Key

အခု ကျနော်ရေးတ-င်မည့်ဇာ-တ်လမ်းကတော့ စတိုးဆို-င်ပို-င်ရှင် အိ-မ်ထော-င်သည်မိ-န်းမတစ်ယောက်နဲ့-ိုးဖြစ်ပုံဇာ-တ်လ-မ်းဆိုကြပါစို့ဗျာ။ သူ့နာမည်ကိုမေလို့ အလွယ်ခေါ်ရအောင်ဗျာ ကျနော့်ထ-က်ကြီးတော့ မမမေလို့ဆိုကြပါစို့။

သူကစတိုးဆို-င်ဖွ-င့်တာဆိုတော့ စကားပြောဖို့အခွ-င့်အရေးကတပ-န်းသာတယ်လေ လိုတာလေ-းတွေရှိရင် မမမေရဲ့ဆို-င်ကိုပဲအမြဲသွားဝယ် သူ့အမျို-းသားနဲ့ တခြားလူတွေရှိတဲ့အချိန်ဆို အလိုက်တသိစကားမပြောပဲနေပြီး သူတစ်ယော-က်ထဲရှိချိ-န်တွေမှ ကျနော်ကစကားမရှိ စကားရှာပြီး ရ-င်းနှီးအောင်လုပ်တာပေါ့ ။ဒီလိုနဲ့တဖြေးဖြေးခ-င်လာပြီဆိုမှ ph noတော-င်း အပြင်မှာမုန့်စားလေးဘာလေးခေါ် မမမေကဘယ်လိုလှကြောင်း ဘယ်လိုဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း တွေ့တိုင်းချီးကျူးပေးသလို သာယာတပ်မက်တဲ့အကြည့်မျိုးတွေနဲ့မကြာခဏကြည့်ပေး ဒီလိုနဲ့မမမေဘက်ကလဲ ကျနော့်ကိုစိ-တ်ဝင်စားလာပြီလို့ ယူဆရတဲ့အချိ-န်မှာ ကျနော်သူ့ကိုချ-စ်ရေးဆိုတ-ာမှာ okတော့တ-ာပဲဗျာ။ ပထ-မဆုံးမမမေနဲ့ဟိုတ-ယ်မှာတွေ့ဖို့ချိ-န်းတော့ ကျနော်တို့ရ-ပ်ကွ-က်နဲ့ဝေးတဲ့ မြို့သ-စ်ဘ-က်ကဟိုတ-ယ်တစ်ခုခုမှာပဲတွေ့ဖို့ မမမေကပြောတာနဲ့ မြို့သ-စ်ထဲက ဟိုတ-ယ်တစ်ခုမှာတွေ့ကြပါတ-ယ်။
လိုရင်းသွားကြစို့ဗျာ အခ-န်းထဲရော-က်တော့ ကျနော်လဲနော-က်ကနေသူ့ကိုဖ-က်လိုက်ပြီး ပျော်လိုက်တာမမမေရယ် ဒါလော-က်လှတဲ့မမနဲ့အခုလိုတွေ့ခွ-င့်ရတာ အရ-မ်းပျော်တာပဲပြောပြီး နော-က်ကဖ-က်ထားရင်း .....။

[မန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

မေလေး ပူလို့ ထင်သည်၊ စေ-ာင်ကို မခြုံပဲ ထားထားသည်။ ဒီအတွ-က် သူမရဲ့ ကော-က်ကြော-င်းတွေက ထင်ပေ-ါ်နေသည်။ ကြ-ည့်နေရ-င်းနဲ့ စိ-တ်မထိ-န်းနိုင်သော ထူးပိုင်သည် ညီတော်မော-င်ကို ကွ-င်းတို-က်နေမိသ-ည်။

မေလေးရဲ့ အန-ားမှာ လှဲနေရ-င်း၊ မေလေးကို ကြ-ည့်ပြီး ကွ-င်းတို-က်ရတ-ာက တေ-ာ်တေ-ာ်လေး အရသ-ာကေ-ာင်းလှသည်။ မေလေး အိ-ပ်နေလော-က်ပြီဟု ထ-င်သဖြင့် လ-က်က အားပါလ-ာသည်။

“ထူးပိုင်… ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

“ဟာ… မေလေး မအိပ်သေးဘူးလား…”

“မင်းက လှု-ပ်နေတော့ ကုတ-င်က လှု-ပ်နေတာပေါ့… တို့လည်း အိ-ပ်ပျေ-ာ်မယ် ကြံကာ ရှိသေး…”

