WandelWoman

8.30am. Vanochtend na een korte busrit aan het ontbijt in Begur.
Route offline op mijn telefoon en klaar voor vertrek. Na wat zoeken en verkeerd lopen toch al snel de juiste rood-witte streepjes gevonden en voilá daar heb ik het pelgrimsgevoel weer te pakken.
Nog geen 24 uur geleden liep ik op Schiphol naast mijn vliegtuig-hoppende lief. "Deze keer zijn we hier eens niet voor jou", riep ik en hoewel ik echt mijn rugzak aan zijn schouder zag hangen, had ik toch nog niet het idee dat ik werkelijk zo op een vliegtuig zou stappen. Alleen.
Heel even daar, op dat Amsterdamse vliegveld, kwam er twijfel op maar die is ver te zoeken als ik door de straten van Begur huppel, richting de kust.
Het begint gelijk goed met een steile straat bij de volgende bocht en voor ik het weet schakel ik al een tandje terug. De route van vandaag kent heel wat hoogtemeters en kilometers en volgens 'het boekje' ga ik daar 7 uur over doen. Een karakteristieke dame komt mij tegemoet lopen en laat haar tas vallen. Ik roep en wijs naar haar tas waarop een waterval aan spaanse woorden over haar lippen schieten. Les 1 tot en met 20 van de beginnerscursus razen vliegensvlug door mijn hoofd maar ik herken werkelijk niet 1 of uno woord.
Wanneer ik haar voor een 2e maal in het stadje tegen kom en de doorleefde trekken op haar gezicht echt móet fotograferen, poseert ze gewillig op het bankje. Opnieuw praat ze iets te snel maar ergens vang ik iets op. Dinero? Stom, die heb ik natuurlijk niet, tenzij ik kan pinnen bij haar.
De route wacht en aangekomen bij het eerste idyllische baaitje neem ik die 7 uur nog met een korrel zand maar wanneer ik na 3 uur lopen pas 10 km op de teller zie staan, wordt het wat geloofwaardiger.
Veel tijd om daar over na te denken is er overigens niet want de route is Pittig.
Veel klimmen, veel trappen en veel rotsen. De modder op de paden verraadt een regenachtige nacht maar gelukkig onvoldoende om er echt zenuwachtig van te worden.
En altijd die blauwe, heldere zee aan je linkerhand. Soms even uit het zicht maar een stapje opzij of omhoog laat hem weer in zijn volle glorie tevoorschijn komen.
De route gaat verder langs de meest afgelegen baaitjes waar het overigens een gezellige drukte is met families die genieten van een heerlijke zondag op het strand.
Een stukje van de kust af, nog meer klimmen, via Llafranc weer verder en na 4 uur lopen kom ik uit bij Calella de Palafrugell.
Geïnstalleerd met water en iets Spaans te eten puf ik uit op een bankje tot er een vrouw voor me komt staan. Uit reactie pakt mijn hand mijn rugzak maar ik hoor "I saw you yesterday". Huh? "Yes, you where in the restaurant in Palafrugell".
Onmogelijk om hier op te vallen zou je denken maar blijkbaar heb ik indruk gemaakt.
Ze vertelt dat haar moeder in Palafrugell woont en dat ze op bezoek is dit weekend en nog even naar het strand reed. Met de auto. Een kwartiertje rijden.
Ik wijs de kant op waar ik vandaan kom en vertel dat ik al 4 uur aan het lopen ben. Niet nadenken!! denk ik nog maar ik zie aan haar gezicht al dat het te laat is. Welke idioot gaat er 4 uur ploeteren om op dezelfde plek te komen als je daar ook een kwartiertje voor in een auto kunt zitten... Juist. Snel verder.
Snel is wat ambiteus maar ik kom vooruit. Meer baaitjes, nog meer klimmen, afdalen, water kopen, foto's maken en na 7,5 uur bereik ik Palamós. Ik kan mij niet herinneren eerder zo blij te zijn geweest met een verlaten haven en het zicht om binnen afzienbare tijd mijn schoenen uit te kunnen doen.
Ik zoek een hotel (voordeel van voorseizoen), check in en geniet van een welverdiende café con leche.
Geen idee hoeveel hoogtemeters er morgen volgen, voor nu is even het dieptepunt bereikt.