Dr. Mario
Share
အင်တာနက် တစ်ပတ်မှ တစ်ခါ တနာရီလောက်တောနင်းပြီး သွားသုံးရလို့ page active မဖြစ်ပါ။
"အသက်ရှုကြပ်နေတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်"
အသက်ရှူကြပ်နေပြီ
ကူသူမရှိ ကယ်သူမရှိ
အသက်ရှူကြပ်နေတဲ့ လမ်းမတွေ
မွန်းကြပ်ေလာင်မြှိုက်နေတဲ့ ရွာတွေ မြို့တွေ
အသက်ငင်နေတဲ့ တောတွေ တောင်တွေ
ပိတ်ေလှာင်နေတဲ့ သံတိုင်တွေ နံရံတွေ
အပြင်မှာလဲ မဲလို့ မှောင်လို့
ကယ်ပါ ယူပါ တဆာဆာ အော်ညည်းနေတဲ့
လူငယ်တွေ အနာဂါတ်တွေ ကလေးသူငယ်တွေ။
ဟိုးကမ္ဘာ မြောက်ဘက်မှာ
နျူးကလီးယားတဲ့
ကမ္ဘာစစ်တဲ့
ငါတို့ သိပ် ရင်မခုန်တော့
ငါတို့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူစရာနေရာ မရှိတော့။
နေရာလွှတ်မကျန်တော့။
ငါ့သားလေး ငါ့သားလေး ငါ့သားလေးလို့
ဘယ်နှခေါက် မနားတမ်း ရေရွှတ်နိုင်သလဲ
ဒါမှ မဟုတ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်တိုက် နားထောင်နိုင်လဲ။
မင်း အသက်ဘယ်လောက် အောင့်နိုင်လဲတဲ့
ငါတို့ တစ်နှစ်လောက် အသက်အောင့်နိုင်တယ်။
ငါတို့ အားလုံး ကာဗွန်ဒိုင် အောက်ဆိုဒ်နဲ့ ယဉ်ပါးနေကြပြီ။
ဒါမဖြစ်သင့်ဘူး။ အောက်ဆီဂျင်ကို မေ့လို့ မဖြစ်ဘူး။
တစ်ယောက်ရှူထုတ်လိုက်တဲ့ လေက
နောက်တစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ အတွက်လုံ လောက်တယ်တဲ့။
ဒီလိုနဲ့ ငါတို့ အသက်ဆက်နေရတယ်။
တကယ့်ဟာပဲ ငါတို့မှာ ငါတို့ေလးပဲ ရှိတယ်။
စုံးစုံးမြုပ်တော့မယ့်
သင်္ဘောပျက်ကြီးကို ဖက်တွယ်ရင်း
မီးခိုးခေါင်းတိုင် နားက အလံတော်အတွက်
ကမ္ဘာမကြေ ဆိုဖို့ အသံမထွက်တော့ဘူး။
အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံရတဲ့
မံမီ ရုပ်အလောင်းတွေဆီကနေ
အသံလွန် အော်သံတွေကို
ရှုံ့ကြုံ့ေနတဲ့ မျက်လုံးတွေ
အသားကုန်ဖွင့်ထားတဲ့ ပါးစပ်ပေါက်တွေကနေ ကြားနေရတုန်းပဲ။
သန်းခေါင်ထက်နက်တဲ့ ညတွေ
နိုးမရတဲ့ ခြောက်အိပ်မက်တွေ
မသေဆုံးနိုင်တဲ့ အသက်ငင်ခြင်းတွေ။
ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့ ကဗျာတွေ။
ဝိ
Click here to claim your Sponsored Listing.
Category
Contact the practice
Website
Address
Yangon
