Handletters.nl

Deze maakte ik voor een collega die deze week afscheid nam om een nieuwe weg in te slaan. Ik wilde haar iets geven op haar afscheid, maar wat? Ik struinde wat kadowinkels door, maar vond niets wat ik zocht, hoewel ik ook niet wist wat ik zocht. Ik hoop altijd ineens iets te zien, maar weet ergens ook dat het niet zo ingewikkeld hoeft te zijn. Dat de kracht in de simpelheid zit. Dat tijd een waardevol goed is, maar dat het fijn voelt tijd te besteden om iets voor iemand te maken. Dus zo ontstond dit beschilderde houten schilderspalet :)

Ik typte een verhaal, herschreef het, haalde het weg en begon weer opnieuw. Ik typte een verhaal, herschreef het en haalde het wéér weg…. En zo laat ik het. Het is te zwaar en teveel om te vertellen wat een leven als mantelouder is. De juiste woorden zoeken om wellicht iets te vertellen over mijn situatie zonder daarin mijn kind daarin mee te nemen, lukt niet. Sociale media is rauw en hard, en dit gaat niet alleen over mij. En ik zou van de daken willen schreeuwen hoe slecht alles geregeld is in Nederland mbt de jeugdzorg. Enorme wachtlijsten voor kinderen die direct hulp nodig hebben. Maar als mantelouder heb ik helemaal geen tijd om hierop de aandacht te vestigen. Met mij al die andere mantelouders die overleven, want dat is wat we doen. Bij mij staat de lockdown nog steeds ‘aan’. Ik heb moeten accepteren dat ik geen tijd meer heb om te maken, om te creëren, om andere creatieven te ontmoeten en toffe ideeën samen uit te werken. Mijn wereld staat stil. Dit schilderij één van de laatste schilderijen uit een serie die ik maakte aan het einde van de ‘echte’ lockdown. Ik vond hem niet ‘af’, maar wel spannend en een volgende stap in mijn werk. Héél graag wilde ik met deze serie verder, maar nu drie jaar later staat ook dat stil. Dit schilderij staat voor mij symbool dat dát moment ooit weer gaat komen. Dat ik weer mag creëren: uren, of misschien wel dagen achterelkaar. Juist dat het niet ‘af is maakt de hoop die ik hieruit kan halen.

Tijdens een moeilijke tijd maakte is deze voor haar. Hoewel ikzelf altijd zeg dat het ‘anders’ goed komt, wilde zij juist deze tekst. Als hoop dat het ook écht goed komt. Dat er écht licht is aan het einde van de tunnel. Wat niet wil zeggen dat -als je het licht niet ziet- je er niet hard genoeg voor werkt. Dat je heel graag dat licht wil zien maar dat je het ‘aan’ knopje niet kan vinden. Als mantelzorger maak ik dat dagelijks mee en zie ik hoe moeilijk het te geloven is dat alles goed komt… dat alles anders goed komt, komt dichterbij.
Daarom was het fijn om ook deze woorden te mogen schilderen, misschien omdat ik de woorden zo graag zelf zou willen geloven.
En soms komt het niet goed, maar ook dan vind alles een weg, komt er na de heftigste storm altijd een moment(je) van rust. Niet altijd goed maar wel anders goed.

Ineens was daar mijn moment :) ik had een uurtje tijd en zat al een paar dagen te broeden op een instagram post! Niets moet, en daarom gebeurd hier ook heel weinig. Op de omzichtbare achtergrond ben ik wel bezig om me meer online te aan focussen. ‘Zolang ik niet de hort op kan, dan maar vanuit mijn huiskamer’… maarja, zitten jullie nog wel te wachten op nog meer letterinformatie? Letteren met verschillende materialen is ook fijn. Felle kleuren, zwart papier, je kunt me er bijna voor wakker maken. En hoewel ik niet van de glitters en glamour bent, strijk ik wat finetec betreft over mijn hart. En dat zonder sponsoring! December roept om glinstering, en dan is dit het resultaat na een uurtje roeren in mijn Fintec verfdoos!

Gelukkig heb ik tijdlijn nog. Elke maand een wc schilderij poste ik in februari 😂…hoewel, er liggen wel wat opzetjes klaar (net als de opzetten voor tig andere projecten waar ik blijkbaar mee bezig ben) maar daar blijft het dan bij 🙂 • Dit alles zegt iets over mijn hoofd, de chaos en de gedachten stroom aan maak-projecten die maar dóór blijft gaan. Daar waar de behoefte groot is om maar te blijven maken, blijft ik hangen bij snelle opzetten. Ik speel met de gedachte om me te gaan focussen op één schetsboek, maar ik ken mezelf, en heb wat kanttekeningen bij die gedachte. Ach, misschien moet ik ook niet teveel nadenken, wat ontstaat ontstaat en 1x per maand gooi ik de helft weg omdat dat óók oké is. Daarnaast stoei ik nog met twee vakantie schilderijen. In de krappe uurtje die ik heb -naast mijn zorgtaken- rommel ik gewoon lekker door. Als kers op de taart werk ik vanaf september -voor een paar uur per week- in een winkel vol verf, penselen, pennen en ander creatief materiaal… en hoop ik al mijn materialen kennis te kunnen delen (en te upgraden!) nu al zin in!