Niku Ceylon

දිනක් ඉන්දියානු ප්‍රකෝටිපති රතන්ජි ටාටා සමඟ ජනප්‍රිය නාලිකාවක සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් පැවති විය.

නිවේදකයා :

සර්, ඔබ ජීවිතයේ වඩාත්ම සතුටට පත් වූ විට ඔබට මතක් වන්නේ කුමක්ද?

රතන්ජි ටාටා මෙසේ පැවසීය.
මම ජීවිතයේ සතුටේ අදියර හතරක් පසු කර ඇති අතර අවසානයේ සැබෑ සතුටේ තේරුම මට වැටහුණි.

පළමු අදියර වූයේ ධනය හා සම්පත් රැස් කිරීමයි.නමුත් මේ අවස්ථාවේ මට අවශ්‍ය සතුට උපරිමය ලැබුණේ නැහැ.

ඉන්පසුව වටිනා භාණ්ඩ හා භාණ්ඩ එකතු කිරීමේ දෙවන අදියර ආරම්භ විය.
නමුත් මේ දෙයෙහි බලපෑම ද තාවකාලික බවත් වටිනා දේවල දීප්තිය වැඩි කල් පවතින්නේ නැති බවත් මට වැටහුණි.

ඉන්පසු විශාල ව්‍යාපෘතියක් ලබා ගැනීමේ තුන්වන අදියර පැමිණියේය. ඒ ඉන්දියාවේ සහ අප්‍රිකාවේ ඩීසල් සැපයුමෙන් 95% ක් මා සතුව තිබියදීය.ඉන්දියාවේ සහ ආසියාවේ විශාලතම වානේ කර්මාන්ත ශාලාවේ හිමිකරුද මා විය. ඒත් මෙතනදිත් මම හිතපු සතුට මට ලැබුනෙ නෑ.

හතරවෙනි පියවර වුණේ මගේ යාළුවෙක් ආබාධිත ළමයින්ට රෝද පුටු අරන් දෙන්න කියලා ඉල්ලීමක් කලා.ළමයි 200 කට විතර...මිතුරාගේ ඉල්ලීම පරිදි මම වහාම රෝද පුටු මිලදී ගත්තෙමි.
ඒත් යාළුවා බල කළා මට එයා එක්ක ගිහින් රෝද පුටු දරුවන්ට දෙන්න කියලා... ඒක නිසා මම ලෑස්ති ​​වෙලා එයා එක්ක ගියා.එහිදී මම මේ දරුවන්ට රෝද පුටු මගේ අතින්ම දුන්නා. මේ දරුවන්ගේ මුහුණුවල පුදුමාකාර සතුටක් මම දැක්කා. ඔවුන් සියල්ලෝම රෝද පුටුවක වාඩි වී එහා මෙහා යමින් විනෝද වෙමින් සිටිනු මම දැක්කා ...
ඔවුන් හරියට විනෝද චාරිකාවකට ගිහිල්ලා වගේ, එහිදී ඔවුන් සතුට බෙදාගත්තේ ...

මගේ හිතේ සැබෑ සතුටක් දැනුනෙ අන්න ඒ දවසේ...

මම ඒ වැඩසටහන ඉවරවෙලා යන්න තීරණය කළාම එක ළමයෙක් මගේ කකුලෙන් අල්ලගත්තා.
මම හෙමිහිට මගේ කකුල් දෙක නිදහස් කරන්න හැදුවත් දරුවා මගේ මුහුණ දිහා බලලා මගේ කකුල් දෙක තද කරගෙන හිටියා. මම හේත්තු වී දරුවාගෙන් ඇසුවෙමි: ඔයාට මොනා හරි ඕනේද පුතේ කියලා?

මේ ළමයා මට දුන් පිළිතුර මා කම්පනයට පත් කළා පමණක් නොව ජීවිතය පිළිබඳ මගේ දැක්ම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කළේය.

මේ ළමයා මෙහෙම කිව්වා...

"නෑ මට මුකුත් ඕනේ නෑ.මට ඔයාගේ මූණ මතක් තියාගන්න ඕනේ එකයි. ඔයා ළඟට අවේ" කියලා
මම ඇහැවා "ඇයි පුතේ ඒ " කියලා..
එතකොට මේ ළමයි කිව්වා..
"මට ඔයාව ආයේ දෙව්ලොවේදී මුණගැහෙනකොට ඔයාව අඳුරගෙන ආයෙත් වතාවක් ඔයාට ස්තූති කරන්න"

උපුටා ගැනීම
සිරිලක අසිරිය

❤❤❤