”ဆောရီးပါ… မေလေးရ-ယ်… မေလေးကို ကြ-ည့်ရင်း မနေနို-င်လို့…”

“မင်းတော့ ခ-က်လှချ-ည်ရဲ့… ဒါဆိုလည်း မြ-န်မြ-န်လု-ပ်ကွာ… ပြီးရ-င် အိပ်တော့…”

“ကျနော် မပြီးသေ-းဘူး… မေလေးရ…”

“မင်းဟာ… ခ-က်လှချ-ည်ရဲ့… တို့ အိပ်ချ-င်နေပြီ…”

“မေလေး… မအိပ်သေ-းဘူးဆိုတော့… ကူညီပေ-းပါလားဗျာ…”

“ဟေ… မင်းကလည်း မခ-က်ပေဘူ-းလား…”

“မခ-က်ပါဘူး… မေလေးရယ်… ကျနော် မြ-န်မြ-န်ပြီးမှ မေလေး အိပ်လို့ ရမှ-ာမလား…”

“မင်းတော့ တော်တော် မလွ-ယ်တာပဲကွာ… ကဲ… မျ-က်စိမှိ-တ်ထား…”

[မန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

‘ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်’ ညင်သာသော တံခါးခေါက်သံက ခပ်ခပ်ပေါ်ထွက်လာသည်။ဒေါ်တင်မမက ဖြေးညှင်းစွာ လှမ်းလျှက် တံခါးပေါက်မှန်ပေါက်လေးမှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ပြီးမှ တံခါးကိုဆွဲဖွင့်ပေးလိုက်ရာ နူတ်ဆက်သော အပြုံးဖြင့် ကိုရဲက စကားစလာသည်။ ‘ဒေါ်တင်မမ မအိ-ပ်သေးဘူးလား’ဒေါ်တင်မမက မျက်နှာကိုပြုံးလျှက် ခေါင်းကို တချက်မျှခါရမ်းလိုက်ရာ ဧ-ည့်ခ-န်းမီးဝါဝါအောက်ဝယ် သူမ၏နက်မှောင်သော ဆံစလေးများက ပျံဝဲသွားလေသည်။
ဒေါ်တင်မမက ကိုရဲလက်မောင်း တဖက်ကို ကနွဲ့ကရ လှ-မ်းဆွဲပြီး အိ-မ်ခန်းတွင်းသို့ခေါ်ကာ တံခါးဂျက်ကို ပြန်ပိ-တ်လိုက်လေသည်။ မကြာမှီပင် အိမ်ရေု့ဧည့်ခ-န်းမီးကိုပိတ်လျှက် သူမ၏အိ-ပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြလေသည်။ တကယ်တော့ ကိုရဲလဲ ဒေါက်တာတယောက်ဖြစ်ပါသည်။ နာမည်အရင်းကတော့ နောင်ရဲဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်က ဆေးခန်းတခုတွင်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ဒေါ်တင်မမနှင့် ကိုဝင်းမောင်တို့ လ-င်မယားကွဲခဲ့ကြပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရင်းနှီးမူမှ အလိုဆ-န္ဒနော-က်သို့လို-က်ခဲ့ကြသည်။ ဟိုစိ-တ်ကြီးပုံချင်း တူညီသော သူတို့နှစ်ယောက်အဖို့ တဒင်္ဂတခဏ ပျော်မွေ့နေသည်ကတော့ အမှန်ပင်။
‘ရော့ ကိုရဲ’ ရုတ်တရက်ဒေါ်တင်မမပေးသော ဝို-င်ဖ-န်ခွ-က်ကို လှမ်းယူပြီး တငုံမော့ကာ စားပွဲပေါ်ပြန်တင်လိုက်သည်။ပြီးနောက် သူမ၏လက်မော-င်းတစ်တစ်ကို လှမ်းဆွဲရင်း ‘ဒေါ်တင်မမ … ကိုရဲကို သတိမရဘူးလားဟင်’ ကိုရဲအမေးကိုဒေါ်တင်မမက ပြုံးရင်း သူမလ-က်ညှိးကို ပါးစ-ပ်နားက-ပ်ရင်း ‘ရူး..တိုးတိုး’ ဟုပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ အားမလိုအားမရဖြ-စ်လာသော ကိုရဲက ဒေါ်တင်မမ လက်မော-င်းနှစ်ဖက်ကို ဆု-ပ်ကို-င်ရင်း ရင်ခွ-င်ထဲသို့ဆွဲသွ-င်းလိုက်ရာ သူမကလည်း အလိုက်သ-င့်လေးပါသွားပြီး ကိုယ်ရဲပခုံး ကိုဖ-က်ထာ-းမိလေသည်။
ခဏမျှ ဖ-က်ထားရင်း ကိုရဲက ဒေါ်တင်မမ၏ နူ-တ်ခ-မ်းနီတွဲတွဲလေ၀းအား ဖ-မ်း၍ အမှ-တ်မထင်စု---ပ်ငုံလို-က်ရာ ‘အ-င့်’ အသံတချ-က်သာပေါ်လာပြီးဒေါ်တင်မမမှာ ကိုရဲရ-င်ခွ-င်ထဲသို့ပျေ-ာ့ခွေသွားသည်။ ကိုရဲက သူမ၏ကို-ယ်ပေါ်ရှိ ညဝ-တ်အကျီပါ-းပ-ါးလေး

