Mal Yin Kyay

ဒေါသမရှိဘူးတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ
ရှိတာပေါ့။ ရှိပေမယ့်လည်း ဒီဒေါသကို
ထုတ်မပြနိုင်တာက ပညာပဲ။

မခံစားရဘူးတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ
ခံစားရတာပေါ့။ ခံစားရပေမယ့်လည်း
မျက်နှာမှာ မ ပေါ်လွင်အောင်
ထိန်းချုပ်နိုင်တာက ပညာပဲ။

ဝမ်းမနည်းတတ်တာတော့ ဘယ်ဟုတ်
ပါ့မလဲ ဝမ်းနည်းတတ်တာပေါ့။ ဝမ်းနည်း
ပေမယ့်လည်း လူတကာကို လှပ်ပြပြီး
ပြောပြမနေတော့တာက ပညာပဲ။

လူပဲ ခံစားချက်ကတော့ အသက်ရှင်
နေသ၍ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ဘယ်လို ပညာသား
ပါပါ ဖော်ထုတ်ပြမလဲဆိုတာပဲ
ကွာသွားကြတယ်။

ဖော်ပြလို့ မထူးဘူးဆိုရင် ဒီလိုပဲ
အဆင်ပြေအောင် ကျိတ်မှိတ်ကျော်လွှားရမှာပဲ။

ဒေါသရှိတိုင်း ထုတ်ပြရင် ကိုယ်ပဲ
ဒေါသကြီးတယ်ဆိုတဲ့နာမည်ရသွားမယ်။
ဘာကြောင့် ဒေါသတွေကြီးလဲ ဆိုတာကိုတော့
သိကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

ခံစားချက်တိုင်း ထုတ်ပြနေရင်
ကိုယ့်အားနည်းချက် လူသိတာပဲ
အဖတ်တင်တယ်။ ကိုယ်ခံစားရတာ
သူတို့က ပြေလည်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာမှ
မဟုတ်တာ။

ဝမ်းနည်းတိုင်း ငိုပြနေရင် ကိုယ်အား
ပျော့တာပဲ လူသိတယ်။ ဖေးမကူညီမှာထက်
ဝေဖန်တဲ့လူတွေက ခပ်များများဆို တော့
နေတတ်အောင်နေမှ နေပျော်တဲ့ ဘဝလေးကိုရမှာ။

လူဖြစ်လာပေမယ့်လည်း ဒီလူတွေနဲ့
နေဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး အထာကျပြီး
ရင့်ကျက်နိုင်မှ တော်ကာကျတယ်။

ဒီလိုရင့်ကျက်အောင် နေနိုင်ဖို့ဆိုတာ
ကလည်း တော်တော်လေးကို ခက်တာ။

တိတ်ဆိတ်နေနိုင်ဖို့ ဆိုတာဟာ
တကယ့်ပညာပါဘဲ လောကအလယ်ရင့်
ကျက်ဖို့ သင်ယူကြရပေဦးမည်။

ဒီကြားထဲတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး
တိတ်ဆိတ်နေပေးလိုက်ပါမယ်။

#ဘဝစာပေ #လူငယ်

ပန်းလေးတွေ တအားလှနေလို့ 💜