Djhay

𝘽𝙇 𝙒𝙖𝙩𝙩𝙥𝙖𝙙 𝙎𝙩𝙤𝙧𝙮

𝗧𝗜𝗧𝗟𝗘 : 𝘽𝙊𝙐𝙉𝘿 𝘽𝙔 𝘼 𝙇𝙄𝙀

𝐏𝐑𝐎𝐋𝐎𝐆𝐔𝐄

𝙓𝙀𝙉𝙑𝙀𝙍 𝙋𝙊𝙑

Everyone knows my name.Hindi dahil matalino ako. Hindi dahil mabait ako.Kilala ako bilang gang leader—’yung tipo ng estudyanteng kinatatakutan, sinusunod, at iniiwasan. Pero sa kabila ng reputasyon ko, may isang taong hindi ko kailanman tinakot.— Si Tamara.
Before everything went wrong, she was on top.Top student. Valedictorian material. Untouchable. At doon ako unang nahulog sa kanya.

“Bakit mo ba ako nililigawan?” tanong niya minsan, malamig ang boses.

“Because I admire you,” sagot ko noon. “You’re strong. You’re smart. You’re not afraid.” Hindi niya ako sinagot. Pero hindi rin niya ako tinaboy.

𝘼𝙐𝙏𝙃𝙊𝙍

Si Tamara ang dating nangunguna sa buong paaralan—isang babaeng hinahangaan at kinaiinggitan. Ngunit nagbago ang lahat nang dumating si Zeion. Isang transferee. Tahimik. Hindi palaimik, pero hindi rin mapangahas.
At sa unang quarter pa lamang, nalampasan niya si Tamara.

𝙄𝙋𝙄𝙉𝘼𝙂𝙋𝘼𝙋𝘼𝙏𝙐𝙇𝙊𝙔

Hindi ko makakalimutan ang araw na nakita kong nanginginig ang kamay ni Tamara habang hawak ang ranking list. Second place.Para sa iba, maliit na bagay iyon. Pero para sa kanya, para iyong pagbagsak ng buong mundo.

“Siya ang kumuha ng lahat,” sabi niya sa akin, galit ang namumuo sa boses.
“Reputation. Respect. Everything.”

“Isang nerd lang ’yon,” sagot ko. “Madadaan ’yan sa takot.”

She shook her head. “Hindi siya natatakot.”

Doon niya unang binanggit ang deal. “You want me,” sabi niya diretso.
“I want my place back.” I looked at her, confused.

“And?”

“You’ll distract Zeion.” Nanlamig ang dibdib ko.

“Gusto mong gamitin ko siya?”

“Yes,” sagot niya. “Do what you do best. Control people.”

“Hindi ako pumapatol sa kapwa lalaki,” mabilis kong sagot. “That’s disgusting.”

She smiled—cold and sharp. “You don’t have to like him. You just have to break him.”

That was the first lie I told myself.
That it was just a game.

𝘼𝙐𝙏𝙃𝙊𝙍

Si Xenver ay kilala sa pagiging homophobic—sarado ang isip, puno ng galit, at takot sa anumang bagay na maaaring magpabago sa imahe niya bilang lider. At si Zeion, na walang kamalay-malay, ay papasok sa mundo ng isang lalaking ang intensyon ay manira—hindi magmahal.

𝙓𝙀𝙉𝙑𝙀𝙍'𝙎 𝙋𝙊𝙑

I saw him for the first time sa library. Tahimik. Focused. Head down.
Not trying to impress anyone. And for some reason, that annoyed me.

“Zeion,” tawag ko, tinig na sanay mag-utos. He looked up. Our eyes met.
Walang takot. Walang paghamon. Just… calm.

“Do you need something?” tanong niya, mahinahon.

That’s when something cracked inside me. Hindi ko dapat naramdaman ’yon. Hindi dapat. I walked away that day telling myself one thing— This is just a deal. But deep down, I already knew. This wasn’t going to end the way Tamara planned.

𝘼𝙐𝙏𝙃𝙊𝙍

Isang kasunduan ang nabuo mula sa inggit.
Isang panlilinlang ang sisira sa mga paniniwala.
At isang pagmamahal ang sisilang kung saan ito pinaka-kinamumuhian

𝙓𝙀𝙉𝙑𝙀𝙍 𝙋𝙊𝙑

Hindi ko alam kung bakit hindi mawala sa isip ko ang mga mata niya.
Tahimik lang naman siya. Walang kahit anong espesyal sa unang tingin.
Pero nakakainis. Buong maghapon, kahit nasa klase ako, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang eksena sa library—kung paano siya tumingin sa akin. Hindi mayabang. Hindi rin takot. Parang… sanay siyang manatiling matatag kahit mag-isa. I hated that.

