ညမဖတ်ရ

အိမ်ထောင်ရှိမိန်းမရဲ့ အထီးကျန်မှု

အတိတ်မေ့နေတဲ့ နာရီတစ်လုံးလို တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရင်ခုန်သံတွေကို ရေတွက်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ပါဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသား ကျော်ဇင်ဟာ ကိုယ်ထည်ကတော့ ကျွန်မနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ လက်ထဲက တောက်တောက်ပပ လင်းနေတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲမှာ ပျော်ဝင်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ထမင်းဝိုင်းထဲမှာ ဟင်းခတ်ဇွန်းချင်း ထိခတ်သံကလွဲရင် ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာစကားသံမှ မရှိဘူး။ "ဒီနေ့ ဟင်းက နည်းနည်း ငန်သွားလား" လို့ ကျွန်မ မဝံ့မရဲ မေးလိုက်မိရင်တောင် သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ "အင်း... ကောင်းပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဝတ္တရားအရ ပစ်ချပေးတတ်တယ်။ အဲဒီစကားဟာ လေထဲမှာ တန့်နေပြီးမှ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို ခဲဆွဲသလို လေးလံစွာ ကျဆင်းသွားတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ဟာ ချစ်သူတွေဘဝကနေ သူစိမ်းတွေထက် ပိုဝေးကွာတဲ့ အခန်းဖော်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာလား။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ သူ့အနားကို တိုးကပ်သွားပြီး အရင်လို ပခုံးလေးမှီချင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်မတွေက ဖုန်းပေါ်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေပုံက ကျွန်မကို "ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့" လို့ အသံတိတ် မောင်းထုတ်နေသလိုပါပဲ။ အိမ်ထောင်ဖက် ရှိလျက်နဲ့ အထီးကျန်ရတဲ့ ဝေဒနာဟာ ကန္တာရထဲမှာ ရေငတ်နေရတာထက် ပိုပြီး ပြင်းရှလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်မိတယ်။ အရင်က ကျွန်မကို ကြင်ကြင်နာနာ ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေဟာ အခုတော့ ဖုန်းထဲက အလင်းပြာတွေအောက်မှာ အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ကြားက တံတိုင်းဟာ အုတ်တွေနဲ့ စီထားတာမဟုတ်ဘဲ ဒီဖုန်းမျက်နှာပြင်လေးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ တွေးနေမိရင်း မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုအလျောက် စီးကျလာခဲ့တယ်။

ကျော်ဇင့်ရဲ့ အပြုအမူတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။ အရင်က အလုပ်ကပြန်လာရင် ရေမိုးချိုးပြီး ကျွန်မနဲ့ တီဗီတူတူကြည့်တတ်တဲ့ သူဟာ အခုတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ တံခါးပိတ်ပြီး ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အချိန်ကုန်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ အခန်းထဲဝင်သွားရင် သူက ဖုန်းကို အမြန်မှောက်ထားလိုက်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်ကို လှည့်သွားတာမျိုးတွေ လုပ်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သံသယမီးတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာခဲ့တယ်။ သူ တစ်ခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိနေတာလား။ ကျွန်မထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ဖုန်းထဲမှာ ရှိနေတာလား။ တစ်ညတော့ သူ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဖုန်းက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေဟာ တုန်ယင်နေပေမယ့် သိချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့ Password ခံထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အရင်က ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ သူ့ဖုန်းရဲ့ ဂဏန်းလေးလုံးဟာ ကျွန်မအတွက် ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ တံတိုင်းကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ ဘေးနားမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး "ရှင် ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူးလား ကျော်ဇင်" လို့ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် မေးနေမိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှမသိသလို အသက်ရှူသံ မှန်မှန်နဲ့ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ သာယာနေသယောင်ရှိပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ အဖတ်ဆယ်လို့ မရအောင် ဆွေးမြည့်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ပါပဲ။ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ ရင်ခုန်သံတွေကို မမျှော်လင့်တော့ပါဘူး၊ အဖော်တစ်ယောက်လို အနားမှာ ရှိပေးစေချင်တာတောင် သူက ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။

သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ပေါက်ကွဲမိပါတော့တယ်။ "ရှင် ဖုန်းထဲမှာ ဘာတွေ အဲဒီလောက် ကြည့်နေတာလဲ ကျော်ဇင်၊ ကျွန်မက ဒီအိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်လေ၊ အရုပ်မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ပြောမိတယ်။ သူကတော့ အေးစက်စက် မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "မင်း အပိုတွေ မတွေးစမ်းပါနဲ့ စုမွန်၊ ငါ ပင်ပန်းနေလို့ အနားယူနေတာကို မင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ အဲဒီ "ပင်ပန်းတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ သူ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စကားပြောရင်တောင် သူက ဟိုနားထောင် ဒီနားထောင်နဲ့ အာရုံမရှိဘူး။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကိုတောင် သူ မေ့နေသလားလို့ ထင်ရတယ်။ အိမ်ထဲမှာ နှစ်ယောက်တူတူရှိနေပေမယ့် ကျွန်မ ခံစားနေရတာက ကမ္ဘာဦးအစက လူသားတစ်ယောက်လို အထီးကျန်နေတာမျိုးပါ။ သူ အပြင်သွားရင်လည်း ဖုန်းကို သူ့ကိုယ်ပွားလို အမြဲယူသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ Message တွေကို သူ Seen ပြပေမယ့် ပြန်စာမလာဘူး။ အဲဒီ 'Seen' ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ အရင်က "နေကောင်းလား" "ထမင်းစားပြီးပြီလား" လို့ ဂရုတစိုက် မေးတတ်တဲ့ သူဟာ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို မြင်နေသလားလို့ ကျွန်မ တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရတယ်။ ဒီအိမ်ထောင်ရေးက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မလဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုရှေ့ဆက်ရမလဲ။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကတော့ ကျွန်မတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျော်ဇင် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖုန်းကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ကို ဆေးရုံ ပို့လိုက်ရတယ်။ ဆရာဝန်တွေ စစ်ဆေးနေတုန်းမှာ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း သူ့ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဖုန်းက Lock ကျမနေဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲက Gallery ကို ဖွင့်ကြည့်မိလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့... ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့အရာတွေကြောင့် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ဗီဒီယိုတွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်မ ချက်ပြုတ်နေတာ၊ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတာ၊ ကျွန်မ ရယ်မောနေတာတွေကို သူက ခိုးရိုက်ထားတာတွေ။ ပြီးတော့ Folder တစ်ခုထဲမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ရှိနေတယ်။ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျော်ဇင်က ဖုန်းကင်မရာကို ကြည့်ပြီး စကားပြောနေတာ။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

တခုလပ်မိန်းမရဲ့ မာယာ

မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသည့် ညနေခင်း၏ အေးစိမ့်မှုက ကော်ဖီဆိုင်လေး၏ မှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်မှာ ကပ်ငြိနေသည်။ ဆိုင်ထဲမှာတော့ လတ်ဆတ်သော ကော်ဖီနံ့နှင့်အတူ သာယာငြိမ့်ညောင်းသည့် သီချင်းသံက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ကျွန်မ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ထိုင်နေသည့် မင်းခန့်က ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းလေးတွေကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်နေရသည့် အရိပ်အယောင်က ကြင်နာမှု၊ လေးစားမှုနှင့် အဆုံးမရှိသော ဂရုဏာတရားတို့ပင် ဖြစ်သည်။

“သန္တာ... ကိုယ့်ဘဝထဲကို ရောက်လာပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူ့အသံက နွေးထွေးသည်။ အသက် နှစ်အရွယ်၊ ကလေးတစ်ယောက်အမေ၊ အိမ်ထောင်ကွဲ (တရားဝင် မဟုတ်သေးသော်လည်း) မိန်းမတစ်ယောက်ကို သူက တန်ဖိုးထားလွန်းသည်။ ကျွန်မဘဝမှာ တစ်ခါမှ မရရှိခဲ့ဖူးသော အရာတွေကို သူက ပုံအောပေးခဲ့သည်။ လေးစားမှု၊ နားလည်မှု၊ ပြီးတော့ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခံစားရသင့်တဲ့ လုံခြုံမှု။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အသက်တူတူပင်။ သူကလည်း ရင့်ကျက်သလို၊ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ မုန်တိုင်းထန်နေတဲ့ ပင်လယ်ထဲက ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို အားကိုးရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

“မင်းခန့်ရယ်... သန္တာက အနာအဆာတွေနဲ့ လူပါ”

ကျွန်မက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောတော့ သူက ကျွန်မမေးစေ့ကို အသာအယာ မော့စေသည်။

“လူတိုင်းမှာ အတိတ်ရှိတာပဲ သန္တာ။ ကိုယ် ဂရုစိုက်တာက အခုလက်ရှိ မင်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ပဲ။ ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ခွင့်ပေးမလား။ ကိုယ် မင်းကိုရော၊ သမီးလေးကိုရော တစ်ဘဝလုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်”

