PitikHenyo

Tulad ng ulap, ang ganda mo ay nakakagaan sa pakiramdam at hindi nakakasawang pagmasdan. Sa bawat pagtingala ko, parang humihinto sandali ang mundo at napapalitan ng payapang ngiti ang lahat ng bigat.

Sa simpleng presensya mo, nagiging mas magaan and bawat sandali at mas maliwanag ang araw. Para kang ulap na dumarampi sa langit, tahimik ngunit punong-puno ng ganda at kapayapaan ☁️🩵

𝗗𝗶𝗯𝘂𝗵𝗼 𝗻𝗶: Bhey Ashley Tayag | Pitikhenyo
𝗜𝘀𝗶𝗻𝘂𝗹𝗮𝘁 𝗻𝗶: Louisse Ann Baltar | Pitikhenyo

⌞ ⌝ 𝗣𝗜𝗧𝗜𝗞 𝗢𝗙 𝗧𝗛𝗘 𝗪𝗘𝗘𝗞 | 𝗦𝗜𝗟𝗔𝗞𝗕𝗢

Sa pagitan ng mga pahina ng aklat
at mga gabing hindi dinadalaw ng antok.
naroon ang isang pusong kumakabog,
hindi lamang sa takot,
kundi sa pagnanais na maging higit pa.

Silakbo ng pangarap na gustong kumawala,
mula sa makipot na silid-aralan.
lumipad hindi lamang lampas sa marka,
hindi lamang lampas sa grado,
kundi sa lampas sa inaasahan ng iba.

𝗞𝘂𝗵𝗮 𝗻𝗶: Johndale Rivera | Head Photographer

𝗟𝗜𝗛𝗔𝗠 𝗡𝗚 𝗣𝗨𝗦𝗢 | 𝗙𝗘𝗕-𝗜𝗕𝗜𝗚 𝗘𝗡𝗖𝗢𝗨𝗡𝗧𝗘𝗥𝗦 : 𝗡𝗔𝗚𝗞𝗔𝗞𝗔𝗛𝗜𝗬𝗔𝗔𝗡

‘Di ko na matandaan kung kailan nga ba unang nagtagpo ang ating mga mata, dahil noon, hindi naman kita kilala… kahit pa naging madalas na ang ating pagkikita. ‘Kala mo ba hindi ko napapansin ang iyong mga lihim na pagsulyap sa ‘kin? Hindi naman ako ganon ka-manhid para hindi mapansin, pero mas pinili kong balewalain. Natatawa na lamang ako sa tuwing mahuhuli ko ang ‘yong mga nakaw-tingin, dahil bigla-bigla ka na lamang lilingon sa ibang direksyon, na para bang walang nangyari, ngunit halata na hindi ka mapakali.

Naaalala mo pa ba nung minsang tinabihan mo ‘ko? Hindi ko inaasahan na magagawa mo dahil inaasar ka lamang ng mga kaibigan mo. Pinilit ko maging seryoso habang nakaupo ka sa tabi ko, ngunit unti-unti kong namamalayan na kusa na palang kumukurba ang itinatagong ngiti sa labi ko. Gusto sana kitang kausapin, subalit hindi ko naman alam kung anong mga salita ang dapat kong bigkasin. Marahil natatakot ako na baka bigla ko na lamang masabi na tuluyan na rin akong nahulog sa’yo—at gaya mo, nahihiya rin akong aminin ang nararamdaman ko.

𝗠𝗮𝗹𝗶𝗴𝗮𝘆𝗮𝗻𝗴 𝗞𝗮𝗮𝗿𝗮𝘄𝗮𝗻, 𝗦𝗶𝗿 𝗘𝗺𝗲𝗿𝘀𝗼𝗻! 🥳🎂

Dalangin namin ang inyong patuloy na kalakasan ng katawan at isipan, pati na rin ang higit pang tagumpay sa inyong landas, sa trabaho man o sa personal na buhay. Maraming salamat po sa pagiging inspirasyon at sa dedikasyong patuloy ninyong ipinapakita.

Nawa’y mapuno pa ng saya, biyaya, at magagandang pagkakataon ang inyong mga darating na taon. Kayo po ay tunay naming hinahangaan at pinahahalagahan.

