Strive To Be A Polymath

https://www.facebook.com/htetmyo.oo.505

အပေါ်က အကောင့်ကနေပဲ စာလေးတွေဖတ်ပေးပါနော်။

အရှည်ကြီးတွေ ရေးဖို့ အချိန် လုံးဝ မရတော့လို့ပါ။

အချိန် ရှိတဲ့ အခါကျမှ ဒီ page ကို ပြန် run ပါမယ်နော်။

တောင်းပန်ပါတယ်။

"ဓားတောင်ကိုကျော်၍ မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်မည်" (အပိုင်း ၂၂)

သံချောင်းတွေ့လိုက်ရသူက ရဲမြင့်လည်းမဟုတ်၊ ကိုနန္ဒာလည်းမဟုတ်၊ ရဲမြင့်ကို ခြောက်လိုက်သည့် ဆလုံသရဲ ဆိုသည်လည်း မဟုတ်။
သူတွေ့လိုက်ရသူက ဦးဘရန်။ မှောင်ခို စက်လှေပိုင်ရှင် ဦးဘရန်။ သေသေချာချာ ကြည့်သည့် အခါကျမှ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
သည်ဓားသည် ရဲမြင့်ကျပျောက်ခဲ့သည့် ဂျပန်ဓားဖြစ်သည်။ သည်ဓားကို သံချောင်း ကောင်းကောင်း မှတ်မိသည်။ ဓားရိုးတွင် သူကိုယ်တိုင် ကြိမ်ကွပ်ထားခဲ့သည်။ သည်ဓားကြောင့် ရဲမြင့်တိို့အပေါ် အထင်လွဲခဲ့သည်။ ယခု တရားခံ ပေါ်ပြီ။
သံချောင်းသည် ဦးဘရန်ကို မြင်သည့် အခါတွင် ယမ်းပုံ မီးကျသည့်နှယ် ဒေါသရှိသမျှ အကုန်လျှံထွက်လာသည်။
သည်အချိန်က သံချောင်းရင်ထဲတွင် ရှိသည့် ဒေါသကို မီးအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲ၍ ရလျှင် ဦးဘရန်​၏ အလောင်းကို မီးရှို့၍ ပင်ရလိမ့်မည် ထင်သည်။
သူ့ကို အနိုင်အထက် ပြုခဲ့သည့် ဦးဘရန်၊ နိုင့်ထက်စီးနင်း ကျင့်ခဲ့သည့် ဦးဘရန်၊ တစ်လျှောက်လုံး သွေးစုပ် ခြယ်လှယ်ခဲ့သည့် ဦးဘရန်။
သည်ဦးဘရန်သည် လူသူ မရှိသည့် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ် ရောက်နေသည့်တိုင် သူ့ကို နှောင့်ယှက်ဆဲ၊ သူ့လုပ်အားကို ဝါးမျို စားသောက်ဆဲ၊ သူနှင့် ရဲမြင့်တို့ကြားတွင် ဝင်ရောက် ဂြိုဟ်မွှေနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သည်တော့ သံချောင်း ဦဘရန်ကို သတ်ပစ်ချင်သည်။ ငါးမန်းကို ထိုးသတ်သလို ထိုးသတ် ပစ်ချင်သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက် အကြောင်း တစ်ယောက် သိနေကြသည်။ လူနှင့် ငါးမန်းသည် တစ်ယောက် အကြောင်းကို တစ်ယောက် သိနေကြသည်။ ငါးမန်းကို မသတ်လျှင် ငါးမန်းက လူကို ကိုက်မည်။ လူကိုဦးအောင် မကိုက်နိုင်လျှင် လူက ငါးမန်းကို သတ်မည်။ အနံ့ ရသည်နှင့် ရန်သူမှန်းသိကြပြီး ဖြစ်သည်။ မြင်လိုက်ရုံမျှနှင့်ပင် ရန်သူမှန်း သိကြပြီး ဖြစ်သည်။
"ဘာလဲကွ ၊ သံချောင်း"
ဦးဘရန်က သံချောင်းကို မြင်၍ အံ့ဩခြင်း မရှိ။ စင်စစ် သူသည် ကျွန်းပေါ်တွင် သံချောင်းတို့ ရှိပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း သူသိပြီး ဖြစ်သည်။ သံချောင်း လုပ်ထားသည့် ဖောင်၊ သံချောင်း စိုက်ထားသည့် အသီး အပွင့်များကို သူဆွတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သံချောင်းကို တွေ့ရသည်မှာ ဘာမျှ အံ့ဩစရာ မဟုတ်။
ဦးဘရန် မျက်နှာထားက တင်းမာသည်။ သံချောင်း​၏ လှုပ်ရှားမှုကို မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်နေသည်။ သူ ပင်လယ်ကို ဖြတ်ချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ။ အမျိုးမျိုး ကြံစည်သည် ၊ မအောင်မြင်။ သို့ရာတွင် ဓားတစ်ချောင်း ကောက်ရတော့ သူ ဝမ်းသာသွားသည်။ သည်အထဲ သံချောင်း လှဲထားသည့် သစ်တုံးတွေကို တွေ့သည့် အခါတွင် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။