သူ့ဆီက ထွက်လာတဲ့ ‘လက်ထပ်ခွင့်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မနှလုံးသားကို တစ်ချက်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ဒါက ကျွန်မ အိပ်မက်ခဲ့တဲ့ အရာမဟုတ်လား။ အရင်အိမ်ထောင်မှာ ကျွန်မကပဲ အစစအရာရာ ဦးဆောင်ခဲ့ရသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ပိုက်ဆံရှာရုံမှတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေးမှာ တာဝန်ယူမှု မရှိခဲ့။ သူက ကျွန်မကို ခြေဖဝါးအောက်က ဖုန်မှုန့်တစ်ခုလို သဘောထားခဲ့သည်။ အပြစ်ရှာမည်၊ သဝန်တိုမည်၊ ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကို လှောင်ပြောင်မည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ကျွန်မကို တခြားနိုင်ငံမှာ ပစ်ထားခဲ့ပြီး ဖောက်ပြန်ခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေက အခုတော့ မင်းခန့်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်စပြုနေပြီ။

ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက သိပ်တော့ မကြာလိုက်ပါ။ ကျွန်မ အိတ်ထဲက ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။ စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ နာမည်က ‘ကျော်စွာ’။ ကျွန်မရဲ့ အရင်ယောက်ျား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားသည်။ သူက ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ဆက်သွယ်လာတာလဲ။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ စိတ်တွေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ မင်းခန့်ကိုတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့မိ။ ကျော်စွာဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဆက်တိုက်ဝင်လာသည်။

‘သန္တာ... ငါ မင်းဆီ ပြန်လာချင်တယ်။ ငါ မှားခဲ့တာတွေကို သိပြီ။ ငါတို့ သမီးလေးအတွက် ပြန်ပေါင်းကြရအောင်။ ငါ အခု မင်းရှိတဲ့ နိုင်ငံကို လာဖို့ စီစဉ်နေပြီ’

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို ထကြွလာသည်။ သူက ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တုန်းက အမှိုက်တစ်ခုလို သဘောထားခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မ ဘဝက တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းနေမှ၊ တန်ဖိုးထားမယ့်သူ ရှိနေမှ သူက ပြန်လာချင်တယ်တဲ့လား။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက တရားဝင် ကွာရှင်းထားခြင်း မရှိသေးတာပင်။ သူက တခြားနိုင်ငံ၊ ကျွန်မက တခြားနိုင်ငံမို့လို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်မကပဲ အချိန်ဆွဲနေခဲ့မိတာ အမှားပဲ။

ကျော်စွာက စိတ်ဓာတ်မကောင်းသူ။ သူ မရရင် ဘာမဆို ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ လူစားမျိုး။

‘မင်းမှာ တခြားယောက်ျား ရှိနေတာ ငါသိတယ်။ ငါ့မိန်းမကို တခြားလူယူသွားတာ ငါအကြည့်မခံနိုင်ဘူး။ အဲဒီကောင်ကို ငါ ဒုက္ခပေးမှာ။ မင်း ငါ့ဆီ ပြန်မလာရင် သူ့ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်’

နောက်ထပ်ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျက ကျွန်မကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ဒါ ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ။ ကျော်စွာက လူမိုက်ဆန်သည်။ သူ ဘာမဆို လုပ်ရဲသည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အသေသေအောင် မုန်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မင်းခန့်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်က ကျွန်မကို အသက်ရှူရ ကျပ်စေသည်။ မင်းခန့်က လူအေး။ ဒီလို ရန်ပွဲတွေ၊ အရှုပ်အထွေးတွေနဲ့ မထိုက်တန်တဲ့သူ။

ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ကျော်စွာကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြပြီး တောင်းပန်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းခန့်ကို အကုန်ဖွင့်ပြောရမလား။ မင်းခန့်သာ သိသွားရင် သူ ကျွန်မကို စွန့်ခွာသွားမလား။ အရင်ယောက်ျားနဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေ မရှင်းသေးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို သူ ဆက်ပြီး လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။ ကျွန်မ အတွေးတွေက ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေသည်။

မှောင်မည်းနေသော

တစ်ပတ်ခန့် ကြာသွားသည်။ ကျွန်မနှင့် မင်းခန့် ကြားမှာ အနည်းငယ် အေးစက်မှုတွေ ရှိလာသည်။ ကျွန်မက ကျော်စွာ့ကိစ္စကို စဉ်းစားနေရသဖြင့် မင်းခန့်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်။ မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေတာကို သိသော်လည်း အတင်းအကျပ် မမေးဘဲ စောင့်ဆိုင်းပေးရှာသည်။

ထိုနေ့ညက ကျွန်မ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ‘ဖြူဖြူ’ ဆီကို သွားခဲ့သည်။ ဖြူဖြူက ကျွန်မ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သလို ကျော်စွာနှင့်လည်း သိသည်။

“ဖြူ... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျော်စွာက တကယ် ပြန်လာတော့မှာတဲ့။ သူ မင်းခန့်ကို ရန်လုပ်မှာကို ငါ ကြောက်တယ်”

