ZelfKompas

Wat eerst als mission impossible leek,
heb ik uiteindelijk toch possible gemaakt…

want ik heb dus blijkbaar een boek geschreven. 🤣

Geen idee hoe dit is gebeurd.
Echt niet.

Ik zocht ooit een speelse, luchtige autobiografie
over bewustwording, spiritualiteit en zelfontwikkeling.

Geschreven vanuit een beetje:
“f**k alles” energie.

Je weet wel:
rebels,
eigengereid,
speels,
luchtig,
en niet zo verschrikkelijk zwaar allemaal. 😵‍💫

Kon ik niet vinden.

Dus dacht ik:

F**k it, dan schrijf ik ‘m zelf wel ff.

Nooit verwacht dat ik dat ook écht zou doen.

En voor ik het wist:

252 pagina’s.
13 thema’s.
En blijkbaar zelfs een inleiding, dankwoord, nawoord en toegift. 😆

Over mijn s**t.
Mijn hoofd.
Mijn struggles.
Mijn chaos.
Mijn gevecht met het leven.

Geen standaard zelfhulpboek.
Geen “10 stappen naar geluk”.
Geen saaie, zware of zweverige bulls**t.

Maar gewoon:

👉 rauw
👉 eerlijk
👉 kwetsbaar
👉 ongefilterd
👉 met een flinke dosis zelfspot
👉 en diepgang zonder zwaar of zweverig gedoe

Waarom je dit boek zou willen lezen?

Omdat je jezelf gaat herkennen.
Keihard.

In je hoofd.
In je twijfels.
In dat moment dat je denkt:

“Wat ben ik in godsnaam aan het doen?”

Omdat je gaat zien
dat je niet de enige bent.

Met overdenken.
Jezelf saboteren.
Zoeken naar richting.
Jezelf niet goed genoeg voelen.
En het leven soms gewoon niet snappen.

Omdat dit boek eigenlijk één grote spiegel is.

En nee…
niet zo’n gezellige:
“Ik zie er goed uit vandaag”-spiegel.

Maar meer zo’n:
“Ah k*t… dit ben ik dus ook.” spiegel. 😆

En nee…

Dit boek gaat je ook niet fixen.

Maar het kan wel iets losmaken.

Een inzicht.
Een shift.
Of gewoon dat ene moment dat je denkt:

“Ah… dus zo zit het.”

Want het is niet alleen maar lachen.

Het is ook:
jezelf tegenkomen.

En ja…
dat is soms gewoon k*t. 😏

Dus bij deze…

Het boek komt eraan. 🤪

Soms heb je geen oplossing nodig.
Maar iemand die jou helpt herinneren wat je zelf eigenlijk al weet.

Misschien voel je al een tijdje dat je vastzit.

Alsof je leven steeds kleiner of zwaarder wordt.
Alsof je hoofd nooit stopt.
Alsof je continu moe bent van alles dragen.
En je even niet meer weet hoe je verder moet.

Misschien voel je je al een tijdje somber.
Opgebrand.
Verdwaald.
Leeg.

En blijf je toch steeds maar doorgaan.
Omdat je hoopt dat het dan vanzelf wel weer beter wordt.
Of omdat je simpelweg niet meer weet hoe je het anders kunt doen.

Veel mensen denken dat coaching betekent dat iemand anders hun leven wel even gaat fixen.

Dat een coach alle antwoorden heeft.
Je vertelt wat je moet doen.
Of jouw problemen voor je oplost.
Want hé, waar betaal je iemand dan anders voor?

Maar zo zie ik coaching niet.

Coaching is geen reddingsactie.

Het is samen kijken naar wat jou nu blokkeert of in de weg staat.
Zien waar jij jezelf kwijtgeraakt bent.
Bewust worden van patronen, overtuigingen en overlevingsmechanismen die misschien ooit nodig waren, maar die je nu juist tegenhouden.

Niet zodat jij weer verder kunt gaan zoals je voorheen altijd deed.
Maar zodat je weer terugkomt bij jezelf.
Bij wie je werkelijk bent onder alle ruis, angst, druk en aanpassing.

En van daaruit weer opnieuw in beweging kunt komen.
Niet vanuit overleven…
maar vanuit jezelf.

Mensen komen vaak naar mij toe omdat ze voelen:
“Zo wil of kan ik niet langer leven.”

Omdat ze zichzelf kwijt zijn.
Omdat ze vastlopen.
Omdat ze moe zijn van vechten.
Omdat ze verlangen naar rust.
Naar helderheid.
Naar zichzelf.

Soms heb je dan geen oplossing nodig.

Maar iemand die écht met je meekijkt.
Zonder oordeel.
Zonder maskers.
Zonder bulls**t.

En misschien…
is bewust worden van waar je nu staat,
wel de eerste beweging terug naar jezelf.

💛

De afgelopen periode is er weer een nieuwe en diepere laag in mij geopend.

Waar ik voorheen de neiging had om te helpen, te zoeken, de juiste vragen te stellen en oplossingen te vinden…
is er nu vooral rust.

Stilte.

En vanuit die stilte gebeurt er iets bijzonders.

Ik ben er gewoon.
Aanwezig.
Zonder dat ik iets hoef te doen.

En juist daarin ontstaat ruimte voor de ander.
Om zichzelf te zien.
Om te voelen wat er in zichzelf speelt.

Dit voelt voor mij als een hele nieuwe vorm van begeleiden.

Geen methode.
Geen stappenplan.
Geen “ik ga jou fixen”.

