Centrm

De mens als een project waar voortdurend aan gewerkt moet worden. Een versie van jezelf die beter, rustiger, vrijer, succesvoller of gelukkiger zou moeten worden. De taal van persoonlijke groei is inmiddels overal.

Op veel plekken word je aangemoedigd om meer jezelf te worden, je patronen te doorbreken, je gevoel te volgen, je grenzen aan te geven, meer uit je leven te halen en steeds bewuster te leven. De behoefte aan een lichter of vrijer leven is niet zo gek, maar toch lijken veel mensen juist steeds vermoeider te raken.

Die voortdurende aandacht voor jezelf, draagt iets onrustigs in zich. Alsof het leven steeds om de vraag draait hoe jij je voelt, of je er wel alles uithaalt, of je wel gelukkig genoeg bent. Je werk, je relaties, je gezondheid, rust, zingeving; alles wordt iets waarin jij jezelf moet optimaliseren. Alsof je nog niet goed genoeg bent.

Die voortdurende drang is uitputtend en ziekmakend.
Misschien is de mens wel helemaal niet bedoeld om zichzelf voortdurend centraal te stellen. Veel mensen verlangen uiteindelijk niet alleen naar een beter gevoel, maar vooral naar een rijker leven. Rust ontstaat niet als alles op tiptop op orde is, maar als er ruimte komt voor een leven wat groter is dan je eigen verhaal.

Misschien vraagt deze tijd niet om nóg meer zelfontplooiing, maar om weer te leren leven met wat niet maakbaar is. Dat vraagt om ruimte te maken voor openheid. Je open stellen voor alles wat het Leven met zich meebrengt is niet gemakkelijk of comfortabel. Het is ook niet p***e ontspannen, maar brengt wel een diepe vorm rust en voldoening.

Welkom als je een rustig, rijk en begrensd leven zoekt.

Loslaten en verteren

Sommige ervaringen blijven spanning en onrust geven
totdat ze niet alleen besproken en begrepen, maar helemaal verwerkt worden.

Bij Centrm werk ik met aandacht voor je hele verhaal; fysiek én mentaal. Zo verteer je, laat je los en ontstaat er rust in al je vezels.

Wie wil het niet: zelfstandig, zelfredzaam, moedig, stevig, stoer, autonoom en onafhankelijk zijn. Voor niets en niemand bang.

Maar tegelijk zijn we er bijna niet meer toe in staat om het 'niets' en het 'niemand' aan te durven. Wanneer het stil wordt en je het even niet meer weet komt direct het ongemak omhoog. In no-time heb je je telefoon in je handen, scroll je, verzin je weer iets en begin je te praten. Je vult de lucht met geluid en vult de tijd met afleiding. Allemaal om te ontsnappen aan het 'niets' en aan 'niemand'. Dat is onrust. Je vlucht uit het ongemak.

Maar wanneer je leert om niet meer zo bang te zijn voor niets en niemand zul je ontdekken dat daar rust ontstaat. Dat je ongemakkelijk voelen niet eng is. Dat je niet onmisbaar bent en dat je gedachten en gevoelens, gewoon maar jouw gedachten en jouw gevoelens zijn. Dat het leven zich niet laat vangen in jouw beelden of jouw plannen. Rust vinden betekent dat jij je eigen relativiteit onder ogen komt en daar niet bang voor bent.

Daar begint innerlijke rust. Welkom als je niet meer bang wilt zijn; voor niets en voor niemand.

https://centrm.nl/coaching/

Spanning benaderen we vaak als iets verstorends. Als iets wat gerepareerd moet worden met ademhalingsoefeningen, betere planning of een andere mindset. Maar de bron van veel spanning is niet wat er ís, maar wat er niet mag zijn. Een plan loopt anders, het weer zit tegen of je bent moe, maar jouw systeem vindt dat je nog productief moet zijn. Dit hoor ik bijvoorbeeld regelmatig terug in een zin als ‘mijn lijf werkt niet mee’. Alsof je lichaam zich moet schikken naar de ideeën die jij over het leven hebt. Dat is verzet en krampachtig proberen het leven in jouw format te drukken; bron van heel veel onrust.

