Sense & Touch

𝕊𝕠𝕞𝕤 𝕧𝕒𝕝𝕥 𝕖𝕣 𝕚𝕖𝕥𝕤 𝕦𝕚𝕥 𝕕𝕖 𝕓𝕠𝕠𝕞

Ik moet toegeven: ik schep er best genoegen in om aan bomen te schudden. Dat had ik vroeger nooit gedacht, toen ik me nog diep tussen de wortels verschool. Maar sinds de opkomst van sociale media ben ik langzaam tevoorschijn gekropen. En ik ben niet de enige.

Iemand noemde het ooit treffend: ‘digitale diarree’. Vrijwel alles wordt op sociale media gegooid, of het nu klopt of niet. Sommigen bereiken daarmee een groot publiek, anderen verdwijnen in de ruis. Vaak heeft dat weinig met inhoud te maken. Soms gaat iets simpelweg viral. Fake news wordt voor waar aangenomen, terwijl waarheid, als die al bestaat, wordt weggezet als nep. En wie het hardst schreeuwt, krijgt het grootste podium.

Dat podium is nooit mijn doel geweest. Zichtbaarheid is slechts een middel. Want, er roerde zich iets anders in mij. Een behoefte om tegengeluid te geven. Om niet langer te zwijgen als ik het ergens niet mee eens ben. Of als ik voel dat ik iets te brengen heb. Misschien wel omdat ik zo lang koos voor onzichtbaarheid: liever een 1 op mijn cijferlijst dan het geven van een spreekbeurt (echt waar).

Onlangs kreeg ik een reactie, die mij raakte. Het triggerde precies dat oude stuk dat het liefst weer onder de grond kruipt. Terug naar veilig. Terug naar stil.

Opstaan en aan die boom schudden is één. De gevolgen dragen is iets anders. Zolang iedereen het met me eens is, blijft het comfortabel en veilig. Dat voelt als balsem voor mijn ziel. Het verzacht oude wonden. En ja, mijn ego gaat er ook best lekker op. Maar ik wil meer. Ik wil het gesprek. De discussie. Beweging. Eerlijkheid. Échte ontmoetingen.

Alleen: je kunt nu eenmaal niet aan bomen schudden zonder het risico dat iets naar beneden valt en je raakt. Want eerlijk, kritiek ontvangen vind ik lastig. Ik wil geen afwijzing. Ik wil niet dat iemand boos op me wordt. Dat trek ik me aan. Het maakt me onzeker, verdrietig, bang. En ga ik twijfelen. Mag ik dit wel zeggen? Klopt het eigenlijk wel?

Daar ligt mijn gevoeligheid, maar misschien ook mijn kracht. Twijfel is de vloek van de getalenteerden, wordt weleens gezegd. Dat gezegde omarm ik met liefde. Want ja, ik twijfel. En ben kritisch. Op de wereld en op mezelf. Misschien ooit ontstaan als overlevingsstrategie, maar het beschermt me ook tegen dogma’s en oogkleppen.

En soms maak ik er geen vrienden mee. Dat is lastig en pijnlijk. Maar belangrijker is dat ik bevriend blijf met mezelf. En ervoor kies om te blijven staan.

Waarom deze post? Misschien wel omdat ik hoop dat we iets vaker durven schudden. Niet om gelijk te krijgen, maar om in beweging te blijven. Om niet weg te zakken in stilte, gemak of volgzaamheid.

Maar laten we daarbij ook eerlijk zijn: spreken is niet hetzelfde als alles maar roepen wat in je opkomt. Laten we elkaar meer ruimte geven voor wat er naar beneden valt. Voor de pijn en het ongemak dat ontstaat als iets geraakt wordt. En voor de mens die daarachter zit.

Wat zou jij willen zeggen?

📝👇

𝔸𝕒𝕟𝕣𝕒𝕜𝕖𝕟. 𝕁𝕒 𝕠𝕗 𝕟𝕖𝕖? (1)

Hoewel ik een groot pleitbezorger ben van aanraken, is aanraken zeker geen 'holy grail'. Misschien gek dat je dit van mij hoort als haptotherapeut en masseur. En toch is het zo..

Haptotherapie (en ook massage) is niet voor iedereen. Soms kan en mag iemand niet aangeraakt worden. Daar kom ik in de volgende post op terug.

𝗔𝗮𝗻𝗿𝗮𝗮𝗸𝘁𝗵𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝗲
Want eerst wil ik een mogelijk misverstand uit de weg ruimen. Haptotherapie wordt vaak gezien als voel- en aanraaktherapie. Deels klopt dit. Het gaat zeker over voelen. En vaak ook over aanraken. Maar meer nog over contact en affectiviteit.

