Rated Stories

Pasupport po ng page❤️❤️❤️

ANG FIRST LOVE KO… TIYAHIN KO!

Hello MS. Maganda araw po sa inyo.
Sana po ay nasa mabuti kayong kalagayan kung sakaling mabasa ninyo ang message ko.

Ako si Eroll, 25 years old, at lumaki ako sa piling ng aking lola at mga Tiyahin.

Bata pa lang ako, hiwalay na ang mga magulang ko at parehong may kanya-kanyang pamilya na. Kaya’t dito sa probinsya ng Antique ako itinira, sa lumang bahay ng lola ko.

Sa lahat ng Tiyahin ko, may isa na lagi kong nakakasama—si Tita Helena. Siya ang bunso sa magkakapatid, at halos sampung taon lang ang agwat namin. Dalaga pa siya, hindi nag-asawa, at siya na rin ang tumulong sa pagpapalaki sa akin.

Sa kanya ako unang natutong magbasa. Siya ang nagtuturo sa akin ng takdang-aralin, siya ang laging kasama ko tuwing may field trip, at siya rin ang madalas kong kasamang mamasyal.

Sa madaling salita, siya ang naging haligi ng kabataan ko.

Pero sa paglipas ng panahon, may mga damdaming unti-unting sumibol na hindi ko mawari.

Labinlimang taong gulang ako noong una kong napansin ang kakaiba sa tuwing kasama ko si Tita.
Nasa dapithapon noon, naglalaba siya sa poso sa likod ng bahay. Nakasuot siya ng simpleng daster, at ang buhok niya’y nakapusod.

Tinitigan ko siya mula sa bintana ng kusina—ang bawat galaw, ang pagtulo ng tubig sa buhok niya, ang ngiti niyang tila walang problema sa mundo. At doon ko unang naramdaman ang hindi dapat:

Ang paghanga na higit sa dapat maramdaman ng pamangkin sa Tiyahin.

Pinilit kong itago iyon. Sinabi ko sa sarili ko: “Hindi pwede. Tiyahin mo siya. Walang puwang para dito.”

Pero habang lumalaki ako, lalo lang lumalalim ang damdaming iyon.

Pagtungtong ko ng kolehiyo, tuwing bakasyon ay umuuwi ako sa probinsya. At sa bawat pagbabalik, si Tita Helena ang una kong hinahanap.

Minsan, sabay kaming kumakain sa terrace sa umaga. Habang nagkakape siya, palihim ko siyang tinititigan. Ang paraan ng kanyang pagtawa, ang malambing na tono ng kanyang boses, ang pag-aalaga niya sa akin—lahat iyon ay nakakapagpatibay ng damdaming dapat ay matagal ko nang nilabanan.

Minsan din, nahuhuli niya akong nakatitig. Ngiti lang ang isinasagot niya, pero may mga pagkakataong para bang iba ang ibig sabihin ng ngiting iyon—parang may lihim din siyang itinatago.

Isang gabi, bumuhos ang malakas na ulan. Nawalan ng kuryente, at kaming dalawa lang ang naiwan sa bahay. Nasa sala kami, nakaupo sa harap ng kandilang nagsisilbing ilaw.

Tahimik kaming nagkuwentuhan, hanggang sa mapunta ang usapan sa pamilya.

“Alam mo, Eroll,” wika niya, “masaya ako at lumaki kang mabait at responsable. Para na kitang anak.”

“Anak?” biro ko, pero may bigat sa dibdib. “Baka naman… higit pa roon.”

Napakunot ang noo niya. “Ano bang ibig mong sabihin?”

Huminga ako nang malalim. Hindi ko na kayang itago.

“Tita… matagal ko nang nararamdaman ‘to. Hindi lang bilang pamangkin. Mahal kita.”

Para siyang natigilan. Namutla. Napatitig siya sa akin na para bang hindi makapaniwala sa narinig.

“Eroll…” mahina niyang sambit. “Huwag mong sabihin ‘yan. Hindi mo alam ang bigat ng sinasabi mo.”

“Alam ko. At alam kong mali. Pero hindi ko na kayang magpanggap. Lahat ng taon na magkasama tayo, lahat ng pag-aalaga mo… doon ako nahulog. Hindi ko na kayang itanggi.”

Tumulo ang luha sa mata ko. Hindi ko alam kung dahil sa takot, sa hiya, o sa bigat ng damdaming pilit kong pinipigilan.

Tahimik siya nang matagal. Hanggang sa maramdaman ko ang k**ay niyang marahang humawak sa k**ay ko.

