Nan Kyarpann

🌿နောက်ဆုံးအဖော်မွန်🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဟေမောင်= ရေးသည်။

နိဒါန်း
။ လူ့ဘဝဆိုတာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာလေလေ အထီးကျန်ဆန်မှုကို ပိုမိုခံစားရလေလေ ဖြစ်တတ်စမြဲပါ။ ငယ်စဉ်အခါကတော့ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေ၊ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်တွေ၊ မိသားစုတာဝန်တွေနဲ့ စည်ကားလှပနေတတ်ပါတယ်။ သားသမီးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း၊ လူမှုစီးပွားရေးအတွက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်းနဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ မသိမသာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်အရွယ် ရလာတဲ့အခါမှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပါတော့တယ်။

🌿အပြောင်းအလဲနှင့်
ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု🌿
။ အချိန်တန်တော့ မိဘတွေက ကိုယ့်ထက်အရင် ထွက်ခွာသွားကြသလို၊ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျော့နည်းလာတတ်ကြပါတယ်။ သားသမီးတွေကလည်း ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် အလုပ်များကုန်ကြတဲ့အပြင်၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အားအင်တွေ ဆုတ်ယုတ်လာတတ်ပါတယ်။ အရင်က လူတွေဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့ ကြားမှာ နေခဲ့ရပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် နေရတဲ့အချိန်တွေက ပိုလို့များလာရစမြဲပါ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ မိမိစိတ်က အဖော်မဲ့နေမယ်ဆိုရင် "အထီးကျန်ခြင်း" ဟာ ဘဝရဲ့ ဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

။ ဒါကြောင့် အသက်မကြီးခင် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကုသိုလ်တရားနဲ့ ပျော်မွေ့တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်ကောင်းကို ပျိုးထောင်ထားကြရပါမယ်။
• ဒါနပြုရတာကို ပျော်ရမယ်။
• သီလစောင့်ထိန်းရတာကို မြတ်နိုးရမယ်။
• ဘုရားရှိခိုး၊ တရားနာရတာတွေကို စိတ်ပါဝင်စားရမယ်။
• သူတစ်ပါးအကျိုး သယ်ပိုးဆောင်ရွက်ပေးရတာကို ဂုဏ်ယူတတ်ရမယ်။

။ ဒီလိုမျိုး ကုသိုလ်တရားနဲ့ ယဉ်ပါးနေတဲ့ စိတ်ဟာ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ မိမိအတွက် အားကိုးထိုက်တဲ့ အဖော်ကောင်း ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တရားဓမ္မနဲ့ ပျော်တတ်တဲ့ အကျင့်ကိုလည်း ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ တရားစာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ရတာကို ပျင်းစရာလို့ မမြင်ဘဲ စိတ်ရဲ့အာဟာရလို့ သတ်မှတ်နိုင်ရပါမယ်။ တရားထိုင်ရတာကို အချိန်ဖြုန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်အေးချမ်းရာအစစ်အမှန်လို့ ခံစားတတ်ရပါမယ်။ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ဆိုတဲ့ လောကဓမ္မတာ သဘောတရားတွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရတာကို စိတ်ဝင်စားနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

နိဂုံး
။ရဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘဝရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက အဖော်မလိုက်နိုင်သလို၊ ရာထူးဂုဏ်သိက္ခာတွေကလည်း ကာကွယ်မပေးနိုင်ပါဘူး။ သားသမီး၊ ဆွေမျိုး၊ မိတ်ဆွေဆိုတာလည်း အချိန်ပြည့် ကိုယ့်အနားမှာ ရှိမနေနိုင်ကြပါဘူး။ ကိုယ်နဲ့ အမြဲတမ်း အတူရှိနေမှာကတော့ မိမိရဲ့ "စိတ်" ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

စိတ်က ကုသိုလ်ဘက်မှာ ယဉ်ပါးပြီး တရားဓမ္မနဲ့ ရင်းနှီးနေမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်တည်း နေရတဲ့အချိန်မှာတောင် အထီးကျန်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ဆိတ်ငြိမ်ခြင်းဟာ အထီးကျန်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အေးချမ်းခြင်း ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ လူအများစုဟာ အထီးကျန်ခြင်းကို ကြောက်တတ်ကြပေမဲ့ တကယ်တော့ ကြောက်စရာမဟုတ်ပါဘူး။ ကုသိုလ်မရှိတဲ့စိတ်၊ တရားမရှိတဲ့စိတ်ကိုသာ ကြောက်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကုသိုလ်တရား၊ မိမိစိတ်ထားနဲ့ ပျော်တတ်သူတွေအတွက်တော့ အသက်ကြီးလာခြင်းဟာ ဝမ်းနည်းစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားနိုင်ပေမဲ့ စိတ်ထဲက အေးချမ်းမှုကတော့ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အသက်မကြီးခင်ကတည်းက ကုသိုလ်ကို အဖော်လုပ်ပြီး တရားဓမ္မကို မြတ်နိုးတတ်အောင် လေ့ကျင့်ထားကြပါစို့။ အဲဒီဓမ္မအသိတွေဟာ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးအထိ ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမသွားမယ့် စစ်မှန်တဲ့ "အဖော်မွန်ကောင်း" တွေ ဖြစ်လာကြပါလိမ့်မယ်။

crd
ပြန်လည်ကူးယူသည် 🙏🙏🙏