay na mukha ng edukasyon sa ilalim ng kasalukuyang rehimen pabaya, kulang, at hindi ligtas.

Ngunit sa halip na resolbahin ang krisis na ito, inuuna ng pamahalaan ang pagpapalakas ng militar, paglalaan ng bilyong pondo sa NTF ELCAC, at pagpapalalim ng ugnayang militar sa Estados Unidos na lalo lamang naglalagay sa bansa sa dayuhang kontrol. Ang mga pamantasan ay ginagawang espasyo ng paniniktik at panunupil, habang ang kabataan at g**o na lumalaban ay tinatakot at nirered-tag.

Kasabay nito, itinutulak ang mga polisiyang nagpapalalim sa komersyalisasyon ng edukasyon tulad ng NUTE Bill, na nagtatali sa sistema ng edukasyon sa makadayuhang interes at nagsusulong ng balangkas na nakatuon sa tubo kaysa sa karapatan ng mamamayan sa dekalidad na edukasyon. Sa halip na pagsilbihan ang pambansang kaunlaran, lalo nitong inilalayo ang edukasyon sa tunay nitong layunin na magsilbi sa bayan.

Patuloy ding pinapasan ng mga g**o ang gastusin sa edukasyon mula sa sarili nilang bulsa, habang sila ay pinagkakaitan ng disenteng sahod.

Mariing panawagan ng kabataan at kaguruan ang agarang pagtataas ng sahod ng mga g**o sa 50,000 entry level at ang tunay na paglalaan ng sapat na pondo sa edukasyon. Ngunit malinaw na walang intensyon ang pamahalaan na tugunan ito dahil mas inuuna nitong pondohan ang gera, panunupil, at pagsunod sa dikta ng mga dayuhang kapangyarihan.

Hindi edukasyon ang pinapalakas kundi pagpapasismo. Hindi kinabukasan ng kabataan ang inuuna kundi interes ng mga burgesya kumprador at imperyalismong US.

Kasama ang mga g**o at mamamayan, lalabanan namin ang sistemang nagpapabaya sa edukasyon at nagpapasahol sa kalagayan ng bayan!

𝐈𝐓𝐀𝐀𝐒 𝐀𝐍𝐆 𝐒𝐀𝐇𝐎𝐃 𝐍𝐆 𝐆𝐔𝐑𝐎 𝐒𝐀 𝟓𝟎,𝟎𝟎𝟎!
𝐈𝐏𝐀𝐆𝐋𝐀𝐁𝐀𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐌𝐀𝐊𝐀𝐁𝐀𝐘𝐀𝐍, 𝐒𝐈𝐘𝐄𝐍𝐓𝐈𝐏𝐈𝐊𝐎, 𝐀𝐓 𝐌𝐀𝐊𝐀𝐌𝐀𝐒𝐀𝐍𝐆 𝐄𝐃𝐔𝐊𝐀𝐒𝐘𝐎𝐍!
𝐈𝐁𝐀𝐒𝐔𝐑𝐀 𝐀𝐍𝐆 𝐍𝐔𝐓𝐄 𝐁𝐈𝐋𝐋 𝐀𝐓 𝐊𝐎𝐌𝐄𝐑𝐒𝐘𝐀𝐋𝐈𝐒𝐀𝐒𝐘𝐎𝐍 𝐍𝐆 𝐄𝐃𝐔𝐊𝐀𝐒𝐘𝐎𝐍!

𝐖𝐀𝐋𝐀𝐍𝐆 𝐒𝐎𝐁𝐄𝐑𝐀𝐍𝐘𝐀 𝐀𝐍𝐆 𝐏𝐈𝐋𝐈𝐏𝐈𝐍𝐀𝐒 𝐒𝐀 𝐊𝐀𝐌𝐀𝐘 𝐍𝐆 𝐈𝐌𝐏𝐄𝐑𝐘𝐀𝐋𝐈𝐒𝐌𝐎𝐍𝐆 𝐔𝐒!

Sa muling paggunita natin sa “Independence” Day ay may isang katotohanang malinaw na lumilitaw. Ito ay ang huwad na uri ng kalayaan na pilit na ipinagdidiwang ng reaksyunaryong estado at ng kanilang patuloy na pagpapaka-tuta sa imperyalistang US.

Nakikita ang mga manipestasyon nito sa patuloy na pagpapahintulot ng estado sa nananatiling presensya ng militar ng US sa kapuluan ng Pilipinas at sa pagpapahintulot na nakawin at katasan ang mga yamang natural ng Pilipinas. Habang patuloy na nagugutom at naghihirap ang masang Pilipino ay nagpapakasasa ang iilang mga imperyalista at burukrata kapitalista sa yaman ng bansa, habang kayod kalabaw ang mga magsasaka ay hinuhuthot ang kanilang ani ng imperyalistang US at mga dayuhang mandarambong, at habang kakarampot ang sahod at karapatang pantao ng mga manggagawa ay mas pinatitindi pa ng imperyalistang US ang kapit nito sa ating ekonomiya at pamamasismo ng estado. Ang pinakamasahol pa ay habang lumalala ang krisis sa bansa at nagkakagulo na sa senado, ay kibit-balikat lang ang pangulong Marcos na patuloy na nagpapailalim sa mga kagustuhan ng imperyalistang US.

Hangga’t nanaig ang naaagnas ng sistemang kapitalismo, hangga’t patuloy na nagpapakatuta ang reaksyunaryong estado sa mga galamay ng dayuhan at US, at hangga’t hindi napapaalis ang impluwensya ng imperyalistang US sa politika, militar at ekonomiya ng bansa, hindi magiging tunay na malaya ang Pilipinas.

Mariing panawagan ng Anakbayan PNU na wakasan ang imperyalismo na nagluluwal ng malapyudal at malakolonyal na sistema na nagpapahirap sa masa. Kaya sa darating na Hunyo 12, iniimbitahan ang kabataan at masang PNUans sa laban kontra-imperyalismo, ilantad ang huwad na kalayaan, at igiit ang tunay na paglaya.

Kabataan, tumungo sa lansangan, sumama sa paglikha ng kasaysayan at ibagsak ang imperyalismo, pyudalismo, at burukrata kapitalismo!

📅 June 12, 2026
🕐 9:00 AM
📍TM Kalaw

𝐈𝐁𝐀𝐆𝐒𝐀𝐊 𝐀𝐍𝐆 𝐈𝐋𝐔𝐒𝐘𝐎𝐍 𝐍𝐆 𝐇𝐔𝐖𝐀𝐃 𝐍𝐀 𝐊𝐀𝐋𝐀𝐘𝐀𝐀𝐍!
𝐖𝐀𝐊𝐀𝐒𝐀𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐏𝐀𝐆𝐇𝐀𝐇𝐀𝐑𝐈 𝐍𝐆 𝐈𝐌𝐏𝐄𝐑𝐘𝐀𝐋𝐈𝐒𝐌𝐎𝐍𝐆 𝐔𝐒!
𝐈𝐒𝐔𝐋𝐎𝐍𝐆 𝐀𝐍𝐆 𝐏𝐀𝐌𝐁𝐀𝐍𝐒𝐀𝐍𝐆 𝐃𝐄𝐌𝐎𝐊𝐑𝐀𝐒𝐘𝐀!