သစ်တုံးက သူ့တစ်ယောက်စာ ဖောင်အတွက် လုံလောက်သည်။ ကြိမ်နွယ်များဖြင့် ကွပ်ရန်လောက်သာ ကျန်သည်။ သူ့ လက်ထဲတွင် ဓားရပြီ ဆိုသော အခါ အလုပ်လုပ် ဖို့ လွယ်သွားပြီ။ သို့ရာတွင် သူ့စိတ်ကူးကို တခြားသူများ သိ၍ မဖြစ်။
အထူးသဖြင့် သံချောင်း သိ၍ မဖြစ်။
ထို့ကြောင့် သံချောင်းကို မတွေ့အောင်ရှောင်ကာ ကိစ္စ မြန်မြန်ပြတ်အောင်၊ မြန်မြန် ထွက်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုသည်။
ယခု သူ မတွေ့ချင်ဆုံးသော သံချောင်းနှင့် လာတွေ့နေရပြီ။
"ဘာလဲကွ သံချောင်း၊ ဘာကိစ္စလဲ"
"ကျုပ်ဓား ပြန်ပေးပါ"
သံချောင်းက တိုတိုနှင့် လိုရင်းကို ပြောသည်။
"ဘာရယ် ၊ မင်း ဓား၊ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်ဓား၊ ဒီနားမှာ ကျုပ် ကျကျန်ရစ်ခဲ့တာ"
သံချောင်းက ကိစ္စ မြန်မြန်ပြတ်အောင် သူ ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ စင်စစ် ရဲမြင့်တို့နှစ်ယောက်နှင့် သူသည် သေဖော် သေဖက်၊ ငတ်ဖော် ငတ်ဖက် ဖြစ်သည်။ ယခု သေဖော် သေဖက်များကိုမူ အထင် လွဲခဲ့သည်။
ထို့အတွက် သူ စိတ်မကောင်း ၊ နောင်တရသည်။ နောင်တရသလောက် ဦးဘရန်ကို စက်ဆုပ်သည်။ ဒေါသထွက်သည်။
ဦးဘရန်က မဲ့လိုက်သည်။ သူ့ ဓားမဟုတ် ၊ ရဲမြင့် ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဓားမှန်း ဦးဘရန် ကောင်းကောင်း သိသည်။ မသိဘဲ ရှိပါမည်လော။ သည်တုန်းက သူ့ကို သရဲထင်ပြီး ရဲမြင့် အော်၍ ထွက်ပြေးခဲ့သည် မဟုတ်လော။
"ဟုတ်မှလည်း လုပ်ပါ သံချောင်း၊ မင်း ဓား ဟုတ်ရဲ့လား ၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးမှပြောပါ"

"ဟုတ်တယ် ၊ ကျုပ်ဓားပဲ၊ ကျုပ် ကျကျန်ရစ်ခဲ့တုန်း ခင်ဗျား ကောက်ယူထားတာ၊ ဒါတင်မကဘူး ၊ ကျုပ်ဖောင်ဖွဲ့ဖို့ လှဲထားတဲ့ သစ်တွေကိုလည်း ခင်ဗျား ယူထားတာ၊ ကျုပ် တောင်ယာက ငှက်ပျောခိုင်နှင့် သင်္ဘောသီးတွေကိုလည်း ခင်ဗျားပဲ...."

သံချောင်း စကား မဆုံးခင် လက်ခနဲ ပြက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချွင်ခနဲ မြည်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဓားက ကျောက်တုံးကို ထိသွားသည်။ ခုန်ဆင်းလိုက်သဖြင့် သံချောင်းကို မထိ။
ငါးမန်းက လူကို စကိုက်ပြီ။ သည်တော့ သံချောင်း မခုခံ၍ မရတော့။ အနားတွင်တွေ့သည့် ကျောက်ခဲကြီးတစ်လုံးဖြင့် ဦးဘရန်ကို ကောက်ပေါက်လိုက်သည်။ ဦးဘရန်ခေါင်းမှ သွေးတွေ ဖြာကျလာကာ လဲကျသွားသည်။ သံချောင်းက ဓားကို ဝင်လုမည်အလုပ် ဦးဘရန်က ထလာကာ ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်း များစွာ ဆက်တိုက် ခုတ်သည်။ တစ်ချက်က သံချောင်း လက်မောင်းကို ထိသွားသည်။
ဦးဘရန်သည် ဒယီးဒယိုင်ဖြင့် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝင်လာသည်။
သံချောင်းလက်ထဲတွင် ကျောက်ခဲလည်း မရှိတော့ ။
သည်တော့ သံချောင်း နောက်ဆုတ်လာခဲ့သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင်ဘ ကျောက်ဆောင်စွန်းကို ရောက်လာသည်။
နောက်နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းလောက်ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် ပင်လယ်ထဲသို့ ကျသွားနိုင်သည်။
ရေက အတော်တက်နေပြီ။ ဒီလှိုင်းကြီးများက ကျောက်ကမ်းပါးကြီးကို တဝုန်းဝုန်း ပုတ်နေသည်။ မထိတထိနှင့် လှိုင်းများက ကျောက်ဆောင်စွန်းထိပ်ကို တက်၍ ရိုက်နေကြသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ဦးဘရန်ဓားကို အားကုန် လွှဲ၍ ဝင်လာကာ သံချောင်း လည်ပင်းကို ပိုင်းချလိုက်သည်။ သံချောင်းနောက်သို့ မဆုတ်သာတော့ ။ ခေါင်းငုံ့၍ ကိုယ်ကို လှဲပစ်ကာ ဦးဘရန်​၏ ဆီးစပ်ကို ခေါင်းနှင့် ပစ်ဆောင့်လိုက်သည်။