[မန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

အသိမိတ်ဆွေတွေရော၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကရော ဖြိုးလေး လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့နာမည်က ဖြိုးကိုကို ။ အရပ်ရှည်ပေမယ့် ပိန်ပြီးသွယ်တယ်။ အသားဖြူတော့။ ပိုးဟပ်ဖြူ လို့ ကျောင်းမှာတုန်းက နာမည်ပြောင် ခေါ်ကြတယ်။ အလုပ်လုပ်တာက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းသုံး ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုမှာ ဂိုဒေါင်စာရင်းကိုင်တဲ့အလုပ်လုပ်တယ်။ ဂိုဒေါင်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ကိုရာဇာနဲ့ ခင်ခဲ့တယ်။

ကိုရာဇာက အရပ်မြင့်ပြီး အသားညိုတယ်။ အလေးတွေ ဘာတွေ မတော့ ကိုယ်လုံးက ခပ်တောင့်တောင့်ပဲ။ သူက ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာဝင် တစ်ယောက်။ ဖြိုးလေးနဲ့ ကိုရာဇာ စတွေ့ကတည်းက ခင်ခင်မင်မင် မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုရာဇာမှာ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်။ နဒီ တဲ့။ နာမည်နဲ့ လိုက်အောင် လူကလည်း လှတယ်။ ချောတယ် သွက်တယ်။ ကို-ယ်လုံး ကို-ယ်ပေါ-က်ကလဲ ကိုရာဇာနဲ့ လိုက်တယ်။ တော-င့်တော-င့်တ-င်းတ-င်းပဲ။ ကိုရာဇာနဲ့ အတူရုံးကို တစ်ခါတလေ လိုက်လာတယ်။

ဖြိုးလေးကတော့ ကိုရာဇာနဲ့ တွဲသွားတဲ့ နဒီ့ရဲ့ နော-က်ပို-င်းတော-င့်တော-င့်ကို ကြ-ည့်ရ-င်း သ-က်ပြင်းခနခန ချနေရတယ်။ ဒါကြီ-းကိုသာ ဖြိုလို-က်ရလို့ကတေ-ာ့ အိနေမှာပဲ ဆိုတဲ့အတွေ-းနဲ့ပေါ့။

တစ်ရက်တော့ ကိုရာဇာက ဖြိုးလေးကို ညနေကြရင် ဘီယာ သော-က်ရအောင် ဆိုပြီး ချိ-န်းတယ်။ ဘီယ-ာဆို-င်မှာ သော-က်ကြရင်း အရှိ-န်နည်းန-ည်းတက်လာတော့ ကိုရာဇာက ဖြိုးလေးကို မေးတယ်။ သူ့ရ-ည်းစား နဒီကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။ စွဲဆော-င်မှုရှိသလား၊ ရု-ပ်ဆိုးသလားတဲ့။ ဖြိုးလေး ဖြေရခက်သွားတယ်။ စွဲဆော-င်မှုရှိတယ်လို့ ဖြေရင်လဲ၊ နဒီ့ကို သူကြိုက်နေတာ ကိုရာဇာ သိသွားဦးမယ်။ ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောရအောင်လဲ နဒီ လို မိ-န်းမကို ဘယ်သူကမှ ရုပ်ဆိုးတယ် ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ

“နဒီက လှပါတယ်။ သူ့ကို ရတာ ကိုရာဇာ ကံကောင်းတာပေါ့”

