Essential Waves

Ik kan mijn ogen niet (meer) geloven!

Een week na mijn fantastische fotoreis naar het Müllerthal, heen en weer bijna dezelfde ‘epische’ autorit afleggend als tien jaar geleden toen ik de ingeving kreeg die mijn professionele leven op zijn kop zette, werd mijn leven opnieuw overhoop gehaald.

Dat gebeurde op de dag vóór ik met mijn vrienden van het Ouwe Meuk Genootschap naar het Belgische Mons (Bergen) vertrok voor een lang weekend ‘meuken’. Dat lange weekend begon daarmee een stuk minder opgetogen dan anders – en tegelijk was ik ook opgelucht.

Ik had namelijk die donderdag de diagnose ‘glaucoom’ gekregen. Dat verklaarde waarom ik links al slechter was gaan zien – en de opticien dat niet meer kon corrigeren. Nu bleek: er is onherstelbare schade aan die oogzenuw en druppels moeten helpen om verdere schade (en ook schade rechts) te voorkomen. Anders ligt blindheid in het verschiet.

Je begrijpt dat ik gigantisch geschrokken was. Sindsdien herinnert iedere oogopslag van mij nu daaraan, test ik mijzelf, mijn ogen, hoe het nu is. En nu is, en nu is …

Hoe is het dan nu? Mijn linkeroog geeft bij elke oogopslag gratis en voor niets ‘het beste’ van NIK Color Efex Pro meegeleverd: een beetje glamour glow en een toefje smear. Een Orton effect dus, of als je wil, een licht David Hamilton filter over alles, met wat beweging erbij. Klinkt romantisch, maar ermee lezen gaat niet meer. Fu***ng vermoeiend.

Hoezo dan opluchting? Nou ja, rechts is alles nog als vanouds. Zoals het nu is kan ik er wel mee leven. Dus houden zo! Wel bidden dat de druppels hun werk doen (en dat lijken ze te doen).

Het een en ander gaf mij wel het laatste zetje om een punt te gaan zu**en aan mijn praktijk – gefaseerd, in de loop van 2026. Dat was nu in één klap helder. Praktisch gezien sluit ik mijn praktijk voor nieuwe cliënten per 1 februari. Lopende trajecten maak ik met alle liefde af.

Een moeilijke beslissing die ik eens een keer moest nemen, en die nu – diezelfde dag – ‘makkelijk’ is gemaakt. Ik mag mijn ‘gouden jaren’ niet langer uitstellen, ik moet mijn eindigheid en leeftijd accepteren, en ik wil de vrijheid om van het licht en de scherpte in mijn ogen (oog) te genieten zoveel ik kan, nu het nog kan. Zoals met fotograferen. Bovendien is dat grotendeels met één oog kijken best vermoeiend, om van de kwellende onzekerheid en rouw omtrent mijn zichtvermogen nog maar te zwijgen.

Wat dat met mij doet is misschien óók te zien in mijn nieuwe series Ontziend (zie o.a. deze foto), Ontkoppeld en Ontdaan die ik dat weekend gemaakt heb. Met oog voor wat er overblijft als alle oude vorm vervallen is. Toch ook weer schoonheid, maar wel één die melancholisch maakt. Binnenkort op mijn (fotografie)website https://www.geja-vu.nl.

Positieve en activerende spanning, opwinding!, ook daar gaat mijn artikel “Onrust tot bedaren brengen” over dat ik nu aan het schrijven ben.

Voor mensen met AD(H)D kan ook die gauw even teveel, en daardoor weer tamelijk hinderend zijn. Om dingen af te maken bijvoorbeeld. Onze basisspanning, in ons lijf bijvoorbeeld, is nu eenmaal hoger dan ‘normaal’. Dat is een ervaringsfeit, dat ook wetenschappelijk aangetoond is. Daar komt zo’n vlaag van opwinding dan bovenop, die, zelfs al is die in principe activerend en plezierig, het omzetten ervan in actie danig kan verstoren.

En ja, alsof de duivel ermee speelt, daar had ik ook last van toen ik aan het schrijven ging. Ik zat zó vol met ideeën en gedrevenheid om te schrijven, dat ik zeer regelmatig mijn werk even moest onderbreken door op te staan en te ijsberen. Handen wringen ook, gekke bewegingen maken, of gewoon even lummelen en uit het raam staren na het een en ander aan gezucht. Of door ‘hersenloze’ afleiding te zoeken om even uit de greep van die onrust te komen. Of door mijn vriendin lastig te vallen voor zo maar een knuffel, want dat werkt bij mij ook altijd goed. Van mij mag het allemaal – zolang ik tegelijk maar ook mijn oog losjes op de bal hou, wat dan óók lukt.

