Pi Ti Cho Plant Shop

ကိုယ့်စိတ်နဲ့ ထပ်တူကျလို့ ကူးယူတင်ပြပါသည်

အိမ်မှာ ဟင်းကောင်းချက်လို့ ကိုယ့်သားသမီးကို ထမင်းဘူးထည့်ပေးတဲ့အခါ...
" ဟဲ့...ဒီဟင်းက စျေးကြီးတယ်...စား​​စေချင်လို့ထည့်​​ပေးလိုက်တာ...သူငယ်ချင်း​တွေ လျှောက်မ​ကျွေးနဲ့...ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်စား...''လို့ အသင်ခံရတဲ့ သားသမီးနဲ့....

" ဟဲ့ ဒီဟင်းက စျေးကြီးတယ်..တစ်ယောက်ထဲမစားနဲ့နော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေမျှစား....'' ဆိုပြီး
အသင်ခံရတဲ့ သားသမီး.....
အရွယ်ရောက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျင်လည်တဲ့အခါ
မတူကြပါဘူး။

နဂိုကတည်းက စျေးကြီးတာကို စားနိူင်တဲ့ လူတန်းစားတွေဟာ အရွယ်ရောက်တဲ့အခါမှာလည်း လုပ်ငန်းရှင်တွေ ဖြစ်လာပါတယ်။
"ကိုယ့်ဘာကိုယ်စား''လို့ ခလေးအရွယ်ကတည်းက အသင်ခံရတဲ့သူတွေဟာ လုပ်ငန်းရှင်ဖြစ်တော့လည်း
ကိုယ့်ဘာကိုယ်ပဲစားချင်တော့တာပါပဲ။
လုပ်အားခအချိန်ပိုကြေးတွေ အပြည့်မပေးချင်ဘူး....အကျိုးမြတ်ရဘို့ အလုပ်ချိန်တွေ ခိုးချင်တယ်...ကိုယ်အမြတ်အစွန်းရဘို့ပဲကြည့်တော့တာပါပဲ။ရတဲ့အမြတ်အစွန်းတွေကိုလည်း အများအတွက် မဝေမျှချင်ပါဘူး။

"ဝေမျှစားလို့..'' အသင်ခံရတဲ့သားသမီးတွေဟာ အရွယ်ရောက်ပြီးလုပ်ငန်းရှင်ဖြစ်တဲ့အခါ လုပ်အားခတွေအပြည့်ပေးတယ် အချိန်ပိုကြေးတွေ အပြည့်အဝပေးတယ်။ ကိုယ့်ရတဲ့အမြတ်အစွန်းကနေ ကိုယ့်အလုပ်သမားတွေအတွက် အခွင့်အလမ်းတွေ တိုးတတ်မူတွေဝေမျှပေးပါတယ်။

"ဒီလုပ်ငန်းရှင်ကတော့ လူ​တွေအပေါ် ကောင်းတယ် အကျိုးပြုတယ်ဟေ့ '' နဲ့
"ဒီလုပ်ငန်းရှင်ကတော့ လူ​တွေအ​ပေါ်မကောင်းဘူးသူ့အတွက်ပဲသူကြည့်တယ်ဟေ့ '' ဆိုတာတွေဟာ....သူတို့ကြီးပြင်းလာတဲ့ အခြေအနေပေါ်မှာမူတည်ပါသည်။

ဒါကြောင့် ကဗျာဆရာ William Wordsworth ရဲ့
" The Child is father of the Man ''
ဆိုတဲ့ လူကြီးဖြစ်ဘို့ ခလေးဘဝကနေ ကျော်ဖြတ်ရတာ။လူကြီးဘဝကို ခလေးဘဝက​မွေးပေးလိုက်တာ။ခလေးဟာ လူကြီးရဲ့အဖေ... ခလေးကောင်းမှ လူကြီးကောင်းမယ်ဆိုတာ တကယ်မှန်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့တိုင်းပြည်မှာ ကိုယ့်အတွက်ပဲကိုယ်လုပ်နေတဲ့ လူတွေကိုတွေ့တိုင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက....." ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်စား..'' လို့ သင်ပေးတဲ့မိဘမျိုးတွေကနေ ကြီးပြင်းလာတာပဲဖြစ်မယ်လို့တွေးပြီး ပြုံးမိပါတယ်။

Saya U Khin Zaw

" ပံ့သကူ"
- ဒီဘက်ခေတ်မှာ လူငယ်တော်တော်များများ မကြားဖူးတော့ဘဲ တိမ်မြုပ် ပျောက်ကွယ်လာနေပြီ ဖြစ်တဲ့ ဓလေ့တစ်ခုပါ။
- ကိုယ် လှူချင်၊ တန်းချင်တဲ့ ပစ္စည်း၊ ငွေကြေး၊ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်း တစ်ခုခုကို အိတ်တစ်လုံးထဲမှာ ထည့်။
- ပြီးရင် လူသူကင်းတဲ့ အချိန်မှာ လမ်းနေရာ တစ်ခုခုမှာ သွားပြီး ချထားကြတာပါ။
- ခြွင်းချက်တော့ ရှိပါတယ်။
အဲဒီလို ချထားတဲ့အခါမှာ ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး။ ကိုယ် တစ်ယောက်သာ သိရပါမယ်။
လူသွားလမ်းလို လူတွေ တွေ့မြင်လွယ်တဲ့ နေရမျိုးလည်း ဖြစ်ရပါမယ်။ အလှူဆိုပြီး ရေထဲ ပစ်ချလိုက်သလို မျိုးတော့လည်း မဖြစ်ရပါဘူး။
နောက် တစ်ရက်မှာ ကိုယ်လှူလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းကို ရသွားတဲ့ လူက ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ပေးတဲ့အခါမှာ ကုသိုလ်လည်း ရတာပေါ့။
ရှေးအခါက ရဟန်းတွေဟာ အမှိုက်ပုံ၊ သချႋုင်း စတဲ့ နေရာတွေကနေ အဝတ်စုတ်တွေကို ကောက်ယူပြီး သင်္ကန်းတစ်ထည်ဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ် ချုပ်ဝတ်ကြလေ့ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီသင်္ကန်းကို ပံ့သကူသင်္ကန်းလို့ ခေါ်တယ်။ သင်္ကန်းကာင်းကောင်းလေး ရတဲ့အခါ အဲဒီ ရဟန်းအဖို့ တစ်နွေစာ တရားကောင်းကောင်း အားထုတ်လို့ ရနိုင်တာပေါ့။ ရဟန်းတစ်ပါး သင်္ကန်းချုပ်ဖို့ ပံ့သကူလိုက်ကောက်ရာမှာ အဝတ်ကောင်းကောင်း တစ်ခု ရသွားရင် ဖြစ်တဲ့ ပီတိနဲ့ အလားတူပါတယ်။ ကုသိုလ်ရပုံချင်းလည်း တူပါတယ်။
- ဒါကြောင့် " ပံ့သကူ ပစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကား ပေါ်ပေါက်လာတာပါ။

Credit