Marloes.world

Vind t bijzonder hoe ik steeds meer mannen in mijn praktijk zie. Gisteravond zelfs alleen maar sessies met mannen. Het is voor mijzelf ook heel mooi om met mannen te mogen werken, juist omdat ik ook zie dat de issues waar mijn generatie mee te maken heeft, zowel voor mannen als vrouwen in essentie dezelfde blijkt hoewel met andere stukken/ingangen ook.

Veel doodnormale ogenschijnlijk succesvolle levens (man en vrouw), maar ondertussen kampen met oa innerlijke leegte. Thema wat ik zelf goed ken 🙃

Als we die innerlijke leegte (die je uberhaupt eerst moet leren kennen in jezelf als ‘Ik voel niks, het voelt koud, zinloos, disconnected ook al is dat maar heel subtiel) inzakken dan zit daar eigenlijk altijd eerst verdriet en dan woede. Dat vraagt veel stappen: 1) Herkennen en erkennen dat t leeg voelt, 2) Herkennen als pijnlijk probleem, 3)Hulp zoeken omdat je ergens weet dat dit anders kan 4) Onderliggende gevoelens toelaten 5) Verbinding met jezelf, ouders (in jou), dierbaren & omgeving ervaren

Werkelijk die laag durven aangaan gebeurt vaak nadat alle manieren van vermijden niet meer werken. Ik voel me k*t. Ik wil die leegte, disconnectie en bv afleidende verslavingen niet meer.

Een vd patronen op dit thema en die ik vrijwel altijd in sessies met mannen tegenkom, is dat er vader achter staat die zich niet liet kennen in zijn gevoel, omdat zijn eigen vader dat ook niet deed en kon. En mannen voor bespiegeling van man-zijn naar hun vaders kijken.

Wiens vaders (opa’s) en overgrootvaders vaak sterker werden door strijd of moesten buigen in periodes van bv oorlog en soms verbinding ervoeren met iets wat groter was dan zichzelf door zich bv aan te sluiten bij een kerkgemeenschap binnen dezelfde patronen van onderdrukking die zo lang normaal waren.

Kan hier lang over schrijven merk ik. Wil geloof ik gewoon zeggen:lieve mannen het is normaal dat je het hele spectrum van emoties voelt.Dat je huilt, lacht, bang bent, etc. Je hoeft je rug niet recht te houden, je mag je laten zien en de oa strijdbijlen, afsplitsingen, pijn en disconnectie doorgegeven aan jou en nu in jou omarmen, laten smelten en erin uitreiken. Je hoeft het net als wij vrouwen, niet alleen te doen.

❤️

Een oprecht proces van wakker worden duurt gemiddeld 10 jaar zei ooit iemand in een talk.Ik ben 20 jaar bezig. In een wirwar van retraites, persoonlijke en sprituele ontwikkeling voel ik een drang om daar iets over te zeggen.

Wakker worden gaat over bewustwording van stress (patronen) en deze leren (mindfulness) zien, omarmen (liefdevolle acceptatie) en oefenen te transformeren (therapeutisch werk) binnen de context van je leven (eerlijk en authentiek in relatie tot het leven). Hierdoor ontstaat er stabiliteit, veerkracht en liefde naar jezelf en anderen. Juist OMDAT je ook in jezelf ziet wat voor tijd, energie en nederigheid het vergt om werkelijk de muren van disconnectie en overleving te laten zakken, te doorvoelen, uit te huilen, te vallen, nog een keer te oefenen en nog talloze keren die cycle.

Het meeste van dit werk is schaduwwerk en geen lichtwerk door piekervaringen van energie door fijne dingen hoewel wel heel ondersteunend natuurlijk en belangrijk voor balans! Schaduwwerk maakt vanzelf ruimte voor natuurlijke zijnskwaliteiten als energie, kracht, liefde, helderheid.

Dan is er nog een spirituele dimensie. In toenemende helderheid ervaar je een groter wordende bezielde ruimte in jezelf die ik zelf als ‘bezielde aanwezigheid’ ervaar. Dieper zakken of ontspannen in die bezielde aanwezigheid geeft even ervaring van eenheid in verschillende kwaliteiten van energie, vreugde, geluk en uiteindelijk daardoorheen eenheid in niks en neutraliteit, leegte. Alleen in de vorm van piekrushes zijn dit verslavende eenheidservaringen. En tegelijk kan dat ook belangrijk zijn om te ervaren dat er nog meer is dan 3d werkelijkheid. (Comments verder)

Jaaaa het gaat gebeuren!
En je bent welkom bij deze pilot van 4 keer in de bieb van Rotterdam.

