IDEAL BUSINESS_Online Class

တခါက...
စာရေးဆရာတယောက်က ကုန်ကြမ်းရှာဖို့အတွက်
တောရွာလေးတရွာကို ခရီးထွက်ခဲ့တယ်

စာရေးဆရာက ရွာတရွာအနားရောက်တော့ ထူးဆန်းတာတခုတွေလိုက်တယ်......အဲ့ဒါကတော့

ဆင်တွေပါ......
ဟုတ်ပါတယ် ဆင်တွေကတော့မထူးဆန်းပါဘူး
ကျနော်တို့ဆင်တွေတော့တွေ့ဖူးကျပါတယ်

ကျနော်တို့တွေ့ဖူးတဲ့ဆင်တွေဟာ လက်တွေ လည်ပင်းတွေမှာ
သံကြိုးအကြီးကြီးတွေ နဲ့ချီထားတာပါ
ဒါပေမဲ့ အခုစာရေးဆရာမြင်လိုက်ရတဲ့ဆင်တွေဟာ
လက်‌ တွေမှာပဲ ဂုန်နီကြိုးနဲ့ချီထားတာပါ

ဒီလိုနဲ့စာရေးဆရာက သိချင်စိတ်ဖြစ်လာပြီး
အနီးအနားက ဆင်ထိန်းသမားကြီးကို မေးကြည့်တော့.....

ဆင်ထိန်းသမားကြီးက......
"အခုဆင်တွေကို ချီထားတဲ့ကြိုးတွေက
အဲ့ဒီဆင်လေးတွေ ငယ်ငယ်လေးထဲက ချီတဲ့ကြိုးတွေပါ
ဆင်လေးတွေက ငယ်ငယ်ကတော့

အကောင်သေးပြီး ခွန်အားနည်းကျတယ်
ဆင်လေးတွေက ကြိုးစားပြီး ရုန်းပေမဲ့ကြိုးတွေကမပျက်ကျဘူး

ဒီလိုနဲ့ ဆင်လေးတွေက ကြီးလာကျတယ်
ဒါပေမဲ့ ဆင်လေးတွေက ဘယ်တော့မှမရုန်းဖြစ်ကျတော့ဘူး
ဘာလို့ဆို ဆင်လေးတွေဟာ ငါတို့ရုန်းလဲရမှာမဟုတ်ပါဘူးဆိုပြီး
သူတို့ထင်သွားကျလို့ပါပဲ
ဆင်လေးတွေ သတိမထားမိလိုက်တာတခုက
သူတို့ခွန်အားကြီးလာကျတယ်ဆိုတာကိုပေါ့

ဒီလိုပါပဲကျနော်တို့ လူတွေဟာလဲ အလုပ်တခုကို တခါကြိုးစားကြည့်တယ် မရဘူး ကျရှုံးတယ်
(နောက်တခါကြိုးစားဖို့တော့ဝန်လေးသွားတက်ကျတယ်မလား)

ဘာလို့ဆို ငါကြိုးစားလဲရမှာမဟုတ်ပါဘူးဆိုပြိး တွေးနေမိကျလို့ပါ
ဒိလိုနဲ့ နှစ်တွေတာ ကြာသွား တယ်အဲ့ဒီအလုပ်ကို နောက်တခါမလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး
ဘာလို့ဆို ကျနော်တို့ ဦးနှောက်မှာ ရိုက်သွင်းခံလိုက်ရတာတခုက
"ငါလုပ်လဲ အောင်မြင်မှာမဟုတ်ပါဘူး"ဆိုပြီးတော့ ထင်သွားကျလို့ပါပဲ

ကျနော်တို့ဟာ တခါကြိုးစားတယ်မအောင်မြင်ဘူး
နောက်တခါကြိုးစားတယ် မအောင်မြင်ဘူး
ကြာတော့လက်လျှောလိုက်ကျတယ်

ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့ဟာ အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားနေသင့်တယ်
ဘာလိုဆို ကျနော်တို့ ခွန်အားတွေ ဦးနှောက်တွေဟာ
တနေထက်‌တနေ့ ပိုသန်မာလာကျလို့ပါပဲ

မူရင်းရေးသားသူ - ဗန်မော်သိန်းဖေ