Is dat niet hetzelfde, vraag je je misschien af?
Nee.

Ik zie affectiviteit als de emotionele onderstroom van contact, het is je vermogen om emoties te ervaren en te uiten. Dit bepaalt hoe je in de wereld staat.

Contact is de interactie tussen twee verschillende 'polen'. De ander (of omgeving) en jij. Of je buiten- en je binnenwereld. Affectiviteit is de kleuring van dit contact, maar ook wat contact teweegbrengt.

𝗧𝗲𝗹𝗲𝗳𝗼𝗼𝗻𝘃𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗶𝗻𝗴
Je kunt het zien als een telefoongesprek: het 'contact' is de telefoonverbinding, de 'affectiviteit' is het gesprek dat eroverheen gaat. Zonder contact is er geen overdracht van affectiviteit mogelijk; zonder affectiviteit blijft contact een mechanische uitwisseling.

Cruciaal hierbij is dat een gesprek altijd twee kanten heeft. Als haptotherapeut moet ik zelf ook verbonden zijn met mijn eigen lijf en gevoel. Ik zal aanwezig en bereikbaar moeten zijn, om niet alleen het telefooncontact, maar ook het gesprek tot stand te kunnen brengen.

𝗔𝗮𝗻𝗿𝗮𝗸𝗲𝗻 𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗵𝗮𝗻𝗱𝗲𝗻
Aanraken is een middel om contact én om affectiviteit te ervaren, waar we in haptotherapie gebruik van maken. Maar je kunt ook aangeraakt worden zónder fysiek contact.

Je kunt voelen hoe iemand of iets je raakt, iets in je oproept, je lijf in beweging zet. Je wordt de hele dag aangeraakt van binnen en van buiten. Door woorden, een blik, muziek, kunst. Maar ook via de adem, door de natuur en de aanwezigheid van een ander.

Dát is waar haptotherapie mee werkt, aanraking op alle lagen, als middel en als ingang. Om hiermee te kunnen werken hebben we het lichaam nodig en, ook heel belangrijk, bewustzijn van dat lichaam.

𝗛𝗲𝘁 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗲𝗳𝗱𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺
Maurice Merleau-Ponty, een filosoof die het fundament legde voor het denken over het lichaam zoals we dat in de haptotherapie gebruiken, sprak over 'het geleefde lichaam', le corps vécu.

Je zou dus kunnen zeggen: je hébt een lichaam, maar ook je bént een lichaam.

Je lichaam is je aanwezigheid in de wereld; je emoties en ervaringen zijn onlosmakelijk verbonden met je fysieke verschijning. En die fysieke verschijning is (aan)raakbaar, maar daar moeten we wel zorgvuldig mee omgaan.

Lees verder in de volgende post!

𝕎𝕒𝕟𝕟𝕖𝕖𝕣 𝕚𝕤 𝕜𝕨𝕒𝕝𝕚𝕥𝕖𝕚𝕥 𝕘𝕠𝕖𝕕 𝕘𝕖𝕟𝕠𝕖𝕘?

𝟭𝟵𝟴𝟲
Daar stond ik, met een kersvers havo-diploma op zak. De logische weg was een hbo-studie, maar mijn hart trok me ergens anders heen: het NIMETO. Een 4-jarige creatieve mbo-opleiding. Het bleek een leuke en leerzame tijd, maar helaas ontdekte ik ook dat mijn creativiteit zich niet zomaar op commando liet sturen. Na drie jaar besloot ik mijn eigen pad te zoeken buiten de schoolbanken.

Dat pad liep via werkervaring en bijscholing uiteindelijk naar een post-hbo opleiding haptotherapie. Na een positief gesprek met de directie, werd ik toegelaten. In 2022 haalde ik met trots mijn diploma, exact hetzelfde vakdiploma als al mijn collega’s.

𝟮𝟬𝟮𝟲
Vandaag de dag stuit ik op een muur die niet zoveel met vakmanschap te maken heeft. Die keuze in de jaren 80, heeft consequenties die ik toen niet kon overzien.

Ik kan me vanwege dat ontbrekende diploma niet aansluiten bij beroepsverenigingen (zoals de VVH, NFG of VBAG), kwaliteitsregisters of Vektis. Daarom worden mijn behandelingen niet vergoed. En ben ik niet vrijgesteld van btw.

Ondertussen draag ik wél de volle verantwoordelijkheid en voldoe ik aan alle wet en regelgeving die voor zorgverleners geldt.

