Impossible

"စောစောကထက်ပိုကောင်းတယ် - ရင်ခုန်ဖွယ် လူငယ်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"

အဲဒီတုန်းက ကျနော် ကိုးတန်းအောင်ခါစ။ နယ်သို့ ဦးလေးလင်မယား အလည်လာကြရင်းက ရန်ကုန်သို့ လိုက်လည်ရန် မရမကခေါ်သဖြင့် လိုက်ခဲ့တယ်။

ဦးလေးတို့လင်မယားက သားသမီးမရှိတော့ ကျနော့်ကို ပိုဂရုတစိုက် ရှိကြတယ်။ ကျနော့်ဦးလေး ဦးရဲထွန်းနှင့် ဒီအရွယ်အထိ ဆုံဖူးတာဆို၍ လေးကြိမ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ ဦးလေးမိန်းမ အန်တီစန်းစန်းနဲ့ကတော့ အခုမှ ပိုရင်းနှီးခွင့်ရတာပါ။ ဦးလေးရုံးသွားပြီဆိုရင် အန်တီစန်းစန်းကပဲ အိမ်မှာ အဖော်ပြုပေးတယ်။

သို့သော် အစမို့ မရင်းနှီးသေး၊ ကျနော့်ပုံက ကိုရိုးပုံရိုးအ၊ စကားသိပ်ပြောလေ့မရှိဘဲ စိတ်ထဲမှာ စကားလုံးတွေစီရင်းသာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတာမျိုး။ ဒါပေမယ့် ကျနော့်မှာ အရည်အချင်းတစ်ခု မွေးရာပါပြောရမလား၊ ဘယ်သူက မိမိအပေါ် ဘယ်လိုစေတနာရှိတယ်၊ ဘယ်လိုဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ အကဲခတ်မိတယ်။ တစ်နေ့တော့ ဦးလေးရုံးသွားပြီးနောက် အန်တီစန်းစန်းက ကျနော့်ကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖြစ်သွားအောင် ရေမိုးချိုး၊ အဝတ်အစားလဲဖို့ သေသေချာချာ သတိပေးတယ်။

အိမ်တွင်းဝတ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အန်တီစန်းစန်းက ဒီကနေ့ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေပုံရတယ်။ အိမ်အလုပ်တွေ လောနေတာကြောင့် ကျနော့်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်ပြီး အမြန် ရေချိုးခိုင်းတာပါ။ သူကတော့ ရေပန်းအောက်မှာ အေးအေးလူလူ ရေချိုးနေရင်းမှ သတိရပြီး ကျနော့်ကိုပါ ရေပန်းအောက် ဝင်ခိုင်းတယ်။ ရေစက်တွေကြားကနေ မြင်တွေ့ရတဲ့ အန်တီစန်းစန်းရဲ့ လှပစွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကြောင့် ကျနော် အနီးကပ် ရင်ခုန်မိရတယ်။ အန်တီစန်းစန်းကတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်ပြီး ကျနော့်ကို ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီး ဂရုစိုက်ပေးတာပါ။ ကျနော့်ကို စေတနာအပြည့်နဲ့ ကျောပြင်တွေကို ဆပ်ပြာတိုက်ပေးရင်းကနေ—

"သားရယ် ကလေးပဲရှိသေးတာ" လို့ ပြုံးပြီး ပြောရှာတယ်။

ကျွန်တော့်ကို တောသားလေး၊ ကလေးလေးဆိုပြီး လျှော့တွက်ထားပုံရတယ်။ ကျနော်ကတော့ အန်တီစန်းစန်းရဲ့ နီးကပ်လွန်းတဲ့ အနုပညာဆန်တဲ့ အလှတရားတွေကြောင့် ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေရပြီ။ လူပျိုပေါက်အရွယ် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မသိသာအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားရတယ်။ သူကတော့ ကျနော့်ကို လူပျိုပေါက်လေးမို့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေတတ်အောင် ဆပ်ပြာအမြှုပ်လေးတွေနဲ့ ပွတ်သပ်သန့်စင်ပေးရင်း အမှတ်မထင် သတိထားမိသွားပုံရတယ်...

