Mohammad Mostafaei

بماند به تاریخ…

زندگی گاهی اوج می‌گیرد،
گاهی طوفانی می‌شود،
گاهی آرام می‌گذرد،
مثل رودخانه‌ای که راه خود را پیدا می‌کند.
گاهی خروشان است،
گاهی بر صخره‌ای می‌شکند،
گاهی جان می‌دهد،
و گاهی در سکوتِ برکه‌ای آرام
نفسی عمیق می‌کشد.
گاهی ضربان قلبت
چنان سنگین می‌شود
که گویی تمام جهان
در سینه‌ات ایستاده است.
و شاید همین است فلسفه زندگی؛
شکستن، برخاستن،
آرام گرفتن
و دوباره عاشقانه ادامه دادن.
محمد مصطفایی

امروز يكي از بدترين روزهاي زندگي ام در غربت را مي گذرانم. بزرگواري را از دست دادم كه حق پدري بر گردنم داشت. پدري مهربان، دلسوز و صميمي و همكاري فرزانه و دانشمند را از دست داديم. روحت شاد عاليجناب و پدر عزيزم بهمن كشاورز. تسليت عرض مي كنم به خانواده بزرگوار استاد كشاورز به كاميلا، كريم و بهارك عزيزم و جامعه وكالت