Ik moet dan denken aan kinderen met ADHD in de klas, vooral als ze de vrijheid niet krijgen om hun spanning en onrust even af te voeren. Die toestroom aan energie niet mogen kanaliseren om de druk behapbaar te maken, maar moeten oppotten als in een stuwmeer, zodat de opgebouwde spanning pijn gaat doen. Ik moet ook denken aan de man die dagelijks van zijn vrouw op de kop krijgt omdat hij ‘spastisch’ doet en haar op de zenuwen werkt. Met alle gevolgen ook voor hun relatie. Net als een makkelijk overspannen stroomnet hebben wij nu eenmaal ook een aardlekschakelaar nodig.

Mij helpt dat in ieder geval om te ontspannen en weer grip te krijgen op mijn energie, op de stroom aan ideeën, woorden, etc.. Ook om, juist door afstand te nemen, weer nieuwe ideeën en woorden toe te laten. Unfocus noem ik dat, een noodzakelijk element in mijn aandachtmix, náást hyperfocus. Daarvoor moet ik ook soms tussendoor even totaal iets anders doen, zoals een huishoudelijk klusje, iets (half) lezen of gaan wandelen. Of beter nog: even mediteren. Ik kan dan weer door – en het werk afmaken.

Dat is me dus gelukt – al bevindt het artikel zich nu nog in de fase dat ik dagelijks hier en daar nog een woord of zin verander. Vaak ’s ochtends vroeg, want ’s nachts ben ik er blijkbaar nog mee bezig en popt het bij het wakker worden op. Want in mijn achterhoofd blijft het nog langere tijd ‘in memory’ en ‘in proces’ – maar dan is het voor mijn doen prima rustig.

Herken je dat? De moeite die je kunt hebben om ook met positieve spanning en onrust om te gaan? Wat zijn jouw manieren om daarmee te dealen? En helpt het? En krijg je daarvoor de ruimte – óók van jezelf?

P.S.: Hou het in de gaten op https://www.essentialwaves.nl !

Vorige week brak ik, over het bedriegerssyndroom gesproken, al een lans voor diversiteit, gelijkheid en inclusiviteit. Dat heeft óók repercussies voor diegenen die daarvoor plaats mogen inruimen. Zoals Maartje Laterveer al schreef in haar artikel “Diversiteit leidt tot succes – betrek wel de mannen erbij” in het NRC van 8 februari.

Want helaas zien we maar al te zeer dat mannen zich door het feminisme onterecht in een hoek laten drukken die niemand écht wil, met alle gevolgen van dien. Een deel van mijn seksegenoten reageert daar totaal de verkeerde – ‘ultramannelijke’/vrouwvijandige kant – op. Reageert zich af. Een ander deel, juist de meer zachtmoedige en gevoelige mannen onder ons, wordt heimelijk onzeker over zichzelf (al ligt dat ook aan die ‘ultramannelijkheid’ ten grondslag) en lijdt daaronder.

Ook niet gek trouwens, want aan de vrouwelijke kant ontstaat er ook iets vreemds. Mannen krijgen er allemaal nieuwe verwachtingen bij op het vlak van gevoeligheid, inlevingsvermogen en zachtmoedigheid, terwijl ze ook nog ‘gewoon ouderwets echt man’ moeten blijven, willen ze nog een beetje sexy zijn. Ga er maar tegenaan staan.

Terwijl de reflex juist zou moeten zijn: hoe meer je gewoon echt jezelf bent, bij jezelf blijft, hoe fijner het is voor jezelf. En hoe meer er écht contact, ook tussen de seksen en tussen partners, mogelijk is.

In een recent artikel (leestijd: 10 minuten) neem ik Maartjes handschoen aan. Hierin onderzoek ik het onderwerp ‘Mannelijkheid’ juist vanuit het perspectief van een doorsnee moderne man in Nederland. Eén die inmiddels doorgaans best zachtmoedig en vrouwvriendelijk is.

Gezien mijn doelgroep (en mijn eigen hebbelijkheid) kom ik dan uit op de ADD-man als onderzoeksobject. Hoe gender-onzekerheid bij hen uit kan pakken en hoe bevrijdend het kan zijn als je je van stereotypen los kan maken. Al snel zal blijken dat dat héél illustratief en verhelderend kan zijn ook voor niet-ADD-mannen. En dat ruimte maken voor vrouwen (en LHBTQ-mensen!) juist ook kan betekenen: meer ruimte in/van jezelf krijgen om simpelweg mens, jezelf te zijn.

https://www.essentialwaves.nl/add-man-hoezo-zou-je-niet-mannelijk-genoeg-zijn/