Prem Saud

" तिमी समाजमा के देख्छौ"

राहदानीमा रमिएका मुहारहरू,
घर बनाउन घर छोडिएका रहरहरू,
पैसासँग पसिना साटिएका प्रहरहरू।

खुसीको खोजमा शून्य भएका गाउँ,
इमान बेचेर कमाएका नाउँ।
कोदोको स्वाद चाख्न नपाएका पाखाहरू,
गोठालाले बिर्सिँदा उदास भएका डाँडाहरू।

मान्छे आधुनिकतामा मस्त हुँदा,
मेलापातमा गाइने कुण्ठित भएका भाकाहरू।

"तिमी समाजमा के देख्छौ?"

" गोरेटो मै अल्मलिए छु"

उकाली ओराली अनेको पैदल मार्ग छिचोल्न लाग्दा
जिम्मेवारीको भारी बोकेर सपना बटुल्न लाग्दा
म त गोरेटोमै अल्मलिए छु,

सपना र संघर्ष का कथा सुन्दा हर्षित हुने म
आज आफ्नै कथा पूरा नहुँदा किन तर्सिन पुगे,
अघि बढ्न सोच्न सक्ने साहस ममा छैन
अघि बढ्न चाहिने तागत ममा छैन,
म त गोरेटोमै थकिएछु,

ओहो ,सपना पो रहेछ क्या नमिठो ,
म तन्नेरी लाई त यति साह्रो छ जिम्मेवारीको भारी बोक्न
बाले कसरी बोके होलान्
म तन्नेरी लाई यति गार्हो छ सपना सजाउन
आमाले कसरी सजाई होलिन्
हिँडेर अघि बढेको म थकाइ मार्न चौतारी मा
पुगेछु,

मैले नयाँ जीवन ल्याउन थचक्क बसेको
पहाडलाई छिचोल्नु छ,
अघि हिमाल पनि छ हगि! र अनि
सपना बगाई लिने बहाडलाई छिचोल्नु छ,

अनि गरौंला मीठा कुरा,सपना सँगै बसेर,
दुःख सुख साट्दै, हर्ष पकाई उमङ्ग साँधेर।

के होला शान्तिको अर्थ?
बुझ्नु हो कि असहायको मर्म,
हटाउनु हो कि कुरितिको पर्व,
मान्नु हो कि मानवताको धर्म,
किं वा गर्नु हो असल कर्म?