Matalata

Może nie wszyscy tu wiedzą, ale jesienią zaczęłam studia podyplomowe, żeby w razie ochoty czy potrzeby móc też uczyć w polskich szkołach i akurat jutro mam zaliczenie z emisji głosu. Dlaczego w ogóle o tym wspominam, tu na stronie Matalaty? A dlatego, że w ramach zaliczenia między innymi musimy przygotować pięciominutową mowę. Temat niby dowolny, ale ma być coś personalnego i do tego nienudnego, tak żeby 15-osobowa grupa, w sobotni wieczor, po siedmiu godzinach, po wysłuchaniu 15 razy tego samego fragmentu z Listu do Koryntian, nie zasnęła. Nie miało być o mojej krytyce formy samego zaliczenia, tylko o mojej mowie, no bo tak długo myślałam o czym bym mogła opowiedzieć. Wiedziałam, że chciałabym zahaczyć o to, co lubię robić, czyli o podróżowanie, ale żeby było bardziej anegdotycznie. Nawet wymyśliłam roboczy tytuł “wpadki podczas podróży/życia za granicą”. Wiedziałam, że takowych było mnóstwo, ale jakoś nic nie przychodziło mi do głowy, oprócz próby podpalenia Akademii Policyjnej, czy nieplanowanej i nieautoryzowanej wizyty w jednostce wojskowej, bo o tym już napomknęłam znajomym w grupie. Mama przypomniała mi wpadkowe sytuacje ze sobą w roli głównej i przyznaję, z tego byłaby fantastyczna opowieść, ale w międzyczasie Pawko podpowiedział mi, żebym zajęła się wpadkowymi noclegami. No i zaczęło się. W ciągu dwóch minut cała lista powstała. Zatem…

, , , , , , ,

Noclegi z piekła rodem Początek listy wpadkowych noclegów, które trafiły mi się podczas podróży po całym świecie.

INTI RAYMI W COTACACHI

Hej ho! wracam i to nie byle jak, a z przytupem, czyli moje wrażenia z dnia mężczyzn podczas festiwalu Inti Raymi w Cotacachi w Ekwadorze....

, , , , ,

Dlaczego Inti Raymi w Cotacachi mnie niczym nie ujął? Inti Raymi to święto obchodzone w wielu krajach Ameryki Południowej. Zabieram Was do Ekwadoru, a właściwie do Cotacachi słynącego z jedynych w swoim rodzaju obchodów tego święta.

Gwoli przypomnienia, lata świetlne temu, kiedy jeszcze nie zaczęliśmy podyplomówek i od czasu do czasu można było się wyrwać od przyzwyczajania się do Polski i ciułania na kolejne lata podróży, wyskoczyliśmy na Bałkany i przyszło nam spędzić dzień w Podgoricy. O tym, jak porywające jest to miasto, może świadczyć to, że w końcu wylądowaliśmy tam w kinie. Ale tak już poważnie, nie było źle, znacznie ciekawiej niż naście lat temu, kiedy w Podgoricy byłam po raz pierwszy.

Mało kto z przyjeżdżających do Czarnogóry zajmuje się jakoś specjalnie Podgorica, no bo nie czarujmy się, są w tym kraju ciekawsze miejsca, ale 10 minut jazdy autobusem miejskim i przenosimy się do starożytnego miasta ilyryjsko-rzymsko-bizantyjskiego. Trochę przesadziłam, nie samego miasta, ale jego ruin. I, przy okazji, owiec. Doclea. Byliście?