Muli, kami po ay taos-pusong bumabati ng isang masaya at makabuluhang kaarawan! ✨

𝗦𝗔 𝗣𝗔𝗚𝗜𝗧𝗔𝗡 𝗡𝗚 𝗧𝗔𝗞𝗢𝗧 𝗔𝗧 𝗧𝗔𝗣𝗔𝗡𝗚: 𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚𝗦𝗜𝗟𝗔𝗡𝗚 𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗡𝗜𝗕𝗔𝗚𝗢𝗡𝗚 𝗕𝗨𝗞𝗔𝗦

Sa paglipas ng panahon, may mga sandaling tila ipinanganak upang ipaalala sa atin na ang pagkaka-isa ng isang bansa ay hindi nasusukat sa dahas at paggamit ng mga armas, kundi sa sabay-sabay na pagkilos at pagbibigay-tinig ng mga mamamayan para sa ikabubuti ng isang bayan. Ang EDSA ay hindi lamang naging isang kalsada at daanan—ito'y minsang naging entablado, kung saan nagtagpo ang bawat tapang, pag-asa, at paniniwala na kayang baguhin ng mga mamamayan ang kanilang kapalaran.

Sa gitna ng pagod at pangamba, natuklasan natin ang mga katotohanang matagal na itinago sa dilim. At sa pagmulat nating iyon, nabatid natin na ang kapangyarihan ay kailanma’y hindi tunay na galing at para lang sa iilan—nasa kamay ito ng taong-bayan, sa pamamagitan ng kanilang pagkakaisa, malasakit, at tapang na harapin ang bukas na walang katiyakan.

At nang sabay-sabay na namulat ang mga mata ng sambayanan, naunawaan nating hindi sapat ang makita lamang ang liwanag. Kailangan natin itong ingatan, ipaglaban, at ipamana sa mga susunod na henerasyon. Sapagkat ang kalayaang muling ibinalik sa atin ay hindi na dapat maagaw kailanman; ang mga aral na minsang nag-alab sa ating puso ay hindi dapat hayaang mamatay sa lamig ng pagkalimot.

Ang EDSA ay isang paalala na ang ating bayan, kahit na ilang ulit mang subuking patahimikin, ay palaging magkakaroon ng tinig; malakas man o mahina, palaging mayroong pag-asa at buhay. At kapag ang mga tinig na iyon ay naging isa sa diwa ng pagkakaisa, tila nagiging isang apoy ito na walang sinumang makapapatay.

Sapagkat ang mga matang muling namulat ay hindi na muling pipikit—hindi sa harap ng kasinungalingan, hindi sa harap ng pang-aabuso, at lalong hindi sa harap ng kasaysayang pilit binabaluktot. At sa bawat henerasyong susunod, tungkulin natin na panatilihing buhay ang diwa ng EDSA—hindi bilang isang sigaw ng nakaraan, kundi bilang paalala ng mas matatag, mas mulat, at mas makatarungang bukas.

“𝘈𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘭𝘢𝘺𝘢𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘶𝘯𝘢𝘺 𝘢𝘺 𝘪𝘴𝘪𝘯𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘬𝘢𝘪𝘴𝘢, 𝘢𝘵 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘮𝘢𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘮𝘪𝘯𝘶𝘭𝘢𝘵 𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘵𝘰𝘵𝘰𝘩𝘢𝘯𝘢𝘯 𝘢𝘺 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨-𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘯𝘢 𝘱𝘪𝘱𝘪𝘬𝘪𝘵 𝘴𝘢 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱 𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘵𝘢𝘳𝘶𝘯𝘨𝘢𝘯.”

