Channel MM

"အဖေ့ဈာပန"(စ/ဆုံး)
----------------------


အခန်း (၁)
"သား... ထက်မြတ်... အဖေ နေမကောင်းဘူး၊ အမြန်ပြန်လာပါ..."

ဖုန်းထဲက အမေ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။ အဲ့ဒီအသံက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ရေနွေးပူနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုမျိုး ပူခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က မြို့မှာ အင်ဂျင်နီယာအလုပ်နဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ အဖေဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို အားကိုးရာ။ အဖေက စကားနည်းပေမယ့် ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာကတော့ အပြောအဆိုထက် အလုပ်နဲ့ သက်သေပြခဲ့သူပါ။

"ဘာဖြစ်တာလဲအမေ... အဖေ အခြေအနေ အများကြီး ဆိုးလို့လား" လို့ ပြန်မေးပေမယ့် အမေက ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် အဝတ်အစား နှစ်စုံကို အိတ်ထဲ ကတိုက်ကရိုက် ထိုးထည့်လိုက်မိတယ်။ အလုပ်ရှင်က သဘောကောင်းလို့ လစာကြိုထုတ်ပေးရုံတင်မက အိမ်အတွက် လက်ဆောင်တွေပါ ထည့်ပေးလိုက်တာတောင် ကျွန်တော့်စိတ်တွေက တစ်ကိုယ်လုံး ရွာကို ရောက်နေပြီ။ ကားဂိတ်ကို ပြေးရတာက အသက်ရှူရတာတောင် မေ့နေသလိုပဲ။ ခုတစ်လော အိပ်မက်တွေက မကောင်းဘူး။ အဖေ့အခြေအနေက တကယ်ပဲ စိုးရိမ်ရပြီလား။

"ဘုရား... ဘုရား... အဖေဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့"

ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း အဖေ ဆုံးမဖူးတဲ့ စကားတွေ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ "ဘယ်အလုပ်ပဲလုပ်လုပ် စေတနာထားပါ သား... ကိုယ့်အလုပ်အပေါ် စေတနာထားမှ အလုပ်က ကိုယ့်အပေါ် ပြန်ကြည့်မှာ" တဲ့။ အဖေက ဒီလိုလူစားမျိုး။ သူများအတွက်ပဲ အမြဲတွေးပေးတတ်တဲ့လူ။

ကားက တရွေ့ရွေ့သွားနေပေမယ့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ကားက ဘာလို့ ဒီလောက်နှေးနေရတာလဲလို့ ဒေါသထွက်မိတယ်။ ရွာလမ်းက ကြမ်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလမ်းကြမ်းကြမ်းတွေက ကျွန်တော့်ကို အဖေ့ဆီ အမြန်ဆုံး ပို့ပေးမယ့် လမ်းတွေလေ။

အခန်း (၂)
ညနေစောင်း လောက်မှာ မြို့လေးကို ရောက်တယ်၊ အဲ့ဒီကနေမှ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီ ငှားပြီး ရွာဘက်ကို ဆက်လာခဲ့တာ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ ရွာထိပ်ကို ရောက်တော့ နေဝင်ရီတရော အချိန်။

ထူးဆန်းတာက ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။ ဖြူဖျော့ဖျော့ အဝတ်အစားနဲ့ လူတစ်ယောက်။ ဆိုင်ကယ်မီးရောင်အောက်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ အဖေ!

"အဖေ... အဖေ ရွာထိပ်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျွန်တော် ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဝုန်းခနဲ ဆင်းလိုက်မိတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအပြုံးက တစ်မျိုးပဲ။ နွေးထွေးပေမယ့် ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ပါနေသလိုမျိုး။ အဖေ့မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိန်သွားသလိုပဲ၊ မျက်တွင်းတွေလည်း ကျနေတယ်။

"သား... ပြန်လာပြီလား... အဖေ သားကို စောင့်နေတာ"

အဖေ့အသံက ခပ်တိုးတိုးပဲ။ ကျွန်တော် အဖေ့နား သွားပြီး လက်ကို ဆွဲလိုက်ချင်ပေမယ့် အဖေက ရှေ့ကနေ ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်သွားတယ်။ အဖေ နေမကောင်းဘူးဆိုလို့ စိတ်ပူနေတာ၊ အခုတော့ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသားပဲလို့ တွေးပြီး ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားမိတယ်။