“Eroll…” bulong niya, halos hindi ko marinig. “Mahal din kita. Pero hindi dapat.”

Hindi ko alam kung anong nangyari pagkatapos noon. Parang kusang gumalaw ang lahat. Inilapit ko ang mukha ko sa kanya, at hindi siya umiwas. Nagtagpo ang labi namin—ang unang halik na para bang nagbukas ng pintuan ng isang mundong hindi dapat.

Puno ng damdaming pilit naming kinukubli sa mahabang panahon.

Pero matapos iyon, agad siyang umatras.

“Hindi, Eroll,” nanginginig niyang wika. “Bawal ‘to. Kapag nalaman ng iba… sisirain nito ang pamilya.”

Tumango ako, kahit sugatan ang puso ko.
“Naiintindihan ko. Pero kahit anong sabihin nila… sa puso ko, ikaw pa rin.”

Sa mga sumunod na linggo, nagbago ang lahat. Mas nag-ingat kami, pero hindi rin mapigilan ang damdamin. Mga sulyap na mabilis na iniiwas kapag may kasamang iba.
Mga haplos sa k**ay kapag walang nakakakita. Mga gabi ng mahahabang pag-uusap sa terrace, kung saan ang hangin lang ang saksi sa mga lihim naming damdamin.

Isang beses, tinanong ko siya:
“Tita, paano kung ibang tao ka lang? Paano kung hindi tayo magkadugo?”

Ngumiti siya ng malungkot.
“Baka matagal na kitang sinagot. Pero ito ang realidad, Eroll. Tiyahin mo ako. At kahit anong gawin natin, hindi natin mababago ‘yon.”

Masakit, pero totoo.

Isang gabi, hindi namin namalayan na may nakakita sa amin. Habang nasa terrace kami, magkahawak ng k**ay.

Nang dumating si Lola.

“Diyos ko, ano ‘to?” sigaw niya, puno ng gulat at galit.

Agad kaming nagkahiwalay. Si Tita Helena ay napayuko, nanginginig, at halos hindi makapagsalita. Ako naman ay natulala, hindi alam kung paano ipagtatanggol ang nararamdaman ko.

“Eroll!” galit na wika ni Lola. “Tiyahin mo ‘yan! Anong kabaliwan ‘to?!”

Wala akong naisagot kundi ang totoo.

“Mahal ko siya, La.”

Nagngalit ang mukha ni Lola.
“Walang puwang ang ganyang pagmamahal sa pamilyang ‘to. Wala!”

Kinabukasan, kinausap niya kami. Pinilit niyang ipangako na hindi na mauulit ang lahat.
At bilang respeto, tumango kami. Pero sa puso ko, alam kong hindi ko matutupad iyon.

Ilang linggo lang, nagpasya si Tita Helena na lumuwas ng Maynila. Doon na raw siya magtatrabaho, para malayo sa akin, para maputol ang ugnayang hindi dapat nagsimula.

“Eroll,” sabi niya bago siya umalis, “hindi ibig sabihin na hindi kita mahal. Mahal na mahal kita. Pero minsan, ang pagmamahal, hindi sapat para ipaglaban ang isang bagay na mali. Tandaan mo ‘yan.”

Ni hindi ko siya nagawang pigilan. Pinanood ko lang siyang sumakay ng bus, dala ang lahat ng alaala namin.

Anim na taon na ang lumipas. Nasa Maynila na ako ngayon, nagtatrabaho.

Minsan, naririnig ko sa mga k**ag-anak na may nobyo na raw si Tita Helena.

Kapag tinatanong nila kung ano ang pakiramdam ko, ngumingiti lang ako.
Pero sa loob-loob ko, parang may bahagi ng puso ko ang nawala.

Hanggang ngayon, tuwing sumasapit ang gabi, bumabalik sa isip ko ang unang halik na iyon sa ilalim ng ulan.

Ang mga mata niyang puno ng pag-ibig pero binabalutan ng takot. At ang mga salitang hinding-hindi ko makakalimutan:

Mahal kita, pero hindi pwede.

At doon ko natutunan, na minsan, ang pinak**atinding pag-ibig ay ang pag-ibig na hindi kailanman puwedeng ipaglaban.

-Eroll, Pasig City.

Pasupport po mga ka rated❤️❤️❤️

HINDI AKO NANINIWALA SA ASWANG… NOON!

Hello MS, Magandang araw po sa inyo.

Ako si Ramil, 30 years old na sa ngayon. Gusto ko lang po sanang ishare sa inyo ang kwento ko na nangyari maraming taon na rin ang nakakaraan.

