Ismailyn

Engagement is the key.. bakas lang. I will follow you.. forever ♾️ God bless us all 💞

Ahahaha good job 👍

LUMUHOD AKO SA HARAP NG KABET NG MISTER KO PARA LAYUAN NA KAMI PERO AYAW NYA KAYA...

DEAR KUYA MID,

Hindi ko akalain na darating ako sa puntong luluhod ako sa harap ng kabet ng mister ko. Oo, ako mismo. Ako na legal wife. Ako na may marriage contract. Ako na may picture sa wallet niya (kahit medyo kupas na).

Nang una ko siyang hinarap, maayos pa ako. Nakapambahay lang pero may dignity. Sabi ko sa kanya, “Ate, pakiusap lang. Layuan mo na ang asawa ko. May pamilya kami. May mga anak kaming natutulog nang maaga pero nagigising sa iyakan ko.”

Alam mo kung ano sagot niya?

“Love niya ako.”

Parang gusto kong mag-transform sa teleserye villain na may background music.

Pero hindi. Huminga ako nang malalim. Lumuhod ako sa harap niya sa labas ng tindahan nila. Oo, lumuhod talaga ako. Hindi dahil mahina ako,kundi dahil gusto kong ipakita na kaya kong magpakumbaba para sa pamilya ko.

Pero imbes na maawa, ngumiti pa siya. Yung ngiting parang nanalo sa raffle.

Doon na ako nag-iba.

Bigla akong tumayo. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ko,baka sa sama ng loob na inipon ko mula pa noong 2018. Hinawakan ko siya sa balikat, at sa sobrang inis ko, napasigaw ako, “Teh, tigilan mo kami!”

Napatras siya, nadapa sa tabi ng malaking basurahan ng barangay,yung kulay green na may takip pero laging bukas. Sa sobrang gulat niya, ako na mismo ang napahawak sa kanya a t, hindi ko rin alam paano nangyari, naitulak ko siya paloob sa basurahan.

Hindi ko sinadya na dramatic, pero mukhang destiny.

Yung kalahati ng katawan niya nasa loob, yung paa niya nasa labas, kumakaway parang nasa swimming pool pero hindi marunong lumangoy. Ang mga kapitbahay, nakasilip sa bintana. May isang nag-video pa yata pero sana naman hindi i-post.

Hindi ko siya sinakal nang todo ha. Hinawakan ko lang sa collar niya, yung tipong “Makinig ka sa akin” hold. Sabi ko sa kanya habang nakaturo ang daliri ko:

“Sa susunod na mangambala ka pa sa pamilya ko, hindi na basurahan ang papasukan mo. Hukay na.”

Tahimik ang paligid. Pati mga a*o parang natahimik.

Tapos may dumaan na barangay tanod. Tinitigan niya ako, tinitigan siya sa basurahan, tapos sabi niya, “Ma’am, okay lang po ba kayo?”

Sabi ko, “Oo, naglilinis lang.”

Pag-uwi ko sa bahay, nanginginig ako. Hindi sa takot,sa adrenaline. Pagpa*ok ko, yung mister ko nakaupo lang, walang kamalay-malay. Tiningnan ko siya nang matagal. Sabi ko, “May kailangan tayong pag-usapan.”

Hindi ko sinabi ang nangyari. Pero simula noon, bigla siyang naging sweet. Biglang umuuwi nang maaga. Biglang nagde-delete ng kung anu-ano sa phone.

At yung kabet? Hindi na nagparamdam. Hindi na dumaan sa kanto. Hindi na nagpa-cute sa social media. Siguro na-trauma sa amoy ng basurahan.

Minsan naiisip ko, grabe pala ang nagagawa ng isang babaeng inaapi. Kaya niyang lumuhod. Pero kaya rin niyang magbuhat ng basurahan kung kinakailangan.

Hindi ako proud sa ginawa ko. Pero minsan, kailangan mong ipaalala sa mundo na hindi ka basta-basta tinatapakan.

At sa susunod? Sana wala na talagang susunod.

Kasi pag napuno ulit ako… baka hindi na basurahan ang hanapin ko.