"အမေက ဖုန်းထဲမှာ ငိုသံပါအောင် ပြောလို့ ကျွန်တော်ဖြင့် စိတ်ပူလိုက်ရတာ အဖေရာ"

ကျွန်တော် အဖေ့နောက်ကနေ စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောရင်း လိုက်လာခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ခေါင်းလေး ငြိမ့်ပြရုံပဲ။ လရောင်အောက်မှာ အဖေ့ခြေလှမ်းတွေက လေထဲမှာ လွင့်နေသလိုမျိုး ခံစားရပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို ပြန်တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာတာနဲ့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃)
အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ အိမ်မှာ လူတွေ အများကြီးပဲ။ မီးချောင်းတွေ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး လူတွေက ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်တွတ်တွတ် ပြောနေကြတယ်။ တချို့က ငိုနေကြသလိုပဲ။

ကျွန်တော် အဖေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖေက အိမ်ဝိုင်းထဲ မဝင်ဘဲ ခြံစည်းရိုးနားမှာ ရပ်နေတယ်။

"အဖေ... အိမ်ထဲဝင်လေ... လူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

အဖေက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ "သား... အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပါနော်... ညီမလေးကိုလည်း လူလားမြောက်အောင် ကြည့်ပေးပါ... အဖေ သားအပေါ် စိတ်ချတယ်"

အဲ့ဒီစကားကို ပြောပြီး အဖေက မှောင်ရိပ်ထဲကို တိုးဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အမေ့ရဲ့ အော်ဟစ်ငိုသံကြီးကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။

"သား... ထက်မြတ်... မင်း အဖေတော့ ငါ့ကို ထားခဲ့ပြီ သားရဲ့..."

အမေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ ဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့် 👇👇👇

အပျိုစင် အလောင်း”(စ/ဆုံး)
---------------------
” အမယ်လေး —-သမီးလေးရယ် အဖြစ်ဆိုးလှပြီလား သမီးရဲ့ … ”
အမေ ရင်တွေကွဲကုန်ပြီ သမီးရယ် …..@@@@
သြော် လူလောကမှာ သေခြင်းတရားဆိုတာ
အသက်အရွယ်မရွေး အချိန်အခါ ရက်ရာဇာ ပြဿဒါး မရွေး လူတိုင်းလူတိုင်း ကံပေးသလောက်ပဲ နေထိုင်ကြရတာပါလား
ဒါကြောင့် လည်း
(* မိုးကုတ်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက
ဟောကြားခဲ့တာပေါ့ ငါ့သည်မုချသေရမည်
အချိန်ပိုင်းသာလိုတော့သည် *)
===========%==============
ယခု ကျမ ရွာလေးတစ်ရွာက နာရေးအိမ်တစ်ခုမှာ
အသုဘ လိုက်ပို့ရန် ရောက်လာခဲ့ရခြင်းပါ
နာရေးကလည်း လူတွေစည်ကားလိုက်တာ ,…”’
လူများမှာပေါ့ ဆုံးသွားတဲ့
သူက အသက် ၂၇ နှစ် အပျိုနုနုလေးတစ်ယောက် ကျမနဲ့အတူ မကွေးတိုင်း သရက်ခရိုင်ပြလို့ ဆိုတဲ့စံပြရွာလေးမှာ အလယ်တန်းပြဆရာမအဖြစ် တာဝန်အတူတူ ထမ်းဆောင်းခဲ့ကြတာလေ ဒါတင်မကပဲ သူမက ရပ်ကျိုးရွာကျိုးအတွက်လည်း ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေမှာရှေ့ဆုံးကလုပ်ခဲ့သလို
တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်သင်ကြားပေးတဲ့ ရွာက
ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာလည်း သူက ဓမ္မစကူးလ်သင်တန်းရဲ့ ဆရာမ တစ်ယောက်လေ
မွေးခြင်းမောင်နှမ မရှိပဲ အမေ မုဆိုးမကြီးကိုယ်
ကျောင်းဆရာမ အလုပ်လေးနဲ့ ရှာကျွေးရင်း အိမ်မှာ အိမ်ဈေးဆိုင်လေးတည်ကာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေအပိုဝင်ငွေလေးရအောင်ရှာရင်း
ဘဝအတွက် အကျိုးရှိရှိ ကြိုးစားရုန်းကန် လုပ်ရှားနေသူတစ်ယောက်ပါ ။ သူမဟာ မျက်နှာလေးကချော အသားလေးကဖြူ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအဆစ်လှပပြီး အသက်အရွယ်ကြီးသူတိုင်းအပေါ်ရိုသေးလေးစား
ဘာသာရေးကိုင်းရိုင်းတတ်ပြီး
သဘောလေးကကောင်း သူတစ်ပါးအပေါ်မှာလည်းကူညီရိုင်းပင်းတတ်
စာသင်ကြားတဲ့အခါမှာလည်း စိတ်ရှည်သည်းခံ
အနွံအနာခံတတ်တော့ လူကြီးလူငယ်မရွေး တစ်ရွာလုံးက ချစ်ခင်ကြတဲ့ သူလေးပါ””””””””
သူမဘဝ အတွက် အတိတ်ကံကြမ္မာဆိုးက
ရက်စက်ချိန်ဖန်လာပုံများ ရင်ထဲမှာ ပြောမထွက်နိူင်လောက်အောင် သူမအတွက်
စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါသည် ။ ။
%%@ အဲ့နေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ပေါ့ အုံနှိုင်းမှိုင်းကောင်းကင်ယံမှာ မိုးလေးကဖွဲဖွဲကျနေတဲ့အချိန် နေ့လယ် ၂ နာရီဝန်းကျင်လောက် ရွာကဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ ဓမ္မစကူးလ် ခလေးများကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ယဉ်ကျေးလိမ္မာ သင်ကြားအပြီး ဆရာခြင်းအလှည့်ချိန်တုန်း ဗိုက်ဆာတာနဲ့ ရွာလယ် ပြည် မကွေး ကားလမ်းဘေးက အသုပ်ဆိုင်လေးမှာ
အသုပ်စားရန်ထွက်လာခဲ့တယ်လေ မိုးလေးကဖွဲဖွဲကျပြီး လေပြေလေညှင်းလေက တိုက်ခတ်နေတော့ သူမ ရင်ထဲကိုချမ်းစိမ့်စိမ့်အအေးဓာတ်က တိုးဝင်လာတာနဲ့ ပူပူနွေးနွေး ဟင်းခါးရည်လေး
သောက်ချင်စိတ်ကပေါ်လာတာနဲ့ ...
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့် 👇👇👇