Taong 2011.

Nakatira kami noon sa isang maliit na baryo sa Capiz na hindi ko na papangalanan pa.
Sa probinsyang ito, hindi na bago ang mga kuwento ng mga aswang.
Bata pa lang ako, naririnig ko na ang mga bulong ng matatanda tuwing may nawawalang bata, o kaya naman ay kapag may biglang namatay nang walang malinaw na dahilan.

Pero para sa akin noon, lahat iyon ay kwentong pantakot lang upang hindi kami magpagabi sa labas.

Hanggang isang gabi, napatunayan kong hindi lahat ng alamat ay kathang-isip lang.

Gabi iyon ng Hulyo, kasagsagan ng bagyo. Malakas ang ulan, humahampas ang hangin sa mga dingding ng bahay namin na yari sa kahoy.
Mag-isa lang ako sa bahay; ang nanay at tatay ko ay pumunta sa kabilang baryo para dumalo sa burol ng pinsan ko. Hindi ako nakasama dahil mataas pa rin ang lagnat ko mula kahapon. Naiwan akong nagbabantay, kasama ang alagang a*o namin.

Habang nakahiga ako, narinig ko ang kakaibang ingay sa bubungan. Akala ko noong una ay sanga ng puno na tinatangay ng hangin, pero paulit-ulit iyon, parang may humahaplos sa bubong. Kumakaskas. Humahagod. Tapos may biglaang kalabog, na para bang may bumagsak.

Up and down ang bahay namin at sa taas ako natutulog kaya dinig na dinig ko iyon.

Kinabahan ako, pero sinubukan kong huwag pansinin. Pinilit kong matulog.

Pero hindi ako nakatulog.

Narinig ko ang mahinang alulong ng a*o namin na nasa garahe. Hindi iyon normal na tahol ng a*o. May panginginig, parang may takot.

Sumilip ako sa bintana, at sa liwanag ng kulog, nakita ko siya—nakatayo sa ilalim, nakapako ang tingin sa may bubong. Nakataas ang buntot niya pero nakayuko ang katawan, handang umatake o umatras. Para bang may inaamoy siyang hindi ko nakikita.

Nagulat ako nang biglang huminto ang ulan. Tahimik. Sobrang tahimik. Naririnig ko lang ang sariling hininga at ang tibok ng puso ko.

At doon ko narinig—isang mahaba, garalgal na tunog.
“Kkkkkkk... kkkkkkk...”

Hindi iyon tunog ng tao. Hindi rin iyon hayop na kilala ko. Nanggagaling iyon sa bubungan.

Parang may gumagapang. Mabigat. Marahan.

Kumapit ako sa krusipiho na nakasabit sa tabi ng k**a. Naalala ko ang bilin ng lola ko: “Kapag narinig mo ang halakhak o iyak ng nilalang na hindi mo maipaliwanag, huwag kang lalabas. At huwag na huwag kang titingin.”

Pero matigas ang ulo ko. Dahan-dahan akong lumapit sa bintana at sumilip.

At doon ko siya nakita.

Isang babaeng payat, halos buto’t balat. Mahaba ang buhok na basang-basa sa ulan, nakalaylay sa mukha.

Nakadikit ang katawan niya sa bubong na parang butiki, pero mas nakakatakot—nakabaligtad siya, nakabitin, at nakatingin ng diretso sa akin. Ang mga mata niya ay puro puti, walang itim, at ang ngiti niya ay naglalantad ng mahahabang pangil.

Parang nanlamig ang dugo ko. Hindi ako makagalaw. Ang buong katawan ko ay nanigas sa takot.

Tapos, narinig ko ulit ang tunog: “Kkkkkkk...” pero ngayon, mas malakas, mas malinaw.

Agad kong isinara ang bintana at ikinandado. Dali dali akong bumaba.
Tumakbo ako sa kusina, kinuha ang bote ng bawang na nakasabit sa may pintuan.
Isinabit ko iyon sa leeg ko.

Ayon sa sabi-sabi, takot daw ang mga aswang sa bawang at asin. Nagkalat ako ng asin sa paligid ng pinto at bintana.

Pero hindi doon nagtapos. Narinig kong kumalabog ang bubungan. Parang may mabigat na bagay na bumagsak, tapos biglang gumapang pababa. Umuga ang mga dingding ng bahay.

Ang a*o namin, tahol nang tahol, halos mabaliw sa ingay.