FROM SENDER

NA-STRESS AKO SA BOBO KONG BOYFRIEND, BUTI NA LANG POGI

DEAR KUYA MID,

Alam mo yung assignment na sobrang dali? Yung tipong pang-grade 3 na tanong: “Write something about yourself.” Hindi thesis. Hindi research. Hindi “Explain the Theory of Relativity.” Basta sarili mo lang.

Edi syempre si boyfriend ko, todo kumpiyansa. Sabi niya, “Madali lang ’yan babe.”
Ako naman, naniwala. Mali pala.

After one hour, sinend niya sa’kin yung essay niya. Pagbukas ko ng file… parang ako yung nagkaroon ng assignment sa deciphering ancient language.

Ito ang first line:

> “I am simple boy who have dream and I like to eat because eating is life and my mother is very kind she cook everyday and I am hardworking sometimes when I am not sleepy and I want success in the future because future is important.”

Walang tuldok. Isang buong paragraph na isang sentence. Huminga ako pero hindi siya huminga sa essay niya.

Tapos may part pa na:

> “I am masipag and maalalahanin to my family because pamilya is important than everything and I will do everything for them kahit mahirap.”

TEH. MAY TAGALOG SA GITNA NG ENGLISH.
Tinanong ko siya, “Bakit may ‘kahit mahirap’?”
Sagot niya: “Hindi ko alam english nun babe, kaya nilagay ko na lang.”

May isa pa:

> “My hobby is playing basketball and bonding with tropa because friendship is very importante and also I am pogi sabi nila.”

Yung “importante” naging international na word.
At talagang nilagay niya sa essay na pogi siya. Self-awareness 100%. Grammar 0%.

Habang binabasa ko, ramdam ko tumataas blood pressure ko. Parang gusto kong ipasa siya sa Grammarly tapos ipa-adopt sa dictionary.

Sabi ko, “Bebu, bakit ganito?”
Sabi niya, “Okay naman ah, naiintindihan mo naman.”

OO, naiintindihan ko. Kasi ako ang girlfriend mo. Hindi ako English teacher mo. Pero parang ganun na rin.

So anong ginawa ko? Syempre ako na naman. As always. Libreng tutor. Libreng editor. Libreng tagasulat ng future.

Binura ko lahat. From “I am simple boy” hanggang “I am pogi sabi nila.”
Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko muna siya sa picture niya sa chat. Grabe, ang pogi. Parang model na naligaw sa grammar school.

Sabi ko sa sarili ko:
“Sige na nga. Buti na lang talaga pogi.”

So gumawa ako ng essay niya:

> “I am a simple and hardworking person who values my family above all. I enjoy playing basketball and spending time with my friends. I believe that success comes from perseverance and faith. In the future, I hope to achieve my dreams not only for myself but also for the people I love.”

Ayun. Biglang naging honor student ang lolo mo.

Sinend ko sa kanya. Sabi niya, “Wow babe ang galing ko pala magsulat.”
Napapikit na lang ako.
“OO, ANG GALING MO.”

Minsan naiisip ko, paano kung bobo na nga, panget pa?
Baka umiiyak na ako ngayon habang nagre-review ng subject-verb agreement.

Pero hindi eh. Pag nagkikita kami at ngumiti siya, nawawala stress ko. Parang lahat ng wrong grammar niya napapalitan ng right feelings.
Pag tinitigan niya ako, nakakalimutan ko yung “importante” at “kahit mahirap” sa gitna ng English essay.

Kaya eto ako ngayon. Hindi lang girlfriend.
Proofreader. Editor. Ghostwriter. Emotional support. Walking Grammarly Premium.

At sa susunod na may assignment siyang “Write something about yourself,” baka ako na lang talaga magsulat:

> “I am a lucky man because I have a girlfriend who writes my essays.”

At oo, totoo yun.
Kasi kung hindi dahil sa’kin, baka ang ending ng essay niya:

> “I am simple boy who have dream and my dream is to pass this subject please.”

Nakaka-stress? Oo.
Pero sa tuwing naaalala ko mukha niya, napapangiti na lang ako.

Bobo man sa English…
pero pogi naman sa personal.

At minsan, sapat na yun para hindi ako maiyak.

FROM SENDER