Ik liep op een middag de bieb binnen en zag er een medewerker zitten in de centrale hal met een koffiepot. Ik liep lachend naar hem toe en ik zei: ‘Ik wil wel een koffietje mag dat?’ Hij: ‘Dan moet jij wel even wat vragen voor mij beantwoorden over de bieb.’

Dat werd een leuke ontmoeting, met wederzijdse interesses bleek in dit gebied en hij vroeg me of ik openstond om iets te doen op dit vlak in de bieb.

Ik vertelde hem ook dat ik van 2016-2019 een meditatie-event begeleidde in het centrum van Rotterdam bij het Stiltecafe wat nu helaas niet meer bestaat, maar dat ik altijd heb gedacht dat dit terug moet, voor alle Rotterdammers toegankelijk en niet verbonden aan religieuze context. En nu gaan we het uitproberen op dinsdagmiddag in de Centrale Bibliotheek.

Je bent welkom voor een kopje thee vanaf 15:30, vanaf 16:00 openings-sharing, een minfulness zitmeditatie en meditatiebeoefening van vriendelijkheid en mededogen naar alle lagen van jezelf en elkaar. We eindigen ook met sharing, als je dat wilt.

Het geld hiervoor komt uit een potje ‘Bestrijden van eenzaamheid’ Mijn intentie hiermee is dat dit een vaste samenkomst kan worden wat gedragen wordt door een team mindfulness/compassietrainers, zodat iedere Rotterdammer die wil voor nu op dinsdag 16:00-17:00 samen kan komen met zichzelf, elkaar en onze medemenselijkheid hierin kan ervaren. En daarin rust, vriendelijkheid en verbinding.

🧡

Fijn als dit gedeeld wordt en als je zin en tijd hebt erbij bent natuurlijk. Je kunt je aanmelden door: te bellen naar de bieb (hoe tof 😉 of ‘gewoon’ live bij de balie een plekje te reserveren! Er is een max zaalcapaciteit dus wel even doen want de bieb zelf heeft ook een groot netwerk. We zitten op stoelen, wil je anders neem dan even een kussentje mee!

Ik geniet enorm vd opstellingen die ik begeleid

En ik weet dat je het moet ervaren om de diepte ervan te ervaren. Want dit lijkt miss zo op foto’s ‘gewoon’ een soort houten speelhoek. Deze materialen gebruik ik om van binnen naar buiten en van buiten naar binnen in verschillende laagjes helder te krijgen hoe iemand plek inneemt in zichzelf en dus ook buiten zichzelf in de systemen waar hii/zij zich in bevindt, waar en hoe dus ook emotionele pijn zit.

Soms zegt het beeld wat ontstaat in het proces meer dan 1000 woorden. Ziet iemand ineens een patroon of ‘weet’ een dieper pijnstuk (transgenerationeel) door hoe het beeld ontvouwt. Ik laat iemand altijd zo veel mogelijk symboliek van binnenuit neerleggen, dan kijken/voelen we naar betekenis. Zowel fysiek, emotioneel als mentaal als overtuigingen. Werken dat uit.

Een aanleiding kan ook een lichamelijke klacht zijn of een verslaving en om daar eens systemisch naar te kijken. Meestal gaat de casus over huidige relaties, gezin van herkomst, werk, zingeving en daarin moeite met verbinding.

Pijn draag je regelmatig als gewoontepatroon door meerdere generaties heen. Waar een generatie voor je niet verwerkt heeft wordt doorgegeven.

Hoe herken je een systemisch vraagstuk? Voel je je in verbinding in de verschillende facetten van je leven? Ben je voor je gevoel eerlijk naar jezelf en omgeving? Sta je op je plek? Als je naar je systeem van herkomst met innerlijke ogen kijkt: voel je een warme stroom van liefde? Heb je zowel je vader als je moeder omarmd of zitten daar muurtjes? Die neem je meestal mee in hoe je nu je plek inneemt.

Ik begeleid nu een jaar lang meerdere opstellingen per week in mn praktijk, is echt de kern van waaruit ik werk. Icm ook met woedewerk, ademwerk, regressie en andere vormen van therapie/coaching. Alles komt daar eigenlijk altijd weer terug. Ik werk niet alleen met poppetjes maar ook met ankerplaten en/of visualisaties is dieper systemisch werk te doen. Waar en hoe sta je (niet) op je plek? Daar bewust van zijn en met die pijn werken maakt dat je andere bewegingen kunt gaan maken. Ter plekke & in dagelijks leven.