"မိန်းကလေးတေဆီကခြူစားသည့်ဘဲ"(စ/ဆုံး)
---------------------------

ဆောင်းဦးပေါက်၏ မြူခိုးများက ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ နံနက်ခင်းကို ဝေဝါးစေသကဲ့သို့ မောင်ဖုန်း ၏ ဘဝသည်လည်း အလိမ်အညာ မြူခိုးများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှ တက်လာသော ပညာတတ်ဟန်ဆောင် လူငယ်တစ်ဦး။ ရုပ်ရည်က သန့်ပြန့်သလောက် စိတ်ဓာတ်ကမူ ရွှံ့ညွန်ထဲက ကြာပန်းမဟုတ်ဘဲ ရွှံ့ညွန်ကိုသာ မြတ်နိုးသည့် ပုစွန်လုံးကဲ့သို့ ရှိလှသည်။ သူ၏ တစ်နေ့တာ အလုပ်မှာ ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ကာ လူချမ်းသာများ လာရောက်တတ်သည့် ကော်ဖီဆိုင်များတွင် ခြေတက်ဆန့်ပြီး၊ ငွေကြေးချမ်းသာသော်လည်း အချစ်ရေးတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည့် အမျိုးသမီးများကို ပိုက်ကွန်ပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ယနေ့ တိုးဝင်လာသူမှာ မမထား ဖြစ်သည်။ ထားထားဝင်းဆိုသည့် အမည်ထက် မမထားဟု ခေါ်လိုက်လျှင် ပို၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်ဟု မောင်ဖုန်းက တွက်ဆထားသည်။ မမထားမှာ အိမ်ထောင်ကွဲပြီးစ၊ အထီးကျန်နေသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ မောင်ဖုန်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် နုပျိုလန်းဆန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်ဆက်ခဲ့သည်။ "မမရယ်... ကျွန်တော့်ဘဝက နယ်ကတက်လာပြီး ဒီမြို့ကြီးမှာ အခြေတကျဖြစ်အောင် ရုန်းကန်နေရတဲ့ ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ပါပဲ" ဟု ဆိုကာ သနားစဖွယ် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားတံခါးကို ခေါက်ခဲ့သည်။

