NidLit - a writer

कथा: पूर्णविराम पछिको वाक्य

भाग १ - मेरो मर्ने इच्छा छ


पर्दा, झ्याल, ढोका, खटिया, एउटा सिलिंग फ्यान, एउटा डरज्, टेबल र कुर्सीसंग उसको श्वासले बिदा माग्न लाग्या छ । विषको वोतल उसका औंलाहरुको पिंजडा भित्र कैद छन् । जबा त्यो वोतल स्वतन्त्र हुन्छ तबा उ कालको कैदी बन्छ । अहिलेसम्म ब्लेड, डोरी, र चक्कुले एक एक चोटि उसलाई कैद गर्न असफल भैसकेका छन् । आज वोतल सफल हुन्छ जस्तो छ

उसको मनमा रहेको मृत्युको इच्छालाई उसले फेरी पुरा गर्न लाग्या छ । यो उसको जिन्दगीको पहिलो इच्छा हो जुन पुरा हुन आटेको हो । तर उ खुशी छैन, हुन पनि सक्दैन । एक पलले डीसाईड गर्छ मान्छेको जिवन । एउटा चुनावले । तर त्यो एक पल आउन हजारौ, लाखौँ, करोडौं पल उसले बिताइसकेको छ उसले । र हरेको पलमा उ मरिसकेको छ । आज त फर्मालिटि मात्रै पुरा गर्न लाग्या हो ।मोबाइलमा मेसेज टोन बज्छ । इच्छा नहुँदा पनि उसको बानीले उसलाई त्यो मेसेज पढ्न वाध्य बनाउँछ ।

उ सम्झिन्छ । हरेक पालिको सेलेरी आउँदा उ हिसाब लगाउथ्यो, एति घरमा पठाउने, एति भाँडा, एति रासनमा, एतिको विड, एतिको साथिहरुसंग पार्टी, एति सेभिंग, एति निजि खर्च । आज उसले केहीको हिसाब लाउन पर्दैन । त्यो पैसा उसको मात्र हो , नितान्त उसको । तर अपसोच उसले त्यो पैसा भोग गर्न पाउने छैन आज्जा । किन भने उसले आफ्नो नाश्वर शरीरलाई यो नाश्वर संसारबाट नामो निशान हटाउने छ । "तर यो पैसा खर्च गरेर मरौं न, हैन ?" उसको दिमागले पहिलो पटक आफ्नो पुरा सेलेरी आफु माथि खर्च गर्ने सोच जन्माएको छ ।

उसले घडी हेर्छ, दिनको दुई वज्यो । स्नान गर्छ, आफ्नो जिन्ग्रींग परेको कपाल र दारी सेम्पुले सफा पार्छ अनि शरीरको गन्धलाई लाइफ्बोईले । बाहिरबाट झरीको आवाज उसको कानमा पर्छन् । छाता लिन्छ अनि बाहिर निस्किन्छ मर्नु अघि आफ्नो सेलेरिको पचास हजार खर्च गर्न ।

आज उसले हिसाब लाउन पर्दैन । उसको आमाले स्वर्गमा घर चलाउन पर्दैन । उसको कुनै निजी खर्च छैन, उसको प्रेमीको बुढाले उसको प्रेमिकाको सबै खर्च उठाउन थालेको एक वर्ष भैसक्यो । साथीहरुसंग पार्टी गर्ने दिन पनि उसले देख्ने छैन । पन्ध्र हजार भाडा उसले घरबेटीको खातामा पठाईदिन्छ र खबर गर्दिन्छ ।

आगनमा निस्किनासाथ उसको खुट्टा पैतालासम्म भिज्छ र बाटोमा निस्किदा पिडुलासम्म । तिन दिन भयो पानि नारुकेको अनि उ नानिसिएको । चिसो मौसमले उसको शरीरमा भाइब्रेसन पैदा गर्छ । हुडीको टोपीले टाउको छोप्छ अनि छाता खोल्छ । पानिसम्म छ । आज नै शान्त भएको हो बादल । तर पनि अलि अल्ली पानि बनेर झर्दैछ । केहि समय पानीले उसको छातामा बजाएको आवाज सुन्दै चोकमा पुग्छ ।

पङ्खा
मच्छर
जुत्ता
पैसा
मृत्यु
मासु

के गर्नु पर्ने
के गर्ने चाहना हो ?
सानोमा बुझिन
जे पनि गरिरहेँ ।
के गर्नु पर्ने
के गर्ने चाहना हो ?
ठूलो भएपछी थाहा भयो
तर गर्न पाईन ।
सानोमा स्वतन्त्र हुँदा,
सबै मेरै हो भनेर सब गरे
ठूलो भएर कब्जामा भएपछि
जिम्मेवारिको पिन्जडामा,
गर्न पर्ने सबै मरेर गयो ।
गन्हाउने सिनो हुन्छ भन्ने डर छ ।

#नेपालीसाहित्य #नेपालीकविता #साहित्य #नेपालिसाहित्य

Poem : अन्तिम कविता

शब्दहरु सकिएको छैन,
अक्षरहरु मरेका हैनन्,
औंलाहरु थाकेका हैनन्,
मात्र कविता अन्तिम हो ।
अब सबै कुरा सकिएको हो,
म कोहि हैन,
एउटा खोक्रो मन्छे,
केही छैन अर्थ,
केहीको छैन महत्त्व ।
यो केही नभएको दुनियाँमा
किन केही हुन खोजेको ?
सबै अन्त्य हुन्छ ।
अनि जबरजस्ती गरेका
सम्पूर्ण कुरा हुन्छन् अस्तित्त्वहिन ।
काम नलाग्ने हो,
केहीको काम लाग्दैन,
केहीको काम पर्दैन,
सबै खोया हो ।
चुप चाप, चुप चाप
शुन्यमा अलप ।
त्यही हो,
अन्तिम सत्य, अन्तिम स्थान ।
चुप चाप, चुप चाप
शुन्यमा अलप ।