Dibuho ni Bhey Ashley Tayag
Isinaayos ni Jerehmia Santiago
Isinulat ni Mharverick Ingaran

𝗟𝗜𝗛𝗔𝗠 𝗡𝗚 𝗣𝗨𝗦𝗢 | 𝗙𝗘𝗕-𝗜𝗕𝗜𝗚 𝗘𝗡𝗖𝗢𝗨𝗡𝗧𝗘𝗥𝗦 :
𝗣𝗔𝗛𝗜𝗡𝗧𝗨𝗟𝗢𝗧

Giliw, kung pahihintulutan ng gabi, hihilingin ko sanang muli kang manatili sa aking tabi—hindi upang angkinin ka, Kundi para marinig kong muli ang pagtibok ng puso mong unti‑unti nang nawawala at lumalayo sa akin. Sa paglipas ng panahon, may mga pangakong tila humihinga lang kapag pareho tayong nakakaramdam ng pagka-ubos at pagod, tila may mga pumipintig sa pagitan ng pagkahapo at pag‑asa. Ngunit bakit ganoon—habang ako’y lumalapit, mas lalo kang naglalaho? Pero, hindi ko na hinanap ang mga kasagutan, marahil hindi ko kayanin ang mga linyang isasagot mo. At baka sa sagot mong iyon, masisira ang tanging ilusyong pinagkakapitan ng pag-ibig at kaluluwa kong pagod.

Kung pahihintulutan mo sana ako, Giliw. Ipapakita ko sa ’yo ang mundong tila kay sikip at liit kapag ika'y wala, ang bawat ingay sa aking puso kapag ako'y nagsisinungaling sa tuwing tinatanong mo ako kung hindi ba kita hinahanap. Patawad, giliw—hindi dahil sa ako’y nagkulang, kundi dahil sa labis kong pag-apaw sa isang sisidlang matagal na palang may lamat. Ngayon ko lamang nauunawaan: ang iyong "pahintulot" na manatili ako ay hindi pagbibigay ng pagkakataon, kundi isang masakit na paraan ng pagpapaalam. Kung pahihintulutan mo, Ingatan mo sana ang puso mong hindi ko nagawang hawakan at ingatan nang matagal, At ibabalik ko rin ang sa akin nang durog, nang tahimik, nang wala nang hinihingi kahit kailan.

𝗧𝗜𝗡𝗚𝗡𝗔𝗡 | 𝗞𝗮𝘀𝗮𝗹𝘂𝗸𝘂𝘆𝗮𝗻𝗴 𝗴𝗶𝗻𝗮𝗴𝗮𝗻𝗮𝗽 𝗮𝗻𝗴 𝘾𝙖𝙥𝙖𝙗𝙞𝙡𝙞𝙩𝙮 𝘽𝙪𝙞𝙡𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙎𝙚𝙢𝙖𝙣𝙖𝙧 𝙤𝙣 𝘾𝙃𝙀𝘿'𝙎 𝘼𝘾𝙃𝙄𝙀𝙑𝙀 𝙁𝙧𝙖𝙢𝙚𝙬𝙤𝙧𝙠

Sa pangunguna ng Komisyon sa Mas Mataas na Edukasyon ay kasalukuyang ginaganap ang palihan na makatutulong sa mas maunlad na paglago ng kalidad ng pagtuturo, pagpapaunlad ng pamamahala sa institusyon, at pagsasaayos ng sistema ng edukasyon na makatutulong upang maging handa ang bawat paaralan sa mga hamon ng makabagong panahon.

Ang gawaing ito ay dinaluhan ng mga kinatawan mula sa samahan ng ALCU Region 3, mga pinuno ng bawat instituto at tanggapan ng Dalubhasaang Politekniko ng Lungsod ng Baliwag. Sa pamamagitan ng sama-samang pakikilahok at pagbahagi ng mga kaalaman ay makasisigurado na patungo tayo sa isang inklusibo, makabago, at makabuluhang pag-usad para sa mapagpalayang edukasyon.

𝗟𝗜𝗛𝗔𝗠 𝗡𝗚 𝗣𝗨𝗦𝗢 | 𝗙𝗘𝗕-𝗜𝗕𝗜𝗚 𝗘𝗡𝗖𝗢𝗨𝗡𝗧𝗘𝗥𝗦 : 𝗧𝗜𝗡𝗚𝗜𝗡

Paano mo ba malalaman at mararamdaman ang pag-ibig ko sa’yo kung hindi ka naman tumitingin sa akin kagaya sa kung paano kita tingnan at pagmasdan? Sa bawat pagsulyap sa iyo, napapawi ang pagod at binunuo mo ang araw ko—kahit pa sa simpleng nakaw-tingin, kuhang-kuha mo ako. Kung makikita mo lamang ang iyong sarili sa aking mga mata, sobrang mamamangha at mabibighani ka. Iba kasi ‘yung dating mo, hindi ka lamang isang ekstra, kundi ang bida sa buong istorya… bagay na bagay ka itampok sa bawat tula at kanta—maging sa kwento na gawa ng malikot na imahinasyon na ikaw lamang ang tanging inspirasyon. Tingin mo, kailan ka kaya maniniwala at hindi tatawa sa tuwing may magsasabi sa iyo na gusto kita? Wala ba talagang kahulugan ang mga tingin ko na nakalaan lamang para sa’yo?

