Textielfabrique

Ik verheug me op dit gesprek. Heel fijn dat Phoebus dit organiseert. De kunsthistorica Mirjam Deckers zal aanwezig zijn om iets te vertellen over haar onderzoek naar textiel en maak processen in de voormalige textiel studio’s van Bauhaus weefsters.

Gesprekken n.a.,v. het Ladekastproject op 3 november 2024:

14 - 14.45 uur: Vivian Ammerlaan VERTELT over haar werk: het gaat om fotowerken gemaakt met chemische stoffen. In hoeverre is de hand van de kunstenaar zichtbaar, in hoeverre speelt toeval een rol? In welke context mogen wij het werk van Vivian Ammerlaan te plaatsen?

15-15.45 uur: een GESPREK tussen kunstenares Maaike Gottschal en kunsthistorica Mirjam Deckers, Universiteit Groningen, die onderzoek doet naar Bauhaus kunstenares/weefster Gunta Stölzl. Het gesprek gaat over weven - de traditie, het handwerk, en contemporaine werken. In welke context is het werk van Maaike Gottschal te plaatsen?

Graag aanmelden i.v.m. aantal stoelen.

Dit is het beeld van het werk wat ik voor Marisa Rappard zou gaan maken. Of althans het vertrekpunt. Ik hou natuurlijk wel van uitdagingen dus ik had gewoon ja gezegd tegen de opdracht. Je moet gewoon beginnen.

Ik was er meteen wel ook van doordrongen dat we ergens anders uit zouden komen. Ik kan dit beeld wel weven. Maar hebben we daar tijd genoeg voor om zoveel details te weven. Is het zinvol en levert het een goed kunstwerk op?. Uiteindelijk wil een kunstenaar toch dat? Gelukkig zijn we beiden kunstenaars met inderdaad de wens om een goed werk neer te zetten.

Ik heb de opdracht ook aangenomen omdat ik dacht dat het een interessante discussie op zou leveren waarover gepubliceerd kan worden. Mijn mening en ervaring is namelijk dat de meeste werken die na geweven beelden zijn vormgeving betreffen en geen kunst. Ik kan hier lang over uitweiden maar ik zal dat nu niet doen.

Ik ben begonnen om toch dat te doen wat dat wat het meeste weerstand opriep. Het na weven van het beeld. Ik selecteerde een paar onderdelen en begon. Om te kunnen laten zien wat er mogelijk was qua vertaling en ook omdat ik me er van bewust was dat het proces nieuwe mogelijkheden zou gaan opleveren.

Ik had het er bepaald niet makkelijk mee. En legde de werkjes en proeven steeds weer weg. Ik zoomde in op het beeld. Dacht na en verwierp veel opties die tijdverspilling zouden opleveren.

Ik dacht na over techniek die gebruikt werd om het beeld te maken en de technieken die gebuikt worden in het weven.

De technieken achter het beeld. Het werken met lagen, kantelingen, improvisatie met de digitale technieken. Spel en compositie.

De techniek van het weven gaat vooral over ruimte, ruimte tussen de draden, structuur, diepte en ook spel en compositie.

Na de proeven (hier niet getoond) kon ik vandaag het gesprek er over aan gaan. We hadden het over mooie details in de proeven en mogelijkheden. Naar mijn inzicht zou een nageweven beeld geen goed textielkunstwerk opleveren. Het zou te plat worden. Een lap stof met veel teveel visuele informatie. Onleesbaar. En niet verbonden met traditie en de geschiedenis van het weven als kunstvorm.

We bespraken mogelijkheden om het beeld helderder te krijgen en meer 3d. Met meer ruimte voor materiaal, structuur. Gelukkig had Marisa ook verder gewerkt en kwam met nieuwe beelden. Ik was er erg gelukkig mee.

We zien allebei iets voor ons wat er nog niet is. Nog veel hordes te nemen daar. Maar als je iets voor ogen ziet wat er niet is en het is een fijn beeld dan gaat dat goed komen is het vertrouwen wat ik daar heb.

Een fijn gesprek wat voor ons beiden interessante nieuwe ontwikkelingen inhoud lijkt me. Soms loont het enorm om wat strafwerk te doen en je in elkaars werk en technieken te verdiepen.

Vele kunstenaars die hun werk naar textiel lieten vertalen lieten daar behoorlijk wat steken vallen is mijn mening. Geen probleem natuurlijk. Ook van geweven beelden kunnen veel mensen genieten. Maar onze ambities liggen elders.