Dali-dali akong puma*ok sa kwarto ni nanay. Kinuha ko ang itak na nakasabit sa dingding. Hindi ko alam kung kaya kong lumaban, pero alam kong wala akong ibang pagpipilian.

Maya-maya, narinig ko ang matinis na tunog ng kuko na kumakaskas sa kahoy.

Nasa may pintuan na siya. May kaluskos na parang kinakayod ang kahoy gamit ang matalim na kuko. Nakakakilabot. Para bang dahan-dahan niyang sinisira ang harang papunta sa loob.

“Lapit ka, bata...” bulong ng boses na malalim at garalgal. Hindi ko alam kung sa isip ko lang ba iyon o talagang nagsasalita siya. Pero ramdam ko na ako ang tinutukoy niya.

“Amoy ko ang dugo mo...”

Nanginginig ang tuhod ko. Gusto kong sumigaw, pero walang boses na lumalabas.

Biglang kumilos ang a*o namin, tumalon mula sa ilalim at inatake ang nilalang.
Narinig ko ang kaguluhan sa labas—sigawan, kalabog, alulong, at isang malakas na hiyaw na hindi ko makakalimutan. Sigaw ng isang halimaw, hindi tao.

Pero ilang segundo lang, tumahimik ang a*o namin. At sa katahimikan, narinig ko ang mga buto niyang parang nadurog. Tumulo ang luha ko. Alam kong wala na siya.

Bago pa ako makapaghanda, may malakas na kalabog sa pinto. Isa. Dalawa. Sa ikatlo, bumigay ang kandado.

Tumilapon ang pinto. At doon ko siya muling nakita—ang babaeng aswang, nakatayo sa dilim, nakangiti. May dugo sa bibig niya. Dugo ng a*o namin.

Humakbang siya papa*ok. Amoy ko ang nabubulok na laman mula sa katawan niya. Halos masuka ako. Pinaghigpitan ko ang hawak sa itak. Humakbang siya nang marahan, parang pusa na naglalaro sa daga bago ito lamunin.

“Hindi ka makakatakas, bata...” bulong niya.

Ngunit bago siya makalapit, naalala ko ang isa pang bilin ng lola ko:

“Kung ang aswang ay dumidikit sa bubong, ibig sabihin ay gutom na gutom siya. Pero mas malakas ang dasal kaysa sa kahit anong sandata.”

Wala na akong ibang magagawa. Kaya kahit nanginginig ang katawan ko, nagsimula akong magdasal ng Ama Namin nang malakas. Paulit-ulit. Hindi ko alam kung tama pa ang sinasabi ko dahil nanginginig ang boses ko, pero nagpatuloy ako.

Napaatras ang aswang. Nagsimulang magngalit ang mukha niya, parang sinusunog ang balat niya sa bawat katagang lumalabas sa bibig ko. Naglalaway siya, nagsisisigaw, pero hindi makalapit. Hawak ko pa rin ang itak, pero mas pinagtuunan ko ng lakas ang panalangin.

Sa huli, sumigaw siya ng napakalakas. Isang nakabibinging hiyaw.

At sa iglap na iyon, bigla siyang tumalon palabas ng bahay, biglang naglaho, kasabay ng pagbalik ng malakas na ulan.

Naiwan akong nanginginig, pawis na pawis, at hawak-hawak ang itak.

Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Nang dumating ang nanay at tatay ko kinabukasan, sinabi ko sa kanila ang lahat. Hindi sila agad naniwala, pero nang makita nila ang katawan ng a*o namin—gutay gutay ang katawan—alam na nila na totoo ang sinasabi ko.

Ngayon narito na ako sa Maynila nagtatrabaho.
Moderno na ang mundo. Pero minsan, hindi pa rin nawawala sa isipan ko na hindi lang tao ang naninirahan sa mundo.

Hanggang ngayon, tuwing sumasapit ang gabi at umuulan nang malakas, nanunuot pa rin sa isip ko ang halakhak at ang mga matang puti ng babaeng iyon.

Hindi ako makatulog nang hindi may bawang sa tabi ng k**a at krusipiho sa dibdib.

At kahit anong gawin ko, hindi ko matanggal ang tanong sa isip ko:

Babalik pa kaya siya?

- Ramil, QC

Hello mga kaRated. Pasupport po ng second page natin. Salamat po.

HINDI AKO NAG-IISA SA APARTMENT KO!

Hello MS. Ako si Marco. Simula pagkabata, hindi ako naniniwala sa mga multo. Lagi kong sinasabi sa sarili ko na lahat ng kababalaghan ay may paliwanag.