“Boss,” tawag ng isa sa mga tauhan ko habang naglalakad kami sa hallway.

“’Yan ba ’yung Zeion?”

Sinundan ko ang direksyon ng tingin niya.
Nandoon siya sa dulo ng hallway—bitbit ang ilang libro, naglalakad nang diretso, parang walang pakialam sa mga matang sumusunod sa kanya.

“’Yan na nga,” sagot ko, walang emosyon.

“Tsk. Mukha namang harmless,” sabi ng isa pa.

“Bakit ba big deal ’yan kay Tamara?” Hindi ako sumagot.
Because he’s not harmless. He’s a threat.

𝘼𝙐𝙏𝙃𝙊𝙍

Hindi kailanman naging problema kay Xenver ang manakot o mangontrol. Sanay siyang makita ang takot sa mga mata ng iba.
Pero kay Zeion, wala siyang makita—at doon nagsimula ang pagkabalisa.

𝙓𝙀𝙉𝙑𝙀𝙍'𝙎 𝙋𝙊𝙑

I didn’t plan to talk to him again that soon. Pero nang mag-announce ang teacher— “Pair yourselves. This will be a semester-long project.”
—parang may kung anong masamang biro ang mundo.

“Xenver,” tawag ng g**o. “Zeion. Kayo ang magkapareha.”

Tumigil ang lahat. May mga bulungan.
May mga titig. I felt it—my reputation pressing against me like a wall.
Naglakad si Zeion papunta sa upuan ko, bitbit ang notebook niya. Maayos. Kalma.

“Hi,” sabi niya. “Looks like we’re partners.”

Walang takot, walang pag-aalinlangan. “Yeah,” sagot ko, malamig.

“Looks like it.” Umupo siya sa tabi ko. Too close.

𝙕𝙀𝙄𝙊𝙉’𝙎 𝙋𝙊𝙑

I know who Xenver is. Alam ng buong school kung sino siya.
Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit ramdam kong mas tense siya kaysa sa akin.

“Kung gusto mo,” sabi ko, “we can divide the tasks. Mas mabilis kung—”

“Hindi kita kailangan turuan,” putol niya. Tumigil ako saglit bago tumango.

“Okay. Then let’s just do our part properly.”I glanced at him.
His jaw was clenched. Parang galit… o pinipigilan ang sarili.

𝙓𝙀𝙉𝙑𝙀𝙍 𝙋𝙊𝙑

Bakit siya kalmado? Bakit parang wala lang sa kanya ang lahat ng sinasabi tungkol sa akin? “Alam mo ba kung sino ako?” tanong ko bigla.Tumingin siya sa akin.

“Oo,” sagot niya. “Alam ko.”

“Then why are you acting like this?” singhal ko. “Hindi ka ba natatakot?”

He met my gaze. “Should I be?” tanong niya, hindi mapanghamon—curious lang.That was it. That was the crack.

𝘼𝙐𝙏𝙃𝙊𝙍

Sa unang pagkakataon, may isang taong hindi natitinag sa pangalan ni Xenver. At sa katahimikan ni Zeion, unti-unting nababasag ang mga pader na matagal nang itinayo.

𝙓𝙀𝙉𝙑𝙀𝙍'𝙎 𝙋𝙊𝙑

That night, I stared at my phone. May message si Tamara.
Tamara: ’Wag mong kalimutan ang usapan natin. This needs to work.’
I typed a reply. “I know.”
Pero sa isip ko, may isang tanong na paulit-ulit na bumubulong—
Paano kung hindi ko kayang sirain siya? At mas masahol—Paano kung ako ang masira?

𝘼𝙐𝙏𝙃𝙊𝙍

Hindi lahat ng laban ay nagsisimula sa galit.Ang iba, nagsisimula sa katahimikan— at nagtatapos sa damdaming hindi inaasahan.

𝐄𝐍𝐃 𝐎𝐅 𝐏𝐑𝐎𝐋𝐎𝐆𝐔𝐄
✍️ : Djhay | 𝘤𝘰𝘮𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘧𝘰𝘳 𝘯𝘦𝘹𝘵 𝘤𝘩𝘢𝘱𝘵𝘦𝘳