သူ့ခေါင်းသည် ပူခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ချွင်ခနဲ မြည်သံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အော်သံကြီးတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဦးဘရန်သည် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ကျော်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ အားလွန် ကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်လုံးက ကျောက်စွန်းထိပ်ကို ဝင်အရိုက်တွင် လှိုင်းနှင့် ပါသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားက ကျောက်ဆောင်စွန်းက ကျောက်တုံးကြားတွင် ညပ်ကျန်ရစ်သည်။
ဦးဘရန်သည် လှိုင်းလုံး အပုတ်လိုက်တွင် လှိုင်း နှင့် ပါသွားသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ဓားကိုလွှတ်ကာ ကျောက်ဖျာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းတွယ်လိုက်သေးသည်။ သို့ရာတွင် ကျောက်စွန်းတွေက ရေညှိနှင့် ချောနေသဖြင့် တွယ်၍ မရတော့ဘဲ လှိုင်းပြန်အဆင်းတွင် ပင်လယ်ထဲသို့ ပါသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သံချောင်းသည် လဲနေရာမှ ထကာ ကျောက်ဆောင်ကြားက ဓားကို ဆွဲနုတ်သည်။ ထို့နောက် ကမ်းပါးစွန်းကနေ၍ ပင်လယ်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပင်လယ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများတွင် တဟီးဟီး အော်မြည်ကာ ကျောက်ဆောင်စွန်းကို တက်၍ ရိုက်နေကြသည်။ ပတက်ရက်၍ ခုန်အုပ်လိုက်သော ကျားသစ်ကြီးများလို မာန်ဖီလျက်ရှိသည်။ သံချောင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင် ဦးဘရန်ကို မမြင်ရတော့ ။ ဦးဘရန်သည် လှိုင်းလုံးများ အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
သံချောင်းက ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အံကို ကြိတ်သည်။
ဦးဘရန်တစ်ယောက် ပြန်ပေါ်လာတော့မည်မဟုတ်ဟု သိသည့်တိုင် ပေါ်များ ပေါ်လာလေဦးမည်လော ဟူသော အတွေးဖြင့် စောင့်ကြည့်သည်။
သူ့မျက်လုံးများသည် ကျောက်ကမ်းပါးအောက်က ပင်လယ်လှိုင်းများကို စူးစိုက် ကြည့်မိသည်။
သနား၍ မဟုတ်၊ ကိုယ်ချင်း စာ၍ မဟုတ်၊ ကယ်ဆယ်လို၍ မဟုတ်။ ဦးဘရန် သေပွဲဝင်သည်ကို သူကိုယ်တိုင် မြင်လိုကြည့်လို၍ ဖြစ်သည်။ ဦးဘရန်ကို သူ့လက်နှင့် မသတ်လိုက်ရသည့် အတွက် သံချောင်း ဝမ်းနည်းသည်။ သူကိုယ်တိုင် မသတ်ရသည့်တိုင် ဦးဘရန်သေပွဲ ဝင်သွားသည်ကိုတော့ သူ ကြည့်လိုသည်။
သူ့ကို ငွေနှင့်ပေါက်၍ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သော ဦးဘရန်ကို သူ မကျေ။ စက်လှေနှင့် အလာ သူ့ကြောင့် မော်တော်ကား အင်ဂျင်တစ်လုံး ကျခဲ့စဉ်က ဦးဘရန်ပြောခဲ့သော စကားကို သူမမေ့ ။ သည်တုန်းက သံချောင်း သူ့ မော်တော်ကား အင်ဂျင်ကို အမိအရ ဖမ်းဆွဲခဲ့သေးသည်။ ကံကောင်း၍ သူပါမော်တော်ကား အင်ဂျင်နှင့်အတူ လှိုင်းထဲ ပါမသွားခြင်းဖြစ်သည်။
ကြိုးလှေကားမှ ကျွမ်းပြန် အကျတွင် ကြိုးလှေကားထစ်ကို ခြေထောက်နှင့် ချိတ်မိ၍ သူ မသေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင်သည်တုန်းက ဦးဘရန်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။
