Margriet de Rijk - LoodZ Rijk Leven -

Ze komt binnen, druk pratend en haar handen wapperen alle kanten uit. Vriendelijk gezicht, lieve en alerte ogen. De huid onder haar ogen lijkt wat gespannen. Het valt me op dat ze snel en hoog in haar borst ademt.

Ik laat haar even “uitrazen”, we lopen naar boven en geef haar even tijd in haar eentje in mijn praktijkruimte, vanaf de gang waar mijn keukenblok zich bevindt kan ik haar heen en weer zien lopen, ik stel haar een paar vragen waar ze antwoord op geeft.

Als ik met de koffie en thee aankom heeft ze een stoel gekozen om te gaan zitten, ik neem de andere plek in.

Ze is hier voor het eerst. Ik luister naar haar verhaal en hoor hoe ze praat, kijk naar hoe ze beweegt en zit. Ik richt me op wat ze aan het vertellen is en vraag daar op door, koppel het aan het hier en nu en en dan merk ik dat ze begint te landen in de ruimte, bij mij.

Fijn!!

De vragen die ik nu stel hebben allemaal te maken met haar lijf en wat ze wel of niet ervaart. Ik zie dat ze zich bewust aan het worden is van haar lijf en wat ze ervaart, spanning in haar ogen neemt toe: “het is wel veel wat ik allemaal voel. Pffff ik begrijp nu ineens waarom ik zo slecht slaap, uren kan liggen piekeren en zo veel spanning ervaar!”

Ik geef haar prachtige krachtige denkvermogen wat informatie/kennis over de werking van ons brein, emoties, zintuigelijke waarnemingen en meer… Even dat denken wat afleiding geven zodat het niet gaat saboteren, afleiden van waar ik haar naartoe wil begeleiden. Namelijk naar haar lijf en wat het haar te vertellen heeft.

Redelijk abrupt vraag ik haar om op dat blauwe ding te komen staan. Iedereen die bij mij in de praktijk een coach sessie heeft gedaan weet nu waar ik het over heb. Wanneer ze op dat blauwe ding staat komt er echt van alles voorbij: lachen, inzicht, berusting, frustratie en irritatie. Ze vind mij ook even meer dan irritant 😉 merk ik, goed zo! Dan zijn we exact daar waar we moeten zijn.

Binnen 20 minuten tijd hebben we helder hoe haar lijf reageert op stress, wat voor een patroon dit kent en wat voor een patronen dit triggert, maar ook hoe het voelt als ze beseft daar haar hoofd ook even helemaal “leeg” kan zijn en wat dat dan weer raakt.

Ik zie haar uiteindelijk zakken in haar lijf, billen en kaken ontspannen, ademhaling vertraagd en brengt nu ook haar buik in beweging. Ze zakt langzaam dieper en dieper in haar be**en, haar stem klinkt lager/dieper en ze lacht… “oh wat voelt dit fijn!” Ik zeg haar dat ze van dit gevoel en deze sensaties mag vastleggen d.m.v. een “screenshot” zodat ze zichzelf ten alle tijden kan en mag herinneren dat ze zich zo kan voelen in en met haar lijf.

Bij de afronding van onze sessie zegt ze: “ik begrijp - met mijn hoofd - eigenlijk niet zo goed wat we nu exact hebben gedaan, maar ik merk dat ik het toch begrijp. Mijn lijf begrijpt het.”

Wanneer ze vertrekt zie ik dezelfde vrouw, maar toch is ze anders. Ze toont groter, rustiger, meer aanwezig terwijl ze minder doet of zegt.

“Hoi!! Wat fijn dat je er bent.” Zeg ik tegen haar. Haar ogen stralen, ze knikt “Wat fijn om hier te zijn!” We zeggen gedag, tot snel… dit was de eerste sessie, een start van een mooie traject.