Pero teka, paano mo nga pala ako makikita? Kung ang tingin mo ay matagal nang nakatuon sa iba? Ang saya-saya ko pa noon dahil nang una kitang makita, akala ko ay ikaw na ang itinadhana na makaisa—pero para ka pala sa iba. Ngunit ewan, sa iyo pa rin ako nakatingin kahit na madalas ay palihim, dahil baka may makakita sa akin—pero wala, kasi nahahalata pa rin. Ano’ng gagawin ko? Kung palaging ikaw ang nililingon ng aking mga mata—ikaw ang paboritong imahe ng aking mga tingin, kaya nga marami na rin silang nakakapansin. Sus, ikaw nalang kasi itong nagkukunwaring manhid sa akin. Hanggang kailan kaya itong damdamin… 𝙠𝙪𝙣𝙜 ‘𝙙𝙞 𝙥𝙞𝙣𝙖𝙥𝙖𝙣𝙨𝙞𝙣?

𝗢𝗽𝗶𝘀𝘆𝗮𝗹 𝗻𝗮 𝗔𝗻𝘂𝗻𝘀𝘆𝗼 𝗽𝗮𝗿𝗮 𝘀𝗮 𝗕𝗧𝗘𝗖𝗛 𝗖𝗼𝗻𝗰𝗶𝗲𝗿𝘁𝗼 𝟮𝟬𝟮𝟲 ‼️🚨

Ipinababatid po namin sa lahat na ang 𝐁𝐓𝐄𝐂𝐇 𝐂𝐨𝐧𝐜𝐢𝐞𝐫𝐭𝐨 𝟐𝟎𝟐𝟔, na orihinal na nakatakdang idaos sa ika-13 ng Pebrero, 2026, ay 𝐢𝐩𝐚𝐠𝐩𝐚𝐩𝐚𝐥𝐢𝐛𝐚𝐧 𝐦𝐮𝐧𝐚 𝐡𝐚𝐧𝐠𝐠𝐚𝐧𝐠 𝐬𝐚 𝐬𝐮𝐬𝐮𝐧𝐨𝐝 𝐧𝐚 𝐚𝐛𝐢𝐬𝐨 bunsod ng mga hindi inaasahang pangyayari.

Kami po ay taos-pusong humihingi ng paumanhin sa anumang abalang maaaring maidulot nito. Lubos naming pinahahalagahan ang inyong pag-unawa at patuloy na suporta. Nais naming tiyakin sa lahat na ang desisyong ito ay isinagawa matapos ang masusing pag-aaral at maingat na pagsasaalang-alang, na may layuning mapanatili ang mataas na kalidad at tagumpay ng nasabing kaganapan.

Magpapatuloy ang pagbebenta ng mga tiket ayon sa itinakdang iskedyul, at ang lahat ng mga tiket ay mananatiling mahalaga para sa bagong petsa ng pagdaraos. 𝐀𝐧𝐠 𝐩𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐧𝐚 𝐩𝐞𝐭𝐬𝐚 𝐚𝐲 𝐢𝐚𝐚𝐧𝐮𝐧𝐬𝐲𝐨 𝐬𝐚 𝐥𝐚𝐥𝐨𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐝𝐚𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐩𝐚𝐧𝐚𝐡𝐨𝐧 𝐬𝐚 𝐩𝐚𝐦𝐚𝐦𝐚𝐠𝐢𝐭𝐚𝐧 𝐧𝐠 𝐚𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐩𝐢𝐬𝐲𝐚𝐥 𝐧𝐚 𝐩𝐚𝐠𝐞 (𝐁𝐓𝐄𝐂𝐇 𝐒𝐚𝐧𝐠𝐠𝐮𝐧𝐢𝐚𝐧𝐠 𝐌𝐚𝐠-𝐚𝐚𝐫𝐚𝐥). Hinihikayat namin ang lahat na manatiling nakaantabay para sa mga susunod na abiso.