Hanggang isang gabi, may nangyari na hindi ko malilimutan—isang gabi na nagpabago sa paniniwala ko habang buhay.

Kakauwi ko lang noon galing trabaho. Hatinggabi na ako nakarating dahil overtime sa opisina. Pagpa*ok ko sa bahay, ramdam ko agad ang kakaibang katahimikan.

Dati’y nakasanayan ko ang ingay ng kapitbahay na laging may videoke o a*o na tumatahol.

Pero nang gabing iyon, parang nilamon ng dilim ang lahat.

Pagpa*ok ko sa kwarto, napansin kong bukas ang bintana. Sigurado akong isinara ko iyon bago ako umalis. Hindi ko na inisip, baka nakalimutan ko lang. Pero habang nakahiga, may narinig akong mahina—parang kaluskos ng paa sa sahig.

“Pusa lang siguro,” bulong ko sa sarili.

Pero nang dumilat ako, doon ko nakita. Sa sulok ng kwarto, may isang aninong nakatayo. Hindi gumagalaw. Nakatingin lang.

Napakagat ako ng labi para hindi mapasigaw. Kinuha ko ang cellphone ko, binuksan ang flashlight—wala. Wala namang tao.

Siguro pagod lang ako.

Pinilit kong matulog, pero hindi mawala sa isip ko ang itsura ng aninong iyon.

Nang sumunod na gabi.
Pag-uwi ko ulit, ganun na naman.

Tahimik. At sa mismong bintana, nakita ko siyang muli—hindi malinaw ang mukha, pero alam kong nakatitig siya sa akin.

“Hindi ako natatakot sa'yo, guni-guni ka lang!” sigaw ko, kahit nanginginig ang boses ko.

Kinabukasan, tinanong ko si Aling Rosa, ang matandang kapitbahay.

“Aling Rosa, may nakatira ba dito dati sa unit na inuupahan ko?” tanong ko.
Nag-iba ang mukha niya, parang biglang natakot.

“Anak… huwag ka sanang mabibigla. Yung dati kasing nakatira diyan… nagpak**atay. Binuksan niya ang bintana at tumalon.”

Nanlamig ako.

Bintana?

Eksaktong bintana na hindi ko maisarang maigi gabi-gabi.

Kinagabihan, nagpasya akong wag matulog. Uminom ako ng kape at nagpuyat, nakaupo sa k**a habang nakatitig sa bintana.

Alas-tres na ng madaling araw nang maramdaman kong biglang bumigat ang paligid. Parang may malamig na hangin na dumampi sa batok ko.

Dahan-dahan kong iniangat ang cellphone ko, binuksan ang camera at tinutok sa salamin.
Doon ko siya nakita.
Sa camera, malinaw na malinaw—isang babaeng nakalugay ang mahabang buhok, duguan ang suot, at nakangiti ng sobrang lapit sa akin.

Pero sa aktwal na paningin ko, wala.

Binitawan ko ang cellphone at halos mahulog sa sahig. At nang yumuko ako para pulutin ito—nasa harapan ko na siya.

Ngumiti siya. Pero hindi iyon ngiti ng tao—ngiti iyon ng isang nilalang na puno ng galit. At hanggang ngayon ay hindi ko iyon makalimutan.

Tumakbo ako palabas ng kwarto, bumaba sa hagdan kahit halos madapa. Binuksan ko ang pinto, pero ayaw bumukas. Parang may humahawak mula sa kabila.

At mula sa likod ko, narinig ko ang boses niya.
“Hindi ka makakatakas…”

Paglingon ko, nakita ko siyang nakalutang, unti-unting lumalapit. Ang mga mata niya’y puro itim, at ang bibig niya’y nakanganga na parang butas ng walang hanggan.

Napasigaw ako,
“Diyos ko po, tulungan Mo ako!”

Bigla, bumukas ang pinto. Tumakbo ako palabas, hindi na nag-lock, hindi na lumingon. Hanggang sa makarating ako sa bahay ng pinsan ko sa kabilang barangay.

Kinabukasan, sinamahan ako ng pinsan ko at ilang tanod para kunin ang gamit ko. Pero pagpa*ok nila sa kwarto—lahat ng bintana nakasara at naka-lock mula sa loob.

Hanggang ngayon, hindi ko maintindihan kung paano ako nakatakas.
Pero isang bagay ang malinaw: mula nang gabing iyon, hindi na ako natutulog nang nakapatay ang ilaw.

At tuwing hatinggabi, kahit saan ako naroroon, ramdam ko pa rin—may mga matang nakatitig sa akin mula sa dilim.

-Marco