PPF

Huling Banat kay
Sen. Imee tatlong minuto

Word play
Rhyme scheme
Etc. 😂🙃

Bkt di kau mag sama sama mga Loyalista ni BabyEm para malaman na kung gaano kau kadami mga wantawsansyetemiL 😂😎

Hi mga ka-confess!
Tawagin niyo na lang akong Mariz, 27 years old, taga-Makati, HR assistant sa isang BPO company.
Medyo mahiyain ako, pero ngayon... gusto ko lang ilabas ‘to kasi baka tuluyan nang mawasak ang kaluluwa.. at balakang ko.

So ayun na nga.
May jowa akong afam, si Lukas, half-German, half-trauma ng katawan ko.
Nagkakilala kami sa gym, kasi pareho kaming mahilig sa treadmill, ako naglalakad lang, siya parang may galit sa machine. Hahaha!

Una pa lang, sobrang gentleman. Binubuksan ang pinto, nagbabayad ng kape, at mahilig magtanong ng “Are you okay, babe?”
At that time, sabi ko sa sarili ko: “Ayyy, siya na ang icing sa ibabaw ng cupcake ko!”

Pero hindi ko alam…
na yung “Are you okay, babe?” magiging trauma trigger ko pala in the future.

Noong una, sweet-sweetan kami. Dinner sa BGC, sabay uwi, holding hands.
Hanggang sa isang gabi, bigla siyang nagtanong,
“Can I show you how much I love you?”

Ako naman, kilig to the bones, sabi ko pa,
“Sige naman, show me.”

Mga bes… hindi ko alam na demo ng demolition pala ang mangyayari.
Paglabas ng sandata niya, napa-blink-blink ako.
Sabi ko sa isip ko, “T*ng*na, may diploma ba ‘yan sa architecture? Kasi parang hollow block!”

Kinabahan ako pero nagpakabait ako.
After a few minutes, ayun na, jusk*! parang nilalamon ako ng universe.
Napaakap ako sa bedsheet, nagdasal ako.
Sabi ko, “Lord, kung ito na po ang huling laban ko, bigyan niyo po ako ng lakas.”

Kinabukasan, hindi ako makalakad ng diretso.
Sa office, sabi ng officemate ko, “Girl, bakit parang nag-Zumba ka buong gabi?”

After that, halos every weekend gusto niyang mag-bonding.
Pero ako, umiilag na.
Pag nagta-text siya ng “You up?”, ang sagot ng kaluluwa ko,
“No please, not again.”

Minsan nagpa-massage siya sakin, akala ko sweet gesture.
Pagtingin ko, may dalang lotion. Sabi ko, “Oh, massage lotion yan?”
Ngumiti lang siya.
Ayun, mga bes, hindi pala lotion session… evacuation drill pala!

Tapos minsan, may narinig akong “pop!” sound sa tuhod ko habang nasa gitna ng laban.
Sabi ko, “Wait babe, wait!”
Sabi niya, “Are you okay?”
At dun ako napaisip , bakit ako palaging tinatanong kung okay ako, kung obvious namang hindi?!

After a few weeks, napansin ko parang may something na sa katawan ko.
So pumunta ako sa OB.
Sabi ni doc, “Wala kang infection, pero ma’am… parang may trauma sa loob.”
Napatitig ako sa kisame at sabi ko sa isip ko,
“Doc, hindi trauma ‘yan. Si Lukas ‘yan. He’s built different… literally.”

Umuwi ako nang tahimik, hawak-hawak reseta at dignity kong durog.
Pagdating sa bahay, naisip ko: “Love ko siya, pero hanggang kailan ko ilalaban ‘to? Baka ma-PTSD ako sa k**a.”

Hindi pa d’yan nagtatapos!
One time, nag-lunch kami ng mga officemate ko.
Sabi nila, “Bakit parang napagod ka today?”
At si tanga kong bibig, nadulas,
“Si Lukas kasi eh…”
nalaman tuloy na kakabembang ko lang.

Aminado ako, mahal ko siya.
Sweet siya, gentle, responsible, at hindi siya nagkukulang sa effort.
Pero every time maglalapit siya ng k**a, napapaatras ako.
Hindi dahil ayoko kundi dahil natatakot na akong may marinig ulit na “Are you okay, babe?”

Ngayon, eto na ako, humihingi ng payo.
Normal ba ‘to?
Should I stay or let him go before I end up in physical therapy?

Sabi nga nila, love hurts.
Pero in my case… literal.

Daming Nag rally kulang kulang 500 fersan 😅✌️😂