"မော်တော်ကား အင်ဂျင်တစ်လုံးက မင်းအသက်ထက် အဖိုး တန်တယ်"
ဦးဘရန် စကားများကို သံချောင်းကြားယောင်နေသည်။ သည်တုန်းက သူ့လုပ်ခထဲမှ ဖြတ်မည်ဟု ကြိမ်းခဲ့သည်။ ဦးဘရန်သည် လှိုင်းတွေကို ဝင်ပူးကာ ယခုထက်ထိ ကြိမ်းမောင်းနေဆဲဟု သံချောင်းထင်သည်။
ယခုတော့ မော်တော်ကားအင်ဂျင်တစ်လုံးကို လူတစ်ယောက်​၏ အသက်ထက် မြတ်နိုးသော ဦးဘရန်သည် သူ့မော်တော်ကား အင်ဂျင် နောက်သို့ လိုက်သွားပြီ။ ပင်လယ်ကြီးက သူ့အတွက် ဦးဘရန်ကို လက်စားချေပေးလိုက်သည်။
လောကတွင် ဦးဘရန်လို့ ဓန အားကိုးဖြင့် အနိုင်ကျင့်သော လူစား၊ အောင်မောင်းလို ဗလ အားကိုဖြင့် အနိုင်ကျင့်သော လူစား ၊ ခင်ကြည်လို အလှ အားကိုးဖြင့် အနိုင်ကျင့်သော မိန်းမစားတို့သည် အတူတူပင်ဖြစ်သည်ဟု သံချောင်းထင်သည်။
အနိုင်ကျင့်ပုံချင်းသာ ကွာသည်၊ သဘောက အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သံချောင်းသည် လှိုင်းလုံးကြီးများထဲတွင် ဦးဘရန် ပြန်မပေါ်လာနိုင်တော့ဟု စိတ်ချတော့မှ ကျောက်ညီနောင်မှ ပြန်ခဲ့သည်။
သူပြန်တော့ ပင်လယ်သည် မင်ရောင်လို မည်းနေပြီ။
ဒီရေသည် ကျောက်ညီနောင်ကို ဝိုင်းနေပြီ။ ခြေကျင် ဖြတ်၍ မရတော့။ ရေက လူတစ်ရပ် ကျော်နေပြီ။
သံချောင်းသည် ဓားကို ပါးစပ်ဖြင့် မြဲမြဲ ကိုက်ကာ ကိုယ်ကို ဖော့၍ ကူးလာခဲ့သည်။
သည်နေည ကျောက်ဂူသို့ပြန်မည်။ ကိုနန္ဒာတို့ ရဲမြင့်တို့အပေါ် သူ အထင် လွဲခဲ့သည်။ သည်အတွက် သူ ယူကျုံးမရ ဖြစ်သည်။ နောင်တ ရသည်။ သူမရှိလျှင် သူတို့တွေ မည်သို့များ စားသောက် နေကြမည်နည်းဟု တွေး၍ ပူပင်လာသည်။ သူတို့ကို သူ တောင်းပန်မည်။ သူ့အပေါ်တင်နေသည့် အကြွေးကို သူဆပ်မည်။ စင်စစ် သူနှင့် ကိုနန္ဒာတို့ သည်အခြေသို့ ရောက်ခဲ့ရသည့် တရားခံသည် ဦးဘရန်ဖြစ်သည်။ ကိုနန္ဒာတို့နှစ်ဦး၌ ဘာမျှ အပြစ်မရှိ။
သံချောင်းသည် ဓားကိုထမ်းကာ ကျောက်ဂူသို့ ပြန်လာသည်။
ဒီရေက ကမ်းစပ် သောင်ပြင်သို့ ရောက်နေပြီ။ မှောင်လည်း မှောင်လှပြီ။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ဂူကို ကမ်းစပ်က ပြန်၍ မရတော့။ တောစပ် ချုံတွေထဲက ဖြတ်ရသည်။ သို့ရာတွင် ဓားပါသဖြင့် ကိစ္စ မရှိ ။ ပင်လယ်ကိုပင် ဖြတ်ဦးမည် ဆိုလျှင် သည်တောသည် ဘာအရေးနည်း။ ပင်လယ်တွေ့လျှင် ဖြတ်မည်။ တောင်တွေ့လျှင် ကျော်မည်။ ပင်လယ်ကို ဖြတ်မည်။
သည်လို ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိသူ အတွက် ညမှောင်တွင် တောတန်းက ဖြတ်၍ ကျောက်ဂူကို ပြန်ရသည့် ကိစ္စသည် ဘာမျှ အပန်းမကြီး။ အနည်းဆုံး သူ့ ခြေထောက်အောက်မှာ မြေကြီးတော့ ရှိသေးသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားပါသေးသည်။
သံချောင်းသည် ကျောက်ဂူကမ်းပါးကို တက်လာပြီး ကျောက်ဂူဝ၌ ရပ်သည်။
"အစ်ကို၊ အစ်ကို ကိုနန္ဒာ" သံချောင်း​၏ အသံသည် ဂူဝတွင် ဟိန်းသွားသည်။ "ရဲမြင့်၊ ရဲမြင့်"
ထူးသံ မကြား။ သည်တော့ သံချောင်း ကျောက်ကမ်းပါးအောက်က ကျောက်ခေါင်း ထဲသို့ဝင်သည်။ အထဲတွင် မည်းမှောင်နေသည်။ မီးဖိုတွင် မီးမရှိ။ သည်တုန်း သံချောင်းသည် အရာတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသည်။ ပထမတော့ မည်သည့် ပစ္စည်းမှန်းမသိ။ ကိုင်ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင် သံစည်ပိုင်းကြီး တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။ သံစည်ပိုင်းက လေးသည်။ တွန်း၍ မရ။ သံချောင်း နှာခေါင်းက အနံ့ တစ်ခု ရသဖြင့် ငုံ့၍ နမ်းကြည့်သည်။ သည်တော့မှ ရေနံချေးတွေ ထည့်ထားသည့် သံစည်ပိုင်းကြီး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။