Uiteraard is deze met toestemming gedeeld. Een beeld van middenin een proces🧡

Een van de dingen die ik zelf ontdekte in mijn eigen proces en alle opleidingen en trainingen die ik volg(de) is dat onder een overlevingsmechanisme pijn zit, onder de pijn ons naakte kwetsbare krachtige hart. Met een natuurlijke ontspannen vriendelijkheid als aard. Daarnaar terugkeren gaat niet over een nacht ijs, is een doorlopende oefening. Ik ervaar zelf dat alle stressvolle haakjes met onderliggende pijn door het licht van het hart moeten om er iedere keer weer in terug te keren. Alles omhullende acceptatie en bereidheid om met pijn te werken en ook te weten hoe dat te doen.

Een paar jaar geleden had ik niet eens door dat ik in pijn zat, overleving, terugtrekking defensie, met onderliggende een verveelde depressogene onderstroom. Door oefening steeds sneller. Toen ik in therapie ontdekte hoe ermee te werken ging er een wereld voor me open die mijn leven heeft veranderd.

Die laag van natuurlijke accepterende vriendelijkheid zit in je eigen hart. Het is als een gezond spelend, vreugdevol en nieuwsgierig kind wat van nature in verbinding is, maar door onverwerkte gevoelens, niet gezien-zijn, delen van zichzelf heeft afgewezen. En op een plek is komen te staan die niet zijn/haar natuurlijke plek is vanuit het hart.

Als die oude stress in het licht kan komen te staan en er alsnog doorheen kan, ontmoet je vanzelf de vriendelijkheid in je eigen hart. Die vriendelijkheid en dat mededogen is als een katalysator in de weg terug via de schaduw: alle stress en pijn die niet gevoeld is moet alsnog door het hart zodat het kan langzaam kan smelten.

Welkom overlevingsmechanisme in denken, voelen, gedrag
Welkom onderliggende pijn in herinnering, voelen
Welkom hart, dat langzaam open smelt.
Welkom onschuldige kinderlijke liefde en vriendelijkheid
Again en again.
Kracht, liefdevol en kwetsbaar.
Langzaam einde van (innerlijke) oorlog

In mijn online omgeving kun je straks meerdere meditaties/programma’s vinden om te oefenen.
1. Gericht op ontspanning van het pantser rond het hart
2. Gericht op vriendelijkheid en compassie waardoor je je eigen hartekwaliteiten ervaart
3. Gericht op het schaduwwerk (zie bovenstaand) omdat dit geïntegreerd terugbrengt in hart en levenskracht

De muur en onbereikbaarheid die we pijnlijk kunnen voelen in contact met een ander, waardoor je blijft proberen en ogenschijnlijk het probleem bij de ander ziet en hem/haar daardoor net zo afwijst als je jezelf afgewezen voelt, is het eigen oude (vaak kinderlijke) trauma om emotionele onbeschikbaarheid van toen alsnog te willen helen.

Die verbinding waar je zo naar snakt, maar jij net zo goed niet in verbinding met jezelf bent, met de laag pijnlijke gevoelens die eronder zit en waarover je niet werkelijk kwetsbaar en eerlijk bent. En ‘de schuld’ (oud overlevingsmechanisme) bij de ander legt en jij zelf ook niet aan de bak hoeft. Je duwt, trekt,de ander beweegt weg.(Voelt zich ook niet gezien) En daardoor deze stressvolle dynamiek (Muur) in stand houdt (in jezelf).

💛Helende beweging 1) Verantwoordelijkheid nemen voor de pijn in jezelf in niet verbinding met die overkant is (eindelijk) verbinding maken met je gevoel. En bv via regressie en/of een opstelling om eens te kijken wanneer het eerste moment was dat je dit kende, of welke personen allemaal achter deze persoon staan die hij/zij representeert. En daar dan vervolgens dieper in werken. Via het openen in je eigen pijn zak je in je hart en kun je de ander ECHT ontmoeten voor wie hij/zij is. Niet wil jij wil dat ie is.

💛Helende beweging 2) gaat over inbrengen in contact dat je verdrietig bent, aangeven wat je nodig hebt en bij/met de ander onderzoeken of dat mogelijk is.

💛Deel 3) van de helende beweging kan zijn dit contact loslaten en verbinden met mensen die werkelijk emotioneel beschikbaar zijn.EN dat vraagt datzelfde ook van jou.

💛Een hele oefening en voelt vaak aan als heropvoeding van (me)zelf: werkelijk kwetsbaar worden en ECHT je hart openen.

Ik heb op dit thema een hele reis gemaakt,zie dit bij veel mensen terug. De pijn lag/ligt bij mij. Ben steeds beter in staat mezelf en de ander gewoon te ontmoeten, zo niet dan ligt de uitnodiging bij mij. Bij mezelf laten zien, aangeven wat mijn behoeften zijn, grenzen & eventueel andere beweging. En in contact te blijven.

Die oefening geeft werkelijke emotionele intimiteit, verbinding, kwetsbaarheid en kracht in het zelf en met elkaar.

☺️