Muli, kami po ay nagpapasalamat sa inyong patuloy na pagsuporta. Inaasahan namin ang inyong pakikiisa sa isang mas pinaghusay, mas pinasaya at higit na makabuluhang pagdiriwang ng BTECH Concierto 2026.

𝗟𝗜𝗛𝗔𝗠 𝗡𝗚 𝗣𝗨𝗦𝗢 | 𝗙𝗘𝗕-𝗜𝗕𝗜𝗚 𝗘𝗡𝗖𝗢𝗨𝗡𝗧𝗘𝗥𝗦 : 𝗪𝗔𝗟𝗔𝗡𝗚 𝗛𝗨𝗠𝗣𝗔𝗬

Ang pag-ibig ay tila isang ilog na walang tigil sa pag-agos, dumadaloy sa bawat sandali ng pangungulila at pananabik. Sa bawat oras ng paghihintay, may kasamang pangako na hindi magmamaliw, sapagkat ang puso ay nananatiling nakatali sa isang tao lamang. Ang tanong na “𝙃𝙖𝙣𝙜𝙜𝙖𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙞𝙡𝙖𝙣 𝙖𝙠𝙤 𝙢𝙖𝙜-𝙖𝙖𝙣𝙩𝙖𝙮 𝙨𝙖 ’𝙮𝙤” ay hindi simpleng pagdududa, kundi isang patunay ng tibay ng damdamin—isang pagsuko sa panahon, ngunit hindi kailanman sa pagmamahal. Ang pananabik ay nagiging apoy na patuloy na nagbibigay-init sa kabila ng lamig ng kawalan, at sa bawat paghinga, naroon ang pag-asang muling makapiling ang minamahal. Ang paghihintay ay hindi pagkakait, kundi isang sakripisyong handang tanggapin, sapagkat ang tunay na pag-ibig ay marunong magtiis, marunong maghintay, at marunong magtiwala.

At sa sandaling magtagpo ang dalawang pusong matagal nang nangungulila, ang lahat ng pangungusap ay nagiging katahimikan, at ang lahat ng katahimikan ay nagiging musika ng pag-ibig. “𝙎𝙖 ’𝙮𝙤 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙠𝙖𝙢𝙖𝙨𝙞𝙙, 𝙬𝙖𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙝𝙪𝙢𝙥𝙖𝙮 𝙣𝙖 𝙥𝙖𝙜-𝙞𝙗𝙞𝙜, ’𝙥𝙖𝙜𝙠𝙖𝙩 𝙖𝙠𝙤’𝙮 𝙨𝙖 ’𝙮𝙤, 𝙞𝙠𝙖’𝙮 𝙨𝙖 ’𝙠𝙞𝙣 𝙢𝙖𝙝𝙖𝙡”—ito ang sumpang hindi matitinag, isang pangakong walang wakas. Ang pagmamahalan ay nagiging tahanan, kung saan ang bawat sulyap ay kasiguruhan, at ang bawat yakap ay kaligtasan. Walang hanggan ang pag-ibig na ito, sapagkat hindi ito nakatali sa oras o distansya, kundi sa katapatan ng dalawang kaluluwa. Sa kanilang pagkakaugnay, natutunghayan ang isang kwento ng pag-ibig na hindi nauubos, hindi napapawi, at hindi nagwawakas—isang pag-ibig na walang humpay, na sa kabila ng lahat ay nananatiling buo, matibay, at walang kapantay.

𝙋𝙞𝙥𝙞𝙡𝙞𝙞𝙣 𝙠𝙖 𝙨𝙖 𝙖𝙧𝙖𝙬 𝙖𝙧𝙖𝙬~

Kahit maubos ang mga salita at hindi na mabigkas ang bawat kataga, mababasa mo pa rin sa aking mga mata na higit ka sa lahat ng hangad. Hindi mo na mararanasan pa ang maging mag-isa, sapagkat araw-araw, pipiliin kita… at walang sawang pipiliin pa. ☀️🫂