Opgeruimd Utrecht

De stroomversnelling valt niet altijd te voorspellen

Gisteren ben ik langs geweest bij een klant. Er stond me een verrassing te wachten. Ik werd uitgenodigd om naar de slaapkamer te lopen. Mijn klant had een enorme stapel spullen verplaatst. Deze zijn nu beschikbaar voor de liefhebber. Vervolgens hebben we samen een boekenrek uit elkaar gehaald en verplaatst. Het is ongelooflijk hoeveel mijn klant al had opgeruimd en hoeveel we samen nog hebben opgeruimd. Het resultaat hebben we gevierd!

Toen mijn vader naar Kiev ging, was hij alleen. Mijn moeder wilde niet mee. Het was een reisje georganiseerd door de harmonie, waarvan mijn vader één van de commissarissen was. Na zijn terugkomst vertelde hij over het concert dat de harmonie had gegeven in een groot stadion. Het was ter nagedachtenis aan alle oorlogsslachtoffers in de oorlog. Het had hem geraakt.
Eenmaal terug in zijn hotelkamer had hij zich per ongeluk gesneden met een mesje, vlakbij zijn pols. Het bloedde erg en hij had zich geen raad geweten, in zijn eentje. Zijn hand had hij boven de wasbak gehouden en er zo goed als het ging een doek omheen gewonden om het bloeden te stelpen. Ik had zo vreselijk met hem te doen, toen hij dit vertelde.
Nu, achteraf, denk ik dat hij heeft herbeleefd in Kiev, wat hij in zijn jeugd aan het eind van de oorlog heeft meegemaakt. De emoties die hij voelde tijdens het concert van de harmonie, die verband hielden met de gevallenen in de oorlog. De hulpeloosheid die hij voelde, daar alleen in zijn hotelkamer, amper in staat om zijn bloedende arm te stelpen, zijn vergelijkbaar met wat hij als jongen van 15 moet hebben gevoeld, toen hij daar gewond op straat lag, niet in staat om weg te lopen. Arme papa.
Nadat mijn vader was teruggekomen uit Kiev, zei mijn broer telkens dat mijn moeder met hem had moeten meegaan. Dan had ze hem kunnen bijstaan. Nu achteraf denk ik dat het toch niet verkeerd was, dat ze er niet bij was. Want mijn vader heeft in Kiev, juist omdat hij alleen was, zijn oorlogservaringen kunnen herbeleven en wellicht verwerken.

SUPER STERK E-BOOK: Mijn Huis Opgeruimd in Zeven Stappen

Wil je graag je huis opgeruimd zien?, dan heb ik een super sterk E-book voor je!!!

Daarin staat hoe je in zeven stappen je huis krijgt opgeruimd.

Bovendien hoe je het opgeruimd houdt!

Dit E-book kan de eerste stap zijn naar een opgeruimd huis.

Een droom die werkelijkheid wordt.

Bestellen?

Ga naar opgeruimdutrecht.nl en klik rechtsboven op E-book: mijn

Geordend Huis in Zeven Stappen.

Ik vergeet nooit die ene keer. Had me als kind net uitgebreid geïnstalleerd in de tuin om eens lekker te gaan genieten. Liggend op de grote tuinstoel van mama, met een drankje naast me en een leuk boek om te lezen. Kwam mijn vader naar me toe. En voor ik het goed en wel door had, werd hij driftig. En ik lag daar op mijn tuinstoel en had geen flauw benul waarom hij zo ontzettend boos was.

Na het heengaan van mijn vader, hebben mijn zus en ik eens op internet de beschrijving bekeken van PTSS. Vanwege mijn vaders ervaringen in de oorlog. Toen we lazen wat de symptomen ervan waren, ging ons een lichtje op: Achteraf denken we dat mijn vader PTSS heeft gehad. Jammer dat dit niet is onderkend, want dan had hij wellicht behandeld kunnen worden. Nu heeft hij het allemaal in zijn eentje moeten opknappen. Het is niet anders.

Vandaag naar STRAAT, museum voor streetart, geweest in Amsterdam. Met de veerpont vanaf de veerhaven achter Amsterdam CS in een kwartiertje overgevaren. Mooi om de stad te zien vanaf het water. Eenmaal op het NDSM-eiland waaide het flink. Snel in de luwte van de gebouwen gaan lopen naar STRAAT, wat vlakbij bleek te zijn.

STRAAT is een grote loods, waar als ik het goed heb 150 kunstwerken zijn te bewonderen. Er is natuurlijk een museumcafé en een shop. Toen we die shop zagen, aan het einde van ons museumbezoek, bleek er nog een verdieping boven te zijn. Daar hingen de prachtigste streetart schlderijen, van aziatische kunstenaars. Die had ik wel als eerste willen zien, want nu was ik eigenlijk al moe.

Eenmaal terug in Utrecht wandelde ik langs de oudegracht naar huis. De zon scheen. Wat schetst mijn verbazing: Een streetart-kunstenaar in volle glorie was bezig een gedeelte van een zijmuur van een pand te beschilderen! Heb een poosje staan kijken en vervolgens de man aangesproken. Hij had met spuitbussen een heel gedeailleerde schildering gemaakt, razend knap. Toen ik hem vroeg of je er een vergunning voor nodig had, beaamde hij dat. Daaraan schijn je te kunnen komen via Janisdeman, een bekende straatart-kunstenaar uit Utrecht. Wie weet?