Opendenken.nl Filosofisch Practicus

Soms zijn er van die citaten die je direct meeslepen om bij de laatste zin je te laten grijnzen. Hieronder zo'n citaat van Emile Cioran:

"Toen ik op een laat uur door deze laan wandelde, viel er een kastanje voor mijn voeten.
Het geluid waarmee hij openbarstte, de weerklank die dat in mij opwekte,
En de ontstentenis die in geen verhouding stond tot dat nietige voorvalletje,
Stortten me in het wonder, in de dronkenschap van het uiteindelijke,
Alsof er geen vragen meer waren, alleen nog antwoorden.
Ik was dronken van duizend onverwachte waarheden,
Waarmee ik niets wist te beginnen. Zo bereikte ik bijna het allerhoogste.
Maar ik achtte het raadzamer mijn wandeling voort te zetten."

Wat een vraagteken? of uitroepteken! vermag

Een ? kan keuze geven
Een ! dwingen

Een ? kan openen
Een ! vastzetten

Een ? kan verwonderen
Een ! stellen

Een ? kan luisteren
Een ! overstemmen

Teruggekeerd van mijn wandeltocht (de vijfde) naar santiago de compostela, deze keer vanuit porto.
Voor mij de ultieme vorm van vrijheid. Bijzondere ontmoetingen, bijzondere woorden, fysiek afzien, doorgaan (ultreia!), bescheiden leven, luisteren, de laatste o zo zware kilometer van de dag, genieten van de koude douchestraal ...
Ik voel me weer gelouterd en ga monter verder.

Ontmoet je wel eens mensen die bij iedere vraag weten hoe in woorden te reageren? Vooral met een lange woordelijke reactie. Het is niet noodzakelijkerwijs een antwoord op de vraag, het is gewoon een lange reactie.

Ik kan daar soms met bewondering naar luisteren. Wauw, wat knap. En soms denk ik, wat zeg je nu eigenlijk ? Naar welk deel van je woorden wil je dat ik luister ? Of gaat het je daar helemaal niet om ?

Soms laat ik het voor wat het is. Soms laat ik me overrompelen door hun woorden en soms vraag ik door “wat bedoel je precies ?” Op die laatste vraag komt dan vaak de reactie “nou, dat heb ik je toch net verteld ?”
“O ja ?”