Humans Of Khovd

Биднийг харчхаад хүмүүс “Хөөх та хоёр ихэр юм уу” гээд гайхаад байдаг. Юуг нь тэгтлээ гайхдаг юм бол бүү мэд. Тэгж хэлэхийг нь сонсохоор цаанаасаа л аймар инээд хүрээд байдаг шүү. Та хоёрыг яаж ялгах вэ гэж хүртэл зөндөө асууна. Яахав гэрийнхэн маань төвөггүй ялгах ч манай найзууд биднийг ихэвчлэн үсээр маань ялгадаг. Сайн харвал ялгаатай зүйл уг нь их. Хар даа. Жаргалмаа чолктой, харин минийх ургачихсан болохоор одоо чолкгүй болчихсон. Бас би илүү дугуй, бөөрөнхий царайтай гэтэл Жаргалмаа нарийхан, жижигхэн нүүртэй. Ингээд тайлбарлахаар найзууд маань ялгахад амар болдог байх аа. Ихэр гэхээр хүмүүс бүх зүйл нь адилхан гэж боддог юм шиг. Яг үнэндээ зан чанар, хүсэл мөрөөдөл гээд бидэнд хоорондоо адилгүй зүйлс олон. Жишээлбэл, заримдаа би ихэр шигээ сайхан ааштай байж үзмээр санагддаг гэтэл Баярмаа эсрэгээрээ над шиг хааяа уурлаж үзэхийг хүсдэг гэсэн. Том болоод нэг нь тогооч аа харин нөгөө нь эмч болох хүсэлтэй. Ихрүүд нэгнийхээ дутууг нөхдөг болохоор л ааш зан, сонирхол нь хүртэл ингэж өөр байдаг юм болов уу гэж томчууд ярьдаг. Үнэн л байх. Ихэр байхын хамгийн гоё нь юу ч болсон үргэлж хамтдаа байж, бүх зүйлийг хамт хийнэ. Бид хоёр нэг ангид сурдаг болохоор болсон явдал, дурсамж, найзууд хүртэл дундынх байдаг нь бас гоё шүү. Хамгийн сонин нь бид нэгнийгээ өвдөхөөр дагаж эсвэл яг ээлжилж өвдөөд байдаг. Тэгэхээр мэдрэмж маань ч хүртэл яг ижилхэн байгаа биз. Нэг удаа ихэр маань өвдөөд эмнэлэгт хэвтэхэд ганцаараа сургуульдаа явах тэр зам их хол, бас их уйтгартай байсан. Ганцаараа алхаад л, ярих хүнгүй муухай байдаг юм байна лээ. Хэдий ганцхан хоног л ингэж нэгнээсээ хол байж үзсэн ч ихэртэйгээ хамт өнгөрүүлээгүй тэр хугацаа ямар урт байсан гээч. Ихрүүдэд нэг бэрхшээлтэй зүйл байдаг нь шинэ зүйл авах үед хуваалцах аль эсвэл заавал хоёрыг авах шаардлагатай болно. Энэ нь заримдаа жоохон хэцүү санагддаг. Учир нь нэг зүйлээс дандаа хоёрыг авдаг болохоор үнэтэй байх даа, аав ээжийн минь мөнгө хүрэх болов уу гэж санаа зовдог. Гэсэн ч аав, ээж минь бидний төлөө бүхнээ зориулдагт, үргэлж эрхлүүлж, сайн ярилцаж ойлгодогт баярладаг. Хүүхэд бүхэн ялгаагүй эцэг эхээ өөрсдийг нь сонсож, ярилцаж, хамт тоглоход цаг гаргадаг байгаасай гэж л хүсдэг байх. Том хүмүүс бүгдээрээ “амьгүй” утастайгаа биш, хүүхдүүдтэйгээ ярилцдаг, тэднийг ойлгодог, дэмждэг байвал гоё доо.