မောင်ဖုန်းသည် အသုံးအနှုန်းတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူသည် မမထားကို "မမ" ဟု ခေါ်ရာတွင် လေးစားမှုထက် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်သည့် နုညံ့သော လေသံကို ရောစပ်ထားသည်။ "မမရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးသလိုပဲ" ဟူသော တင်စားမှုများဖြင့် မမထား၏ စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားသည်။ မမထားသည်လည်း မိမိထက် အသက်ငယ်သော်လည်း ရင့်ကျက်သည်ဟု ထင်ရသော၊ စကားပြောတတ်သော မောင်ဖုန်းကို မိမိ၏ ဘဝအဖော်အဖြစ် လွယ်လွယ်ကူကူပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ မောင်ဖုန်းအတွက် "ခြူစားခြင်း" နိဒါန်း၏ အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပင် မောင်ဖုန်း၏ ပရိယာယ်များက လက်တွေ့အကောင်အထည် ပေါ်လာသည်။ သူသည် မမထားဆီမှ ငွေကြေးများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် တောင်းခံတော့သည်။ "နယ်က အမေ နေမကောင်းလို့" ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်မှာ သူ၏ ထမင်းစားလက်မှတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတရံတွင် "သူငယ်ချင်းနဲ့ စပ်တူလုပ်မယ့် လုပ်ငန်းမှာ ရှယ်ယာထည့်ချင်လို့" ဟု ဆိုကာ သိန်းပေါင်းများစွာကို ခြူစားသည်။ မမထားမှာမူ အချစ်မျက်စိ ဖုံးနေသဖြင့် မိမိ၏ ချွေးနှဲစာများကို မောင်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ထည့်ပေးနေရှာသည်။ မောင်ဖုန်းကမူ ထိုငွေများကို မြို့ပြ၏ ညမီးရောင်အောက်တွင် အခြားမိန်းကလေးငယ်များနှင့်အတူ ဖြုန်းတီးပစ်လေ့ရှိသည်။

မောင်ဖုန်း၏ အရေးအသားနှင့် အပြောအဆိုသည် မမထားအတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အပြင်လောကတွင်မူ သူသည် "စော်ဆီက ခြူစားသည့်ဘဲ" ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ဂုဏ်ယူစွာ ဆောင်းထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် မမထားပေးသော ကားကိုစီး၊ မမထားဝယ်ပေးသော တန်ဖိုးကြီးနာရီကို ပတ်ကာ၊ မမထား၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သူမကို "အိုကြီးအိုမ၊ ငွေထုတ်စက်" ဟု သူငယ်ချင်းများကြားတွင် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုတတ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံ ခြုံထားသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် မည်းမှောင်နေတော့သည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာသာမပေးတတ်ပေ။ တစ်နေ့တွင် မောင်ဖုန်းသည် မမထားဆီမှ ခြူထားသော ငွေများဖြင့် ကလပ်တစ်ခုတွင် ပျော်ပါးနေစဉ်၊ မမထား၏ တူဖြစ်သူနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးတော့သည်။ မောင်ဖုန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ အခြားမိန်းကလေးများနှင့် ပွေရှုပ်နေမှုများမှာ မမထား၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် မမထားသည် သာမန်အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မောင်ဖုန်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေသော ပင်လယ်ပြင်နှင့် တူလှသည်။

နောက်တစ်ပတ်တွင် မောင်ဖုန်းက ထုံးစံအတိုင်း "မမ... ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ဝယ်ချင်လို့၊ ပိုက်ဆံ သိန်း ၅၀၀ လောက် လိုနေတယ်" ဟု အပိုအလိုမရှိ အနုပညာဆန်ဆန် တောင်းခံပြန်သည်။ မမထားက ပြုံးလျက်ပင် "ရတာပေါ့ ဖုန်းရယ်... မမ ပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ သေချာလုပ်ရအောင်နော်" ဟု ဆိုကာ စာရွက်အချို့ကို ထုတ်ပေးသည်
ကောမန့်က အပြာရောင် လင့် ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ👇👇