𝗪𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝗶𝘀 𝗸𝘄𝗮𝗹𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗻𝗼𝗲𝗴?
Ik had me hier bij neergelegd. Maar onlangs hoorde ik van een van die beroepsverenigingen dat als ik een andere (hbo geaccrediteerde) haptotherapie opleiding had gedaan, mijn vooropleiding irrelevant was geweest. Omdat ik koos voor de Academie voor Haptonomie (post-hbo), is dat oude diploma wél een harde eis. Het voelt wrang dat er met verschillende maten wordt gemeten.

Oneerlijk?
Op zijn minst iets om over na te denken.

Zo wisselen bijvoorbeeld ook de regels rondom het verplichte diploma MBK en PsBK per beroepsvereniging, de een vraagt één diploma, de ander vereist beide.

Voor mij blijft de vraag over: waar is kwaliteit eigenlijk op gebaseerd? Meten we die aan vinkjes en opleidingsroutes, of aan ervaring, vakmanschap en kwaliteit?

𝗞𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗵𝗲𝗶𝗱
Ik heb besloten om niet langer te proberen in een mal te passen die niet voor mij gemaakt is. Ik weiger namelijk te geloven dat ik tekortschiet, omdat mijn route niet langs de geijkte bureaucratische paden liep. Mijn vakmanschap is geen resultaat van een papiertje uit de jaren tachtig, het is het resultaat van de therapeut die ik nu ben. Ondanks of misschien wel juist dankzij mijn unieke pad.

​Het betekent namelijk ook dat ik niet gebonden ben aan de beperkende regels van verzekeraars en dat is misschien wel mijn grootste winst. In plaats daarvan kan ik kiezen voor volledige vrijheid in aanbod, vorm en ontwikkeling.

​Ik erken mijn eigen waarde als mens en therapeut en dat is de enige erkenning die er werkelijk toe doet. Dat voelt niet alleen rechtvaardig, het voelt vooral bevrijd.



foto: eigen archief

𝔸𝕒𝕟𝕞𝕠𝕕𝕕𝕖𝕣𝕖𝕟

Heb je wel eens dat gevoel, dat je maar wat aanmoddert? Kleine troost, je bent niet de enige. En ook ik sta daar regelmatig, in die modder.

We reageren op de wereld om ons heen, op wat er 'vanzelf' gebeurt, op wat ons overkomt. Wat er op je pad komt, dat kun je niet (altijd) zelf bepalen. Hoewel er ook mensen zijn die geloven dat je wel degelijk invloed hebt op wat je overkomt. Zij manifesteren, geloven in de Wet van de Aantrekkingskracht. Je krijgt wat je geeft. Het leven is maakbaar.

Nu geloof ik dit zelf ook ten dele. Als je vriendelijk en behulpzaam bent, dan is de kans groter dat je de vriendelijkheid van de ander ontmoet. Een notoire sjaggerijn zal hoogstwaarschijnlijk minder vriendelijkheid tegenkomen.

Hoewel... ik zag onlangs de film A man called Otto, wat enerzijds dit statement bevestigt en anderzijds juist weerlegt. Ook een knorrepot kan vriendelijkheid (soms tegen wil en dank)  tegenkomen. En de rasoptimist krijgt niet altijd terug wat hij zou wensen (of is het een kwestie van volhouden?)

Leuke film en stiekem - of eigenlijk niet zo stiekem - wil ik graag als Marisol zijn. (Marisol de aardige, superpositieve, zorgzame vrouw met een enorm groot hart) Deels heb ik wel een Marisol in me, maar ik voel ook soms het zwarte in mij, zoals Otto. Het glas dat halfvol is. Of zelfs gewoon leeg.

Dan kan het voelen alsof ik maar wat doe, zonder een duidelijke richting. Dat ik dus maar wat aanmodder. We hebben gewoonweg niet altijd invloed op wat ons overkomt.

Soms zijn het zure citroenen die het leven ons toebedeelt. 🍋 Ook al had je vriendelijk lachend, heerlijk zoete aardbeien gemanifesteerd.🍓

Maar dan? Hoe ga je daar vervolgens mee om? Wat doe je met die citroenen? Blijf je daar zuur naar staan te kijken of maak je er limonade van?

Het leven is (ten dele) maakbaar, door gebruik te maken van wat er is. Dan zit er soms niks anders op dan door te modderen, zelfs als die modder eigenlijk een berg met s**t blijkt te zijn. Of citroenen.

Maar in dat aanmodderen zit beweging: de richting bepaal je zelf. Door niet alleen je blik naar buiten te richten, maar ook naar binnen. En te zoeken naar jouw wensen, jouw richting, jouw leven.