သံချောင်းသည် ကျောက် ကမ်းပါး အထက်က မီးရှို့ထားရာ သစ်ပင်ဆီသို့ သွားကာ မီးကူးသည်။ မီး ကူးပြီး ကျောက်ဂူထဲတွင် မီးဖိုသည်။
မီးတောက်မှ အလင်းရောင်တွင် ကြည့်လိုက်သည့် အခါ ကျောက်ဂူထဲတွင် ပစ္စည်းများများ မရှိ။ ပလိုင်းများ ၊ ကြိုးများလည်း မရှိ။ သံစည်ပိုင်းကြီးကို ကြည့်တော့ ရေနံချေးအပြည့်ထည့်ထားသည်။ အဖုံးပင် မဖွင့်ရသေး။
"သံချောင်းလားဟေ့၊ သံချောင်း"
ကမ်းပါးအောက်ဆီမှ ခေါ်သံကြား၍ သံချောင်း ကျောက်ဂူဝသို့ ထွက်လာသည်။
"ဂူထဲက ဘယ်သူလဲ၊ ကိုသံချောင်းလား"
သည်အသံက ရဲမြင့်အသံဖြစ်သည်။ မှောင်နေ၍ ဘာမျှ မမြင်ရ။ သို့ရာတွင် အသံနီးလာပုံထောက်သော် ကျောက်ကမ်းပါးသို့ တက်လာပြီဟု ခန့်မှန်းရသည်။
"ဘယ်သူလဲ"
အောက်က ရဲမြင့် အသံက ထပ်မေးသည်။
"ငါပါ၊ သံချောင်း၊ သံချောင်း"
ဝမ်းသာအားရအော်ကာ ပြေးတက်လာသံများကို ကြားရသည်။
ကျောက်ဂူဝရောက်တော့ ကိုနန္ဒာနှင့် ရဲမြင့်တို့က အလုအယက် ပြောကြသည်။ အလုအယက်ပြောနေကြသဖြင့် သံချောင်း ကောင်းကောင်း နားမလည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က သံချောင်းကို အပြစ်တင် စကား ဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟာ ဓားကြီးပါလား"
ရဲမြင့်က ပြစ်တင်စကား ပြောနေရာက ဓားကြီးကို မြင်သွားကာ လွှတ်ခနဲ အော်ပြီး ဆွဲယူလိုက်သည်။ သံချောင်းက ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရဲမြင့်လက်သို့ ဓားကမ်းပေးရဲပြီ ။ ဘာမျှ စိတ်မချစရာ မရှိ။ ရဲမြင့်လက်သို့ ဓားရောက်သွားသည့် အတွက် သူ့ အဖို့ အန္တရာယ် ဖြစ်စရာ အကြောင်းမမြင်။
"ဒီ ဓားကြီးကို ဘယ်က ပြန်တွေ့လာတာလဲ ဟင်"
ရဲမြင့် ဓားကို ဆကြည့်၍ ယမ်းရင်း မေးသည်။
"ထိုင်ပါဦး၊ ဖြည်းဖြည်း ပြောတာပေါ့၊ ဘာစားစရာ ပါသလဲ"
သူတို့မှာ လိပ်ဥတွေ ပါလာသည်။ လိပ်ဥများကို ဖောက်သောက်ကြသည်။ သံချောင်းက လိပ်ဥတစ်လုံးကို ဖောက်သောက်လိုက်ရာက
"ရဲမြင့်ကို ခြောက်လိုက်တဲ့ သရဲကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တယ်"
"ဟင်"
ရဲမြင့်က လိပ်ဥတစ်လုံးဖောက်၍ မော့မည် လုပ်ပြီးမှ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ သရဲက ကျွန်တော်ထင်သလို ဆလုံ သရဲမဟုတ်ဘူး၊ မြန်မာ သရဲ"
သံချောင်းက မနောက်စဖူး။
သည်တော့ ကိုနန္ဒာ စိတ်ဝင်စားလာသည်။
"သရဲနှင့် စကားပြောခဲ့ရတယ်"
"တကယ်လား ဟင် ကိုသံချောင်း"
"တကယ်ပေါ့ ၊ လက်စသတ်တော့ ဒီဓားက သရဲ လက်ထဲ ရောက်နေတာကိုး၊ ဒါနှင့် သရဲဆီက လုယူခဲ့ရတယ်"
"ဒါဖြင့် အဲဒီ သရဲကရော"
"ခုတော့ မရှိတော့ဘူး ၊ ပင်လယ်ထဲ ကျသွားပြီ"
"တကယ်"
"တကယ်ပေါ့၊ သရဲက ဦးဘရန်လေ"
"ဘာကွ"
" ကျွန်တော့် စက်လှေ ပိုင်ရှင် ဦးဘရန်လေ၊ သူလည်း ကျွန်တော်တို့လို သည်ကျွန်းပေါ် ရောက်နေတာကိုး၊ ကျွန်တော်တို့ကသာ သူရှိတယ်ဆိုတာ မသိပေမဲ့ သူက ကျွန်တော်တို့ ရှိနေတာ သိနေတယ်"
သံချောင်းက ဓားပျောက်သည့် ကိစ္စ ၊ ငှက်ပျောခိုင်များ၊ သင်္ဘောသီးများ၊ ပိန်းဥများပျောက်သည့် ကိစ္စတွင် ကိုနန္ဒာနှင့် ရဲမြင့်တို့ကို အထင်လွဲခဲ့ပုံ၊ ဖောင်ဖွဲ့ရန် သစ်ပင်များကို သူတိတ်တဆိတ် လှဲခဲ့ပုံ ၊ ဦးဘရန်က ဓားကို ရသွားကာ သူလှဲထားသည့် သစ်များဖြင့် ဖောင်ဖွဲ့၍ တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ရန်ကြံစည်ပုံ၊ ဦးဘရန်ဖောင်ဖွဲ့ရန် ပြင်နေစဉ် သူနှင့် သွားတိုး၍ ထွက်ပြေးပုံ ၊ သည်အထိ ဦးဘရန်ကို ရဲမြင့်ဟု ထင်ခဲ့ပုံ၊ ယနေ့ည ကျောက်ညီနောင်က ကျောက်ဆောင်စွန်းပေါ်တွင် နှစ်ယောက်သား ပက်ပင်းသွားတိုးတော့မှ ဦးဘရန်မှန်းသိရပုံကို အသေးစိတ်ပြောပြသည်။