"ခဲအိုနဲ့ဖောက်ပြန်သောမယား"(စ/ဆုံး)
---------------------------


ခဲအိုနဲ့ဖောက်ပြန်သောမယား
(၁) ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးက စွေနေဆဲ။ သည်းသည်းမဲမဲရွာသွန်းနေတဲ့ မိုးစက်တွေဟာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက်ခုန်ပေါက်ကျနေရင်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲနေကြတယ်။ ကျွန်းသားကုလားထိုင်ဟောင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ချောင်းကြားထဲက ဆေးလိပ်ငွေ့တွေဟာ အခန်းထဲမှာ ဝေ့ဝဲလို့။ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေဟာ ဒီဆေးလိပ်ငွေ့တွေလိုပဲ ဝေဝါးလိုက်၊ ထင်ရှားလိုက်နဲ့။ လူ့ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပျက်စီးသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နောင်တအနည်တွေဟာ ခါးသက်သက်ကော်ဖီတစ်ခွက်လို လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေတော့တယ်။

(၂) ကျွန်တော့်ဇနီး 'နှင်း' ကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးမျှသာပါလား။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ဒဏ်ရာဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဘာလို့စောစောက မသိခဲ့ရတာလဲ။

(၃) ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး 'ဦးမင်းခေါင်'။ သူဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖေတစ်ဦးလို၊ ဆရာတစ်ဦးလို အားကိုးထိုက်တဲ့ ခဲအိုကြီးတစ်ယောက်ပါ။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ နွေးထွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေက ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲအထိ ကူးစက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ သွေးသားရင်းချာတွေကြားထဲမှာ ဖောက်ပြန်မှုဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော့်ဦးနှောက်တွေဟာ ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရပါတယ်။

(၄) အမှတ်တရတွေဟာ ဓားသွားတွေလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က မိသားစုစုံစုံလင်လင်နဲ့ ထမင်းလက်ဆုံစားခဲ့ကြတဲ့ ညနေခင်းတွေကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကြည့်ချင်းဆုံတာတွေ၊ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြတာတွေကို ကျွန်တော်က မောင်နှမရင်းချာတွေမို့ ခင်မင်ကြတာပဲလို့ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ သူတို့အတွက်တော့ လုံခြုံတဲ့ ကန့်လန့်ကာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ တိမ်တွေက ဖုံးကွယ်ထားပေမဲ့ လမင်းဟာ တစ်နေ့တော့ ထွက်ပေါ်လာမြဲပါပဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးဖိထားလို့မရတဲ့ မီးလျှံတစ်ခုလိုပါပဲ။

(၅) အဲဒီနေ့က ရုံးကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တဲ့ ညနေခင်းကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့အတွက် ဖိနပ်သံကို သူတို့မကြားလိုက်ကြဘူးထင်ပါရဲ့။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ခဲအိုဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုဝင်နေတဲ့ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ ပုံရိပ်။ သူတို့ရဲ့ စကားသံတိုးတိုးလေးတွေဟာ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ "ဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါစေ" လို့ ဆုတောင်းခဲ့မိပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ရုန်းထွက်လို့မရတဲ့ ကျော့ကွင်းတစ်ခုပါ။

(၆) လူသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ နက်နဲပြီး ကြောက်စရာကောင်းရတာလဲ။ ကိုယ့်သွေးရင်းသားရင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကိုမှ တပ်မက်မိတဲ့ ခဲအိုရဲ့ စိတ်ရိုင်းနဲ့၊ ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဖက်ကို သစ္စာဖောက်ရက်တဲ့ ဇနီးရဲ့ မာယာတွေ။ အချစ်ဆိုတာ မြတ်နိုးခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့အတွက်တော့ အချစ်ဟာ တဏှာရဲ့ ကျွန်ဖြစ်နေတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုမျှသာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သူတို့ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုပစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ အသံတွေက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲနေသလို အပူရှိန်တွေ တက်လာခဲ့ရတယ်။

(၇) ကျွန်တော်ဟာ အခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ်ပဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အရှက်မဲ့မှုကို လူသိရှင်ကြား ချပြလိုက်ရင် ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို တားဆီးထားတယ်။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုထက် ပိုဆိုးတာကတော့ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့လူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုလဲသွားတာပါပဲ
ကောမန့်က အပြာရောင် လင့် ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ👇👇