"သား... သေချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ယောကျ်ားလေးဆိုတာ တစ်ကိုယ်ရည် သန့်ရှင်းမှု အမြဲရှိရတယ်ကွယ့်"

သူမရဲ့ အယုအယတွေနဲ့ နီးစပ်မှုအောက်မှာ လူပျိုပေါက်အရွယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက အဆမတန် မြန်ဆန်လာတယ်။ သူမက ကျနော့်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေမိသလိုပါပဲ။ ကျနော်ကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ရင်း သွားတိုက်တံတစ်ခုကို အသာယူကာ အာရုံလွှဲနေမိတယ်။ ကျနော့်ကို အကဲခတ်ကြည့်နေရင်းကနေ သူမဆီက သက်ပြင်းချသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်။ နောက်တော့ ပိုမိုနွေးထွေးပြီး ထူးခြားတဲ့ အယုအယတွေနဲ့ ကျနော့်အပေါ် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ပေးလာတဲ့အထိ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲလို့လာခဲ့တော့တယ်.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#ရင်ခုန်ဖွယ်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #စောစောကထက်ပိုကောင်းတယ်

ရင်ခုန်သံတွေ မြန်နေပြီ - လူငယ်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)
သူ့နာမည်က သဇင်။ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့။ သူက ကျွန်တော် (၈) တန်းနှစ်တုန်းက သင်္ချာကျူရှင် ဆရာမလေ။ အဲဒီတုန်းက နေ့တစ်နေ့ကို ခုထိ ပြန်သတိရနေတုန်းပဲဗျာ။ စနေနေ့မနက်ခင်းတွေဆိုရင် မသဇင်က ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာပြီး စာသင်ပေးလေ့ရှိတယ်။

အဲဒီစနေနေ့ကတော့ အဖေနဲ့အမေက အလှူသွားနေကြလို့ အိမ်မှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာပါ။ မသဇင်မလာခင်မှာ ကျွန်တော်လည်း နိုင်ငံခြား ရိုမန်တစ် ဇာတ်ကားလေးတစ်ကားကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဇာတ်ကားထဲက မင်းသမီးက မသဇင်နဲ့ တော်တော်လေးဆင်တာကြောင့် ကျွန်တော်လည်း အမှတ်မထင် ငေးမောရင်း စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်ထဲ ရောက်နေမိတာပေါ့။

အပြင်မှာကလည်း မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘဲလ်တီးသံ ကြားလိုက်ရလို့ ဇာတ်ကားကို အမြန်ပိတ်ပြီး တံခါးသွားဖွင့်လိုက်တော့ မိုးရေတွေစိုရွှဲနေတဲ့ မသဇင် ဖြစ်နေတယ်။

"မမ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း မိုးရေတွေရွှဲလို့ပါလား။"
"အေးဟယ်... မိုးက သည်းလွန်းတော့ ထီးဆောင်းတာတောင် မလုံဘူး။"

ကျွန်တော်လည်း မသဇင် ဖျားမှာစိုးတာကြောင့် အမေ့အဝတ်အစားတွေ သွားယူပေးပြီး ရေချိုးခန်းမှာ ရေအရင်ညှစ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံမိတဲ့ခဏမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို သူရိပ်မိသွားသလားလို့ ထင်ရလောက်အောင် အခြေအနေက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

"မမ... ရေချိုးခန်းထဲ ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်" ဆိုပြီး သူထွက်သွားတော့မှ ကျွန်တော်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးရေတွေကြားမှာ ပေါ်လွင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့အလှတရားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို ပိုပြီး မြန်ဆန်လာစေခဲ့တာကတော့ အမှန်ပဲဗျာ။

အဝတ်ရေညှစ်ပြီး ပြန်ထွက်လာတဲ့ မသဇင်ကို အမေ့အဝတ်အစားတွေ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး လဲဖို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ သူလည်း ကျွန်တော့်အခန်းထဲဝင်ပြီး တံခါးစေ့လိုက်တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အခန်းတံခါးက ဂျက်ပျက်နေတာကြောင့် လုံခြုံမှုက အပြည့်အဝမရှိလှဘူး။

လူငယ်ဘာသာဘာဝ သိချင်စိတ်နဲ့အတူ အခန်းဝကနေ မရည်ရွယ်ဘဲ ချောင်းကြည့်မိတဲ့အခါ... မသဇင်ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း လှပနေတဲ့ အလှတရားတွေကို တစိမ့်စိမ့် မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ရေစက်ကလေးတွေ ခိုတွဲနေတဲ့ သူ့ရဲ့ အသားအရေနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်ဟန်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေဟာ လွင့်မျောကုန်ပါတော့တယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒီရင်ခုန်သံတွေကြားမှာ ကျွန်တော် ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကတော့.....

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#လူငယ်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #ရင်ခုန်သံတွေမြန်နေပြီ