Maar een ontmoeting.
Waarin ik spiegel wat ik zie en voel, precies op dat moment.

Voor de één is dit luchtig en speels.
Voor de ander confronterend en scherp.

—

Voel jij dat er iets in jou speelt waar je zelf niet helemaal bij komt?
Of dat je ergens vastloopt in je hoofd, gevoel of gedrag?

Dan ben je welkom.

—

• 1-op-1 sessie (± 60 min)
• Online / telefonisch / face-to-face
• Intuïtief en zonder vaste structuur

Investering: €111,-

—

Voel je een ja?

Stuur me een (whatsapp) bericht of bel me op 06 17 84 79 24.

Vincent

Controle.
We doen het de hele dag.
Vaak zonder dat we het doorhebben.

Altijd vooruitdenken.
Willen weten waar je aan toe bent.
Situaties proberen voor te zijn.
Niet echt “uit” kunnen staan in je hoofd.

Waarom?
Omdat we ons veilig willen voelen.

We voelen ons vaak bang
zonder dat we dit doorhebben.
Bang voor afwijzing.
Om te falen.
Om niet goed genoeg te zijn.
Voor pijn.

Dus wat doet ons brein?
Sturen.
Denken.
Analyseren.
Vasthouden.

“Als ik maar genoeg controle heb… dan ben ik veilig.”

Klinkt logisch.
Maar het is een illusie.

Hoe meer controle je probeert te houden,
hoe meer spanning je ervaart.

Waarom?
Omdat het leven zich niet laat controleren.
Nooit.

We denken dat hoe harder we ons best doen,
hoe meer controle we hebben.
Maar dat klopt niet.

Hoeveel controle heb jij écht over je gedachten?
Of over hoe je je gedraagt?

Het alternatief is loslaten.
Maar dat voelt nog enger.

Dus blijven we hangen in controle.
Een veilige gevangenis.

Tot je moe wordt.

Moe van het nadenken.
Moe van het altijd “aan” staan.
Alsof je nooit echt kunt ontspannen.

En daar…
ontstaat ruimte.

Je gaat zien hoe hard je je best hebt gedaan.
Hoe lang je dit al draagt.
Niet omdat je zwak bent…
maar omdat je jezelf probeerde te beschermen.

Controle loslaten betekent niet dat je niks meer doet.
Het betekent dat je stopt met forceren.
Met vasthouden.
Met krampachtig sturen.

Je laat het leven weer bewegen.
Door je heen.

Hoe dan?

Door te zien wanneer je controleert.
Te voelen waar je vastzit.
En eerlijk te zijn:

“Ah… hier probeer ik het weer te fixen.”

En dan…

Niet ingrijpen.
Niet oplossen.
Niet veranderen.
Alleen… laten.

En ja, dat voelt ongemakkelijk.

Maar wat je loslaat…
is spanning.
Is druk.
Is het idee dat alles op jou aankomt.

Wat levert het je op?

Rust.
Ontspanning.
Ruimte.
Meer flow.
Minder moe zijn.

En misschien hoef je het leven helemaal niet te controleren…
maar alleen te ervaren.

Soms weet je het gewoon.
Dat er méér in je zit.
Meer waarheid.
Meer lef.
Meer kracht.
Meer leven.

En toch…

Houd je jezelf kleiner dan je bent,
veiliger dan je zou willen,
en neem je genoegen met minder
dan wat je diep vanbinnen voelt dat klopt.

Niet omdat je het niet kan.
Maar omdat het nog te spannend voor je is.

Spannend om zichtbaar te zijn.
Spannend om je uit te spreken.
Spannend om echt te gaan staan voor wat jij voelt
of waar jij van droomt.

Dus houd je jezelf een beetje veilig.
Een beetje aangepast.
Een beetje onder je eigen potentieel.

En dat voelt… comfortabel. Veilig.
Maar ook ontevreden en onvoldaan.

Omdat een deel van jou wéét
dat je jezelf aan het tegenhouden bent.

En dat knaagt.
Elke keer dat je jezelf wéér inslikt.

Je grootsheid is niet schreeuwerig.
Het is niet beter dan een ander.
Het is simpelweg: volledig jezelf durven zijn.

Zonder jezelf kleiner te maken om anderen gerust te stellen.
Zonder je licht te dimmen omdat het anders “te veel” zou zijn.

Misschien herken je dit.
Dat je diep vanbinnen wéét dat je jezelf inhoudt.
Dat je wacht.
Dat je uitstelt.
Dat je nog net niet beweegt.

Niet omdat je niet wil.
Maar omdat angst fluistert:

“Straks verlaten ze me.”
“Straks vinden ze me raar of te veel.”
“Straks lukt het niet.”

Maar wat als je niet hier bent om klein te blijven?

Wat als dat ongemakkelijke gevoel precies het teken is
dat je jezelf aan het ontgroeien bent
en dat je voor jezelf in beweging wilt komen?

Grootsheid herinneren is één ding.
Maar erop handelen…
dát is waar je leven verandert.

Een kleine stap.
Een eerlijk gesprek waarin je jouw waarheid uitspreekt.
Een keuze die beter past bij wie jij werkelijk bent.

Geen grote sprong.
Wel échte beweging.

Je hoeft niet te wachten tot je geen angst meer voelt.
Je mag bewegen terwijl je hart nog klopt in je keel.

Dat is moed.
Dat is thuiskomen in jezelf.
Dat is jezelf durven zijn.

💛