"သူ့လည်းတွေ့လိုက်ရော ကျွန်တော်လည်း အစကတော့ သူမှန်း ဘယ်သိမလဲ၊ မှောင်ကလည်း မှောင်နေပြီ၊ ကျောက်ဆောင်ပေါ်တက်သွားတော့ ကျွန်တော်တို့ ငါးမန်းမျှားနေကျ ကျောက်တုံး အကွယ်မှာ ရပ်လို့၊ ရုတ်တရက် မည်းမည်းကြီး မြင်လိုက်ရတော့ သရဲလား၊ ရဲမြင့်လားလို့ ထင်လိုက်မိသေးတယ်၊ သူကလည်း ခြေသံကြားလို့ လှည့်အကြည့် ကျွန်တော်ကလည်း မှင်တက်ပြီး ရပ်အကြည့် သွားဆုံကြတာပဲ၊ ဒီတော့မှ သူမှန်းသိရတယ်"
"မင်း တွေ့တော့ သူ လန့် မသွားဘူးလား"
"သိပ်တော့ မလန့်ပါဘူး၊ ရုတ်တရက်တော့ သူလည်း ကြောင်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အင်မတန် သတိကောင်းတဲ့လူကိုး၊ ကျွန်တော်နှင့်တွေ့ရင် သူဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိတယ်"
"ဖောင်နှင့် အတူသွားဖို့ မခေါ်ဘူးလား"
"ဘယ်ခေါ်မလဲ၊ အစကတည်းက သူတစ်ယောက်တည်းသွားချင်လို့ ဓားကိုလည်း ပြန်မပေး၊ဖောင်ကိုလည်း အပိုင်စီးပြီး ကျိတ်ကြံနေတဲ့ လူပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကသာ မသိတာ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းကို အားလုံး သိနေတာပဲ"
"ဒီပင်လယ်ကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ဖို့ သူမို့ စိတ်ကူး ရတတ်ပလေ"
ကိုနန္ဒာ့ စကားကြောင့် သံချောင်းက ပြုံးသည်။
"ဒီအလုပ်မျိုးဆိုတာ လူနည်းလေကောင်းလေပေါ့ အစ်ကိုရ၊ လူများရင် ရေအတွက်၊ ရိက္ခာအတွက် ပြဿနာတက်မယ်၊ ဖောင်ကျဉ်းကျဉ်းကလေးပေါ်မှာ ပြဿနာပေါ်မယ်၊ ဒီတော့ လူနည်းနည်း သွားရလေ ကောင်းလေပေါ့၊ သူလည်း ပင်လယ်မှာ ကျက်စားခဲ့တဲ့လူပဲ၊ ဒီလောက်တော့ စိတ်ကူး ရှိတာပေါ့"
"လူများလို့ တို့ကို မခေါ်ချင်ဘူးထားပါ၊ မင်းကိုတော့ ခေါ်ဖို့ ကောင်းတာပေါ့၊ မင်းပါရင် အသုံးကျတာပေါ့"
"အစ်ကိုက ဦးဘရန်အကြောင်းကို မသိသေးဘူးထင်တယ်"
သံချောင်းက လိပ်ဥခွံ တစ်ခွံ ကို ပစ်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် လိပ်ဥခွံတွေ ပုံနေပြီ။
"မင်း စက်လှေ ပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူးလား"
"ကျွန်တော့ စက်လှေ ပိုင်ရှင်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နှင့် အကြီးအကျယ် ပြဿနာဖြစ်ထားတယ်၊ သူက အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့နယ်မှာ ကာကွယ်ရေးဗိုလ် အဲဒီတုန်းက နယ်ရှင် ပယ်ရှင်တွေကေါ့၊ ဗိုလ်ဘရန်ဆိုရင် ကလေးက အစသိတယ်၊ လူသတ်တယ် ၊ ဓားပြတိုက်တယ်၊ မိန်းကလေးတွေကို ဖျက်ဆီးတယ်၊ ကာကွယ်ရေးတွေကို လက်နက် သိမ်းတော့ ဒီလူက အသိမ်းမခံဘဲ ပင်လယ်ထွက်တာပဲ"
"ပင်လယ်ထွက်တယ်ဆိုတာက "
"ပင်လယ် ဓားပြလုပ်တာပေါ့၊ ထားဝယ်နှင့် မြိတ်ကျွန်းစု တစ်ဝိုက်မှာ သောင်းကျန်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းဟာ သူ့ဂိုဏ်းပေါ့၊ ဒုံးလှေတွေ ၊ တန်းဂါးတွေ အစင်း ဆယ့်ငါးစင်း နှစ်ဆယ်လောက်နှင့် ပင်လယ်မှာ လှည့်နေတာ၊ တွေ့သမျှ စက်လှေတွေကို ကျွန်းကြို ကျွန်းကြား ခေါ်သွားပြီး အကုန် လုလွှတ်လိုက်တာပဲ၊ အောင်သိဒ္ဓိကိုလည်း သူဆွဲတာပဲ နှစ်သိန်းနှင့် ပြန်ရွေးတာပဲ၊ ဒီ့ပြင်လည်း ဒီလိုပြန်ရွေးရတဲ့ စက်လှေတွေ အများကြီပဲ၊ နောက်ဆုံး ဇီးဖြူတောင် သမဝါယမက စက်လှေကို