Spanning hoort bij een open en raakbaar bestaan. Het betekent dat je écht leeft dat je ergens om geeft. Verlangen, bezieling, onzekerheid en twijfel zijn allemaal vormen van een open en raakbaar leven. Liefde en bezieling zijn prettige gevolgen, twijfel en onzekerheid zijn misschien wat minder leuk. Maar wanneer jij je daartegen probeert te verzetten kom je vast te zitten. Voelbaar in je schouders, je kaken, je buik en in een gedachtestroom die in rondjes blijft draaien.

In het opgroeien leer je om de wereld te ordenen. Je leert vergelijken, benoemen en beoordelen. Op die manier ontstaat er duidelijkheid en houvast in al die ervaringen die over je heen komen. Zo ontstaat richting en ontwikkel je een ‘ik’. Dat is belangrijk want zonder begrippen zou alles diffuus blijven. Een mens heeft woorden en kaders nodig om zich te oriënteren en zijn plaats te vinden in de wereld.

Nieuwe fases in je leven vragen om nieuwe antwoorden en dan kan die houvast verstarrend gaan werken. Vanuit die verstarring zie je niet meer wat er is, maar kijk je alleen nog door de ‘ik-bril’ van wat je denkt te weten of te voelen. Willem Hussem schrijft dit heel mooi ‘wanneer je kijkt, zie je nog niet, wanneer je ziet, grijpt het je aan’. Blijven kijken door je eigen raster is de onrust van het vastzitten in jezelf en in je ‘ik’.

Onzekerheid, twijfel en angst horen ook bij een levend bestaan. Wanneer jij je verzet los kunt laten en je weer kunt openen, gaan ook je ogen open en is er weer ruimte om te zien, in plaats van te kijken.

Maar ook loslaten brengt spanning met zich mee. Net zoals vasthouden. Misschien is spanning daarom ook niet iets wat opgelost zou moeten worden, maar is de kunst om te leren zien of deze voortkomt uit verzet of uit openheid.

Welkom, als je wilt leren loslaten, ruimte wilt maken voor spanning en daarin rust te vinden. https://centrm.nl/spanning-en-onrust/

Het gaat bijna ongemerkt maar bijna alles wat je denkt, voelt en vindt, presenteert zichzelf alsof het heel belangrijk is. Alsof je overal een mening over moet hebben en die mening vervolgens waarheid wordt. Alsof vervelende gevoelens opgelost móeten worden; het liefst vandaag nog. Wanneer je die neiging volgt zit je, voor je het weet, opgesloten in je eigen verhaal. Merkbaar in een hoofd wat in rondjes blijft draaien en een lichaam wat zich vastzet.

Je denken, je voelen, je meningen komen gewoon als vanzelf naar boven. Dat is ook geen probleem, behalve dat dit de neiging heeft om zichzelf tot hoofdpersoon te maken. Zoals we vroeger dachten dat de aarde het middelpunt van het universum was, zo ervaren onze gedachten en gevoelens dat soms (stiekum) nog steeds. Misschien is dat niet zo erg, maar eigenlijk vooral best grappig. En bevrijdend wanneer je daar wat luchtiger mee om kunt gaan.

Wanneer jij je niet meer zo vast hoeft te bijten in jezelf, komt er ademruimte. Je hoeft dan namelijk niet meer alles te verwerken, niet meer alles op te lossen, niet overal een antwoord op te hebben en jezelf ook niet meer zo te verdedigen. Gevoelens, prettig of onprettig, hoeven niet direct weg of opgelost te worden. Ze veranderen dan langzaam van een probleem naar een uitnodiging. Niet in iets wat ‘gewoon voorbij’ gaat, maar in een levende beweging. Verdriet verlangt naar troost en wordt daarmee een opening naar een diepere verbinding. Een mening is dan niet meer iets wat verdedigd hoeft te worden, maar een uitnodiging voor een breder perspectief.

Zo word jij wat rustiger en het leven een beetje milder. Fijn toch?

https://centrm.nl/rustiger-en-milder/