Andy

S T A A R / S T A R E *English below in comments*
Het is zondagochtend twee weken geleden en ik zit in de trein naar Schiphol. Het eerste moment van rust van de week en ik gebruik het om door mijn telefoon-to-do’s te schieten. Mijn ouders nog even appen, gate checken, podcast downloaden voor in het vliegtuig, wat voor weer is het daar eigenlijk…. voordat ik het weet, schakel ik tussen de Insta-, LinkedIn-, foto-, WhatsApp-, weer- en mail apps en ben ik 15 minuten en 20 kilometer verder door het landschap gegleden. Ik realiseer me dat ik iets paradoxaals doe: voordat ik één keer goed in – en uit heb geademd in dit ‘eerste moment van rust in de week’ heb ik in sneltreinvaart een bak aan onnodige indrukken en informatie via mijn ogen in mijn hoofd gestopt. En daarmee een onwijze kans gemist. Want wat deed ik, zeg 15 jaar geleden, als ik in de trein zat richting mijn ouders, of terug naar Amsterdam? En waarom vond ik treinen altijd zo fijn? Het was het staren. Het glijden door het landschap. Het niet bereikbaar zijn. Onderweg en onder de radar. Even niks. Behalve de soundtrack van mijn leven op dat moment, zachtjes in mijn oor. Met John Mayer in de trein. Het landschap laten kleuren door Ludovico Einaudi. Staren. Staren, afdwalen en wanderen in mijn gedachten. Wanderen, omdat het tot nieuwe plekken leidt. Ik leg mijn telefoon weg. Ben onderweg en onder de radar. En ik staar. Het fijnste moment van rust. Soms lijkt het alsof ik dat vergeten ben.