ဆွဲတော့ သိန်းနှစ်ဆယ်လောက်ရသွားတယ်၊ ဒီမှာတင် သူထောင်ကျသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူ ထောင်ကျတာ ဘာအရေးလဲ၊ မယား တစ်ယောက်တစ်ယောက်ကို တစ်သိန်း နှစ်သိန်း ပေးထားနိုင်ခဲ့တဲ့ လူပဲ၊ ထောင်က လွတ်တော့ ဇိမ်ကျလို့၊ ထားဝယ်မြို့ပေါ်မှာ တိုက်နှင့် တာနှင့် မယားလေးယောက်ကို တစ်ယောက်ကို တိုက်တစ်လုံးစီနှင့် ၊ စက်လှေကလည်း လေးငါးစင်းလောက်ရှိတယ်၊ ဒီစက်လှေတွေနှင့် မှောင်ခိုကုန်ကူးတယ်၊ ဒါက သူ့ရဲ့ ရာဇဝင်ပဲ၊ ဒီ ရာဇဝင်ထဲမှာ ကျွန်တော်နှင့် ပတ်သက်တဲ့ အခန်းတွေလည်း ရှိတယ်"
"ခင်ဗျားနှင့် ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ"
သံချောင်းက ရယ်သည်။
သို့ရာတွင် သူရယ်ပုံက သဘာဝမကျ ၊ တမင်လုပ်၍ ရယ်ပုံမျိုး ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို ငွေဝယ်ကျွန်လို ဆက်ဆံတယ်၊ သူ့ အကြွေးရှိတယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို အနိုင့်အထက် ကျင့်တယ်၊ လမ်းမှာတုန်းက အင်ဂျင်တစ်လုံးကျခဲ့တော့ ကျွန်တော့်ကို အင်ဂျင်က မင်း အသက်ထက် အဖိုးတန်တယ်လို့ ကြိမ်းခဲ့တယ်၊ ဒီရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဓား၊ ကျွန်တော်ရှာထားတဲ့ သစ်၊ ကျွန်တော် စိုက်ထားတဲ့ အသီးအပွင့် ၊ ကျွန်တော်ရှာထားတဲ့ မီးတွေကို အသုံးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ ဒါတွေ အပြင်ကျွန်တော်ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ကျွန်တော့် တစ်သက် မကျေတဲ့ အချက်ကြီး တစ်ချက် ရှိတယ်"
"ဘာလဲကွ"
သံချောင်း​၏ မျက်နှာသည် မှုန်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေသည်။
အတန်ကြာမှ
"ကျွန်တော့် အမေကို မုဒိမ်း ကျင့်ပြီး သတ်ခဲ့တာ ဒီလူဗျ၊ သူ ကာကွယ်ရေး ဘဝတုန်းက ကျွန်တော့် အမေကို မုဒိမ်းကျင့်ပြီး သတ်ခဲ့တာ၊ တောက်"
သံချောင်း​၏ တက် ခေါက်သံသည် မြည်ဟိနိးသွားသည်။
"ကျွန်တော် ဒီလူကို ကျွန်တော့်လက်နှင့် မသတ်လိုက်ရတာ သိပ် နာတာပဲ၊ ဒီလူဟာ ကျွန်တော့် အမေကိုလည်း အစတုံး လုပ်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း တစ်လျှောက်လုံး ညှဉ်းဆဲခဲ့တယ်၊ ဒီကျွန်းပေါ်မှာလည်း ဓားအားကိုးနှင့် ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းတွေကို လုယူတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အသေသတ်ဖို့ လုပ်တယ်"
သံချောင်းက သူ့လက်မောင်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ့ လက်မောင်းက ဓားချက်ကို သည်တော့မှ သူတို့ သတိပြုမိသည်။
ဓားရာက သိပ်တော့ မနက် ၊ သွေးလည်း ခြောက်သွားပြီ။
ကိုနန္ဒာနှင့် ရဲမြင့်သည် သက်ပြင်းကြီးများကို ပြိုင်တူ ချလိုက်ကြသည်။ သံချောင်း ဘဝကို သူတို့ စာနမိသည်။
"ဓားပြန်တောင်းတော့ ကျွန်တော်နှင့် စကားများပြီး ကျွန်တော့်ကို ခုတ်တာပဲ၊ သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ချင်တဲ့ လူကိုး ၊ ဒီဓားကို ဘယ်ပြန်ပေးနိုင်ပါ့မလဲ၊ ဒီဓားနှင့် ကျွန်တော်တို့ကိုရှင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ရိက္ခာတွေကို ယူပြီး သူတစ်ယောက်တည်းဖြတ်"
သံချောင်းက ထိုင်ရာမှ ထသည်။
"အေးလေ၊ ဒါလည်း သဘာဝကျပါတယ်၊ ငါးမန်းနှင့် လူနှင့်တွေ့ရင် ကိုယ်က သူ့ကို ဦးအောင်သတ်၊ မသတ်ရင် ငါးမန်းက ကိုယ့်ကို ကိုက်သတ်မှာပဲ၊ ကျွန်တော့်လက် ဓားပါသွားရင် သူဘယ်သက်သာမလဲ၊ ဒီတော့ သူက ဦးအောင်ချတာပေါ့"
