Hnin Phyu

“ငါမရှိရင်မဖြစ်ပါဘူး” ဆိုတာ တကယ်ရောဟုတ်ရဲ့လား ... ?

"အရာအားလုံးကို ကိုယ့်ပုခုံးပေါ်တင်ထားတာ တကယ်ပဲ တာဝန်ရှိလို့လား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက နှင်းဖြူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အင်မတန် အတွေ့ရများတဲ့ စိတ်ပင်ပန်းမှုတစ်ခုပါ။ မိသားစု၊ ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် ငဲ့ညှာတတ်တာကို "တာဝန်သိတတ်ခြင်း" လို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်လေ့ရှိကြပေမယ့် တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ အဲ့ဒါဟာ တာဝန်ယူမှု (Responsibility) လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး (Burden) လားဆိုတာ သေချာခွဲခြားဖို့ လိုပါတယ်။
အရာအားလုံးကို ကိုယ့်ပုခုံးပေါ်တင်ထားတယ်ဆိုတာ တာဝန်သိတာထက် "အရာရာကို ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျဖြစ်စေချင်တဲ့ ထိန်းချုပ်လိုစိတ်" ကြောင့် ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဘဝ၊ သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ရလဒ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ တာဝန်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို လိုက်ပြီး တာဝန်ယူပေးနေတာဟာ သူတို့ရဲ့ သင်ယူပိုင်ခွင့်နဲ့ ကြီးပြင်းလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ပိတ်ပင်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
နောက်တစ်ချက်က "ငါမပါရင် မပြီးဘူး" ဆိုတဲ့ စိတ်က နှင်းဖြူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရမ်းတွေ့ရပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရေးပါသူ (Hero) တစ်ယောက်လို ခံစားရပေမယ့် ရေရှည်မှာတော့ ဒါဟာ Self-destruction (ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခြင်း) ပါပဲ။ "People Have All the Resources They Need" ဆိုတဲ့အတိုင်း လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်အခက်အခဲကိုယ် ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။ သူတို့ကို သူတို့ တာဝန်ယူခွင့် ပေးလိုက်ပါ။

တကယ်တော့ "တာဝန်ရှိလို့" ဆိုတာထက် "တာဝန်မယူပေးရင် တစ်ဖက်လူ စိတ်ဆိုးမှာ၊ ဝမ်းနည်းမှာကို မခံစားနိုင်လို့" ဖြစ်နေတာ များပါတယ်။ အဲ့ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ Emotional Bounday မခိုင်မာလို့ပါ။ ကိုယ်ကူညီနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာကို သတ်မှတ်ခြင်း (Setting Boundaries) ဟာ ရက်စက်တာမဟုတ်ဘဲ အားလုံးအတွက် ကျန်းမာတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အရာရာကို ထမ်းထားတာဟာ တာဝန်သိလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ "ငြင်းရမှာကို ကြောက်လို့" ဒါမှမဟုတ် "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မရှိမဖြစ်လူသား" ဖြစ်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒီမေးခွန်းလေးနှစ်ခုကိုဖြေကြည့်ပါ ...
(၁) ကိုယ် အခုထမ်းထားတဲ့ အရာတွေထဲမှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မလုပ်ပေးရင် တခြားသူတွေ ဒုက္ခတကယ်ရောက် သွားမယ့်အရာက ဘယ်နှစ်ခု ပါသလဲ?
(၂) အကုန်လုံးကို လုပ်ပေးနေခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖက်လူကို "သူ့ဘာသာသူ ရပ်တည်တတ်အောင်" သင်ပေးရာ ရောက်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် "အမှီအခိုကြီးအောင်" လုပ်ပေးနေတာလား?

နှင်းဖြူနဲ့ အတူ One-on-One Coaching Session ယူဆွေးနွေးချင်တယ်ဆိုရင် ...

📥 One-on-One Coaching Session အတွက် အပ်နှံနိုင်ပါပြီ
• တာဝန်ယူမှု မြင့်မားသူများရဲ့ အချိန်ဇယားနဲ့ Privacy ကို အလေးထားတာကြောင့် တစ်လကို (၅) ဦးသာ သီးသန့်လက်ခံပြီး Coaching ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။
• Online (Zoom) သို့မဟုတ် လူကိုယ်တိုင် (သီးသန့်ချိန်းဆိုရန်)
• Messenger မှတစ်ဆင့် 'Connection' လို့ စာပို့ပေးထားပါ။ အမြန်ဆုံးလာရောက်ဆက်သွယ်ပေးပါမယ်။

ကိုယ် ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” “တော်လိုက်တာ” လို့ အပြောမခံရတဲ့ နေမျိုးတွေ ကြုံဖူးပါသလား ? အဲ့လိုအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျမှုဟာ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုပါ ထိခိုက်လာစေနိုင်ပါတယ်။ နှင်းဖြူတို့က လူသားတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို တန်ဖိုးထားခံချင်တာ သဘာဝပါ။

Gallup (State of the American Workplace ရဲ့ သုတေသနတွေအရ ဝန်ထမ်းတွေ ကြားမှာ သူဌေးဆီမှ “အသိအမှတ်ပြုခြင်း” ရရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဟာ ပျော်ရွှင်မှုနှုန်း ၂၄ % ပိုများပြီး အလုပ်ထွက်နှုန်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတာကို တွေ့ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှုကို ဖြစ်စေရုံသာမကဘဲ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အောင်မြင်မှုကိုပါ တိုက်ရိုက် အထောက်အကူပြုတာဖြစ်ပါတယ်။

“Empathy” (ကိုယ်ချင်းစာတရား) ကို အခြေခံတဲ့ အပြန်အလှန် အသိအမှတ်ပြုမှုကို အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ အသက်သွေးကြောအဖြစ် သတ်မှတ်ထားမယ်ဆိုရင် နေ့စဉ်ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ဒီအလေ့အကျင့်ကို ထည့်သွင်းထားကြမယ်ဆိုရင် ရေရှည်ခိုင်မြဲတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ဆောက်နိုင်လာနိုင်မှာပါ။

“အလုပ်ဆိုတာ တာဝန်အရ လုပ်တာပဲ၊ ဘာလို့ချီးမွမ်းနေဖို့ လိုတာလဲ” လို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းဆိုတာ စကားလုံးသက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ဖက်လူရဲ့ တန်ဖိုးကို မြင်ပေးခြင်းက သူတို့ကိုပိုပြီး တာဝန်ယူလိုစိတ် ရှိလာအောင် တွန်းအားပေးတဲ့ အကောင်းဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် နှင်းဖြူပေးချင်တဲ့ မက်ဆေ့က “သင့်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက သူတို့အတွက် ခွန်းအာားဖြစ်သလို၊ ကိုယ့်ဆီကိုလည်း လေးစားမှုတွေ ပြန်လည် စီးဆင်းလာမယ်” ဆိုတာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြိး ကိုယ့်ဘေးနားက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၊ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ကြိုးစားမှုကိုတောင် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သို့ “ မင်းတော်တယ်” လို့ စတင်ပြောဆိုလိုက်ပါ။





ကြိုက်နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် လွတ်လပ်စွာမျှဝေလို့ရပါတယ်