3AM Horror

SECURITY GUARD CONFESSION: ANG HINDI KO NA MALILIMUTANG NIGHT SHIFT

Hindi ko madalas ikwento ito, pero bilang security guard sa isang lumang ospital sa probinsya, may mga bagay talaga na hindi mo maipaliwanag.

Bandang 12:30 ng madaling araw, tahimik ang buong ospital.
Habang nag-iikot ako sa hallway, may napansin akong kakaiba sa huling kwarto ng building.

May ilaw sa loob kahit alam kong walang pasyente roon.
Lumapit ako, dahan-dahang binuksan ang pinto…
Walang tao.

Pero naramdaman ko ang malamig na hangin at may narinig akong mahina na boses:

“Tulungan mo ako…”
Kinabahan ako, at tiningnan ko ang CCTV.
Sa screen, nakita ko ang sarili ko na nag-iikot sa hallway.
Pero may isa pang anino sa likod ko—isang matandang lalaki na nakasuot ng ospital gown, basa ang buhok, at nakatingin sa akin.

Hindi ko alam kung buhay siya o patay.
Lumapit siya, dahan-dahang naglakad sa direksyon ko, at bumulong:

“Salamat sa pagbalik… ngayon kasama na kita.”

Hindi ko na matakbo.
Hindi ko na rin kayang isigaw.

Ngayon, tuwing night shift, tuwing dumadaan ako sa huling kwarto…
naririnig ko pa rin ang kanyang boses, mahina at malungkot:

“Nandito pa rin ako… naghihintay sa’yo.”

Hindi ko alam kung makakaraos ako sa susunod na gabi…

Part 2 please.

CONFESSION NG ISANG NURSE (HOSPITAL STORY)

Hindi ko ito madalas ikwento dahil hanggang ngayon hindi ko pa rin maipaliwanag kung ano talaga ang nangyari noong gabing iyon.

Nurse ako sa isang ospital sa probinsya, at naka-assign ako noon sa night shift.

Bandang 2:30 ng madaling araw, tahimik na ang buong floor. Karamihan sa mga pasyente ay tulog na at mahina na lang ang ilaw sa hallway.

Habang nagche-check ako ng chart sa nurse station, may isang matandang lalaki na pasyente ang lumapit sa akin.

Mahina ang boses niya at mukhang pagod na pagod.

“Nurse… pwede mo bang silipin yung kwarto sa dulo ng hallway… may naririnig kasi akong umiiyak doon.”

Medyo nagulat ako dahil alam kong bakante ang huling kwarto. Wala kaming pasyente doon.

Pero para sigurado, naglakad ako papunta sa dulo ng hallway.

Tahimik.

Walang tao.
Nang silipin ko ang kwarto, patay ang ilaw at walang laman ang k**a.

Akala ko tapos na ang lahat kaya bumalik ako sa nurse station.

Pagbalik ko, wala na doon ang matandang pasyente.

Akala ko bumalik na lang siya sa kwarto niya.

Kaya tinanong ko ang senior nurse na kasama ko sa duty.

“Nasaan yung matandang lalaki na lumapit dito kanina?”

Napatingin siya sa akin na parang nagtataka.

“Anong matandang lalaki?”

“Yung pasyente na nagsabi na may umiiyak sa dulo ng hallway.”

Tahimik siya ng ilang segundo.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang sinabi:

“Wala tayong pasyente na ganyan dito sa floor.”

Kinilabutan ako.
Kaya tinignan namin ang CCTV sa hallway.

Nakita namin ako na naglalakad papunta sa dulo ng hallway.

Pero may isang kakaiba.

Habang naglalakad ako sa video…

may isa pang anino na naglalakad sa likod ko.

Isang matandang lalaki.

Huminto ang senior nurse sa video at tinitigan ang screen.

Pagkatapos ay sinabi niya ang isang bagay na hindi ko makakalimutan.

“Siya ‘yan… yung pasyenteng namatay sa huling kwarto noong nakaraang taon.”

Akala ko doon na matatapos ang lahat.

Pero mali ako.

Kinabukasan ng umaga, habang pauwi na ako galing duty, may dumaan na stretcher sa hallway.

May bagong pasyenteng dinala sa huling kwarto.
Habang dumadaan sila sa harap ko, sandali akong napatingin sa mukha ng pasyente.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil siya mismo ang matandang lalaki na lumapit sa akin kagabi.

At habang itinutulak nila ang stretcher papasok sa kwarto…

dahan-dahan siyang nagmulat ng mata at bumulong:

“Salamat, nurse… binuksan mo ulit ang kwarto ko.”