"ဟုတ်တယ် ဒီကောင်ကြီးကို ကျွန်တော်တောင် ချချင်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဓားကို ယူပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ချမယ့် ကောင်ကြီး ၊ တကိုယ်ကောင်း သမားကြီး"
ရဲမြင့်က ထောက်ခံသည်။
"မင်းကွာ တို့ရှာလိုက်ရတာ၊ တစ်ကျွန်းလုံးကို နှံ့နေတာပဲ ၊ ညမှောင်မှ ချည်းပဲ ပြန်ပြန်ရောက်တယ်၊ မင်း ရှာရင်း ရေနံ ပီပါကြီး တစ်လုံး မျောလာလို့တောင် လှိမ့်လာခဲ့ကြသေးတယ်"
ကိုနန္ဒာက ရေနံစည်ကြီးကို ပြသည်။
"ကျွန်တော် အစ်ကိုတို့ကို အထင်လွဲခဲ့မိတယ်၊ ဓားကို ဝှက်ပြီး ဖောင်ဆက်လုပ်တာ၊ တောင်ယာက အသီးတွေ ပျောက်သွားတာတွေ အားလုံး အသီးအနှံတွေကို ဝှက်တာတွေဟာ အစ်ကိုတို့ တို့နှစ်ယောက် ထင်ခဲ့တယ်၊ အထူးသဖြင့် သူ"
သံချောင်းက ရဲမြင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"တစ်နေ့ ဒီကောင်ကြီး ဖောင်ဖွဲ့နေတုန်း ကျွန်တော် ရောက်သွားတယ်၊ ကျွန်တော်လာတာမြင်တော့ ထွက်ပြေးတယ်၊ အဲဒါကိုလည်း ကျွန်တော် ရဲမြင့်လို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ နောက်ကျမှ ဒီကောင်ကြီး ဖြစ်နေမှန်း သိတယ်၊ အထင် လွဲခဲ့သမျှ အတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို၊ ရဲမြင့် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ၊ ငါဟာ ငါ တစ်ယောက်တည်း စားဖို့ ၊ ငါတစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ဖို့ ၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ပင်လယ်ကို ဖြတ်ဖို့ လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ အားလုံးအတွက် လုပ်တာပါ"
သံချောင်းက ငိုသံပါလာသည်။
"မင်း စေတနာကို ငါတို့ နားလည်ပါတယ် သံချောင်း၊ ဒါကြောင်း မင်းကို လိုက်ရှာတာပေါ့၊ တကယ်က ခုအထိ တို့ အသက် ရှင်နေတာဟာ မင်းကြောင့်ပါ၊ တို့ကို မင်းပဲ ရှာကျွေးခဲ့တာပါ၊ အများကောင်းကျိုး လုပ်တဲ့ အခါမှာ အမှား ဆိုတာ ရှိနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအမှားဟာ ရိုးသားတဲ့ အမှားဖြစ်ရင်၊ ကိုယ့်အမှား ကိုယ် မြင်လို့ ပြန်ပြင်နိုင်ရင် ကောင်းတာချည်းပါပဲ၊ စိတ် မကောင်း မဖြစ်ပါနှင့်"
"ခင်ဗျား တောင်ယာထဲက တာလပတ်ကြီးဟာ ဂူထဲက တွေ့ခဲ့တာလား"
ရဲမြင့်က စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် ၊ မင်း လိုက်ရှာရင်း ဂူထဲမှာ သွားတွေ့တာနှင့် ယူလာတာ၊ ရွက်လုပ်ရမယ်ကွ၊ နေပါဦး အကိုတို့ရော အစာရေစာ လုံလောက်ရဲ့လား၊ ကျွန်တော် မရှိတုန်း ဘယ်လို စားနေကြသလဲ"
"ငတ်တာပေါ့ဗျ ၊ အုန်းပင်လည်း သိပ်မတက်နိုင်ဘူး၊ လိပ်ဥနှင့် ခရုပဲ ကြိတ်နေရတာပေါ့၊ တစ်ခါတလေ ငါးစမ်းလေး၊ ငါးနီလေး ရတယ်"
သံချောင်း လက်မောင်းက ဒဏ်ရာက ရောင်လာသည်။
ရဲမြင့် သူ့ဘောင်းဘီ အဖျားကို ဆုတ်ပစ်လိုက်ပြီး စည်းပေးသည်။
"ဒီနေ့မှ သဲပေါ်မှာ ရိုက်ဖွပ်ပြီး လျှော်ထားတာပါဗျ"
ရဲမြင့်က သံချောင်းကို ကြင်နာစွာ ပတ်တီး စည်းရင်းပြောသည်။

ဆက်ရန်>>>

တစ်စုံတစ်ယောက်ထက် သာချင်သော စိတ်နှင့် ကြိုးစားပါက ထိုသူထက် မသာသေးသော အချိန်များတွင် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ရပြီး၊ သာသွားသောအခါ ကြိုးစားချင်စိတ်တွေ လျော့ပါပြီး ရောက်သည့်နေရာမှာပင် ကျေနပ်ကာ ရပ်တန့်နေလိမ့်မည်။
မနေ့က မိမိထက် ဒီနေ့ မိမိက အစစ အရာရာမှာ သာလွန်အောင် ကြိုးစားမည်ဆိုသော စိတ်ဖြင့်သာ ကြိုးစားပါ။