လို့ မယုတ်မလွန် ဖြေလိုက်တယ်။ ကိုရာဇာက ခေါင်းကို တစ်ချက်ညိတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ နဒီ့ မွေးနေ့ဖြစ်တဲ့အကြောင်း ပြောတယ်။ နောက်ပြီး နဒီ့ မွေးနေ့အတွက် အမှတ်တရ တစ်ခုလောက် လု-ပ်ပေးချင်တယ်တဲ့။ သူများနဲ့ မတူ ထူးထူး ခြားခြား လု-ပ်ပေးချင်တာတဲ့။

“ကိုဖြိုးလေးကို ကျနော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ်ဗျာ။ ခင်ဗျား နဒီ့ကို စိ-တ်ဝ-င်စားနေတာ သိတယ်။ သူ့ကို ခင်ဗျား ဟိုဟ-ာလု-ပ်ချ-င်နေတာ ခင်ဗျား မျက်လုံးထဲမှာ ပေါ်နေတယ်။ နဒီကလဲ ကျနော် မဟုတ်တဲ့ သူတ-စ်ယောက်ယောက်နဲ့ အိ-ပ်ချ-င်တဲ့ ဆန္ဒရှိတယ်။ ကျနော်ကလည်း ခွ-င့်ပြုချ-င်ပါတယ်။ ခင်ဗျား အနေနဲ့ ကျနော့်ကို ထူးဆန်း တယ်ထင်နေမှာပဲ။ ဒါမထူးဆန်းပါဘူး။ လူတော်တော်များများမှာ ဒီဆန္ဒရှိပါတယ်။ ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ ထုံးစံတွေ ကြောင့်သာ ထုတ်မပြောရဲကြတာ။ နဒီကလည်း ပြောတယ် သူ ဖြိုးလေးကို စိတ်ဝင်စားတယ်။ တစ်ညလောက် အတူနေဖူးချ-င်တ-ယ်တဲ့”

ကျနော် အရမ်းအံ့သြသွားလို့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျနော် စိတ်ကူးထဲမှာ ဖြစ်ချ-င်နေတဲ့ မိ-န်းမက ကျနော်နဲ့ အိ-ပ်ချင်တဲ့ အကြောင်းကို သူ့ဘဲဖြ-စ်သူက ပြောပြနေတာလေ။ အထ-စ်ထ-စ် အငေါ့ငေါ့နဲ့ပဲ

“နဒီ့မှာ အဲ့လို ဆန္ဒ ရှိတယ်ဆို ကျနော် ကူညီ…”

[မန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

သန်းခေါင်ထက် ညဉ့်မနက်တော့ပါ။ ဤမျှအထ-ာတွေ ပြနေပါလျ-က်နဲ့မှ ကိုကိုမောင် ငြိ-မ်သက်နေလျှင် ယော-က်ျားမဟုတ်တော့ဘဲ နွ-ားသတ္တဝါ ဖြစ်ရပေတော့မည်။ ကဲ တေဖို့ သာပြင်ပေတော့ မဝေဝေခိုင်ရေ။ စိ-တ်ထဲကကြိ-မ်းဝါ-းလျှက် မဝေဝေခိုင် အခ-န်းထဲ စွ-တ်ဝ-င်လိုက်သည်။

မဝေဝေခိုင်က ကို-ယ်ပေါ်က အဝ-တ် အစ-ားတွေကို တစ်ခုမကျ-န်ချွ-တ်ပြီး အဝ-တ်အစားလဲရ-န် ပြင်ဆင်နေသည်။ အခ-န်းထဲစွ-တ်ဝ-င်လာသော ကိုကိုမောင့်ကို မြင်တော့ ထမီတ-စ်ထ-ည်ကို ကပျာကယာစွ-တ်ပြီး ခြုံထ-ားလိုက်၏။ ကိုကိုမောင်က အခန်းတံခါးကို ဂျ-က်ထို-းပိ-တ်လိုက်သည်။ မဝေဝေခိုင်က သူလုပ်သမျှကို ဘာစကားမှမပြောဘဲ ကျေန-ပ်သောအကြည့်နှင့် ကြ-ည့်နေသည်။

မဝေဝေခိုင် ကြည့်နေခိုက်မှာပင် ပုဆိုးနှင့် အင်္ကျီကို ချွ-တ်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ် ပ-စ်တ-င်လိုက်သည်။ ရ-င်အု-ပ်သားတွေက ယော-ကျ်ားပီသစွာ ဖုထ-စ်နေပြီး ကျ-စ်လ-စ်သန်စွ-မ်းသော ကိုယ်လုံးက မဝေဝေခိုင်ကို ဖမ်းစားထားသည်။ ထို့ထက် သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ မြင်ကွင်းက....

[မန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]