Zing je eigen lied

Gisteren hadden we voor het eerst Project Bigband en jongens, wat een leuke dag was dat! Alleen heel jammer dat er iemand ziek was geworden, maar verder was het vooral genieten van elkaar. De band vond het leuk, de vocalisten vonden het leuk, Arend en ik vonden het leuk en ook het publiek zei: dit is voor herhaling vatbaar.
Dus dat gaan we dan maar doen!

Deze maand mag ik zangworkshops geven in de verpleeghuizen van ZINN. Het thema is ‘liedjes van vroeger’. Het is een bijzonder leerzaam avontuur voor mij.

We hadden bedacht dat het leuk zou zijn om ook samen wat in te zingen en ademoefeningen te doen. Vind ik ook leuk, maar niet alle bewoners delen deze mening. Er wordt hier en daar ongeremd gemopperd: ‘Wat is dit voor stom gedoe’ ‘Die stomme zangles….’ Dat is even wennen 😃. Maar er is ook de mevrouw die tot haar spijt niet mee kan zingen omdat er iets op slot zit in haar keel en die na een ‘stomme’ oefening haar stem weer vindt en wel mee kan zingen.

De bewoners konden liedjes opgeven voor deze workshops, waar ik dan een keuze uit ging maken. Ik koos zo divers mogelijk, dus Karretje op de zandweg maar ook de rock&roll van CCR. Dat laatste leek niet zo’n goede keuze: lastig met het Engels en het ritme, er werd steeds minder meegezongen. En, werd gezegd, de meneer die dit had opgegeven was er zelf niet.
Maar toen kwam na afloop familie van deze meneer me vertellen dat hij inmiddels overleden was en dat het zo fijn was dat we er aandacht aan besteed hadden.

Ik wist dit al, maar het is toch weer een goede les: je kunt niet altijd aan een groep aflezen wie je wel of niet bereikt. Je kunt niet alleen op applaus en zichtbaar enthousiasme afgaan, onder de oppervlakte gebeurt ook van alles.

Er was de mevrouw die om een liedje had gevraagd dat niemand kende. Maar een kwartier later zong iedereen het mee. En als bonus kwam er nog een mevrouw na afloop zeggen dat ze blij verrast was om te ontdekken dat er een Nederlandse versie van dit lied is. Ze had dit als kind in Duitsland op school geleerd als ‘Gedanken sind frei’

Er was de meneer die het lievelingslied van zijn overleden zusje had opgegeven. Zij overleed tachtig jaar geleden op vierjarige leeftijd. Hij vertrouwde me toe dat zij hem altijd nabij gebleven is.

Er was de mevrouw die haar gehoorapparaten vergeten was en overal doorheen kletste om te vragen waar ik het over had. Er was de mevrouw die aan mijn lippen hing zonder zelf ook maar één woord te zingen.
Er waren de mensen met veel koorervaring, die het zo betreurden dat hun stem niet meer zo sterk en soepel was als vroeger. Maar die nu wel mee konden zingen en toch een baken waren voor de andere bewoners.

Het was een bijzondere dag en ik mag er nog drie doen!