ကျွန်မက ငိုယိုပြီး ဖြူဖြူ့ကို ရင်ဖွင့်မိသည်။ ဖြူဖြူက ကျွန်မ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်။

“သန္တာရယ်... နင် စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျော်စွာက အဝေးကနေ ခြိမ်းခြောက်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ နင် မင်းခန့်ကို အကုန်ပြောပြလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

“မပြောရဲဘူး ဖြူရယ်။ မင်းခန့်က သိပ်ဖြူစင်တာ။ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဆိုးတွေကြားထဲ သူ့ကို ဆွဲမသွင်းချင်ဘူး။ ကျော်စွာက တကယ် လုပ်မယ့်လူဆိုတာ နင်လည်း သိတာပဲ”

ဖြူဖြူက သက်ပြင်းချရင်း ကျွန်မကို ကြည့်သည်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း... နင် ကျော်စွာနဲ့ တစ်ခါလောက် ဖုန်းနဲ့ စကားပြောကြည့်ပါလား။ သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြောင်းဖျကြည့်ပေါ့”

ကျွန်မ ဖြူဖြူ့စကားကို နားထောင်ပြီး ကျော်စွာ့ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသိတာက အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်တာပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဖုန်းဆက်တဲ့အခါ ကျော်စွာက ကျွန်မကို အရုဏ်ဦးမှာ ဆဲဆိုပြီး မင်းခန့်ကို ဘယ်လို ဒုက္ခပေးမလဲဆိုတာ တကူးတက ပြောပြနေသည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်သည်။

နောက်ရက်မှာ မင်းခန့်က ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်သည်။ သူ့အသံက ထူးဆန်းနေသည်။

“သန္တာ... ကိုယ်တို့ တွေ့ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်”

ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားသည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

ကျွန်မတို့ အရင်တွေ့နေကျ ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ မင်းခန့်က ထိုင်စောင့်နေသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ဓာတ်ပုံတချို့နှင့် ဖုန်း တွေ ရှိနေသည်။ ကျွန်မ အနားရောက်သွားတော့ သူက အဲဒီအရာတွေကို ကျွန်မဆီ တွန်းပေးလိုက်သည်။

ကျွန်မ ကြည့်လိုက်မိတော့ သွေးပျက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကျော်စွာနဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းပြောထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ ကျော်စွာ အရင်က ရိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မက ကျော်စွာ့ကို လွမ်းနေပါတယ်လို့ ပြောထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျအတုတွေပင်။

“ဒါတွေက... ဒါတွေက အတုတွေပါ မင်းခန့်။ သန္တာ မလုပ်ခဲ့ဘူး”

မင်းခန့်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သန္တာ... ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျော်စွာနဲ့ ဆက်သွယ်နေတုန်းပဲ။ မနေ့ညက မင်း သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ် မင်းကို ဖုန်းခေါ်တော့ မင်း ဖုန်းလိုင်းမအားဘူးလေ”

ကျွန်မ ဆွံ့အသွားသည်။ ဟုတ်သည်၊ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူ့ကို တားဖို့ပါ။

“ဒါတွေကို မင်းခန့်ကို ဘယ်သူ ပေးတာလဲ”

ကျွန်မ အမေးကို မင်းခန့်က မဖြေဘဲ ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ပြသည်။ အဲဒါက ဖြူဖြူ့ဆီက ပေးပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ။ ဖြူဖြူက မင်းခန့်ကို ပြောထားသည်မှာ - ‘သန္တာက ကျော်စွာကို အခုထိ မပြတ်နိုင်သေးဘူး။ ကျော်စွာ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ ယူနေတာ။ မင်းခန့်ကိုတော့ အသုံးချနေတာ’ တဲ့။

ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ အယုံကြည်ရဆုံး သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ရင်ဖွင့်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာလား။ ဖြူဖြူက မင်းခန့်ကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို ခွဲလိုက်တာပဲ။

“မင်းခန့်... သန္တာ ရှင်းပြပါရစေ။ ဖြူဖြူက လိမ်နေတာ”

“တော်ပါတော့ သန္တာ။ ကိုယ် မင်းကို ယုံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကိုယ် အရမ်းပင်ပန်းသွားပြီ။ မင်းရဲ့ ‘မာယာ’ တွေကြားမှာ ကိုယ် လမ်းပျောက်နေပြီ”

မင်းခန့်က ထိုင်ရာက ထပြီး ထွက်သွားသည်။ ကျွန်မ လှမ်းဆွဲပေမဲ့ သူက ခါထုတ်ခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲက လူတွေက ကျွန်မကို ကြည့်နေကြသည်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကြဲခံလိုက်ရသလို မွစာကြဲသွားသည်။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတာ ဘာရှိဦးမလဲ။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