EaSy GraB

ලුතිනන් කර්නල් ලලිත් ජයසිංහ
පරම වීර විභූෂණ කතා -
විජයග්‍රහණයේ දාහත්වෙනි සමරුම සමරන අද වගේ විශේෂ දවසක ලියන්ඩ ඕන මගේ කතා මාලාවේ වගේම මෑත යුධ ඉතිහාසයේ විශේෂම යුග පුරුෂයා ගැන.
ඒ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි, 3 වැනි විශේෂ බලකායේ අණදෙන නිලධාරියා විදිහට කටයුතු කරලා, අවසානයේ තමන්ගේ සෙබළුන් වෙනුවෙන් ජීවිතය පූජා කරපු ලුතිනන් කර්නල් ලලිත් ජයසිංහ (Lieutenant Colonel Lalith Jayasinghe) PWV, WWV, RWP, RSP වීරයා ගැන.
​තේ වත්තක කලමනාකරුවෙකුගේ පුතෙක් වුණු ලලිත් සර් මුලින්ම ඉගෙන ගත්තේ අවිස්සාවේල්ල ජනාධිපති විද්‍යාලයෙන්. පස්සේ කොළඹ ලුම්බිණි විද්‍යාලයට ඇතුළත් වෙලා, පාසල් රග්බි කණ්ඩායමේ දක්ෂ ක්‍රීඩකයෙක් විදිහට කැපී පෙනුණා. ඒ කාලේ ඉඳන්ම තිබ්බ ශාරීරික ශක්තිය සහ නායකත්ව ගුණය නිසාම 1997 දී කැඩෙට් නිලධාරියෙක් විදිහට යුද හමුදාවට බැඳිලා 6 වැනි ගැමුණු හේවා බලඇණියට ඇතුළත් වෙනවා. හැබැයි ලලිත් සර්ගේ තිබ්බ සටන්කාමී ගතිය නිසාම පස්සේ විශේෂ බලකායට SF එකතු වෙන්න අයදුම් කරනවා.
​කැප්ටන් කෙනෙක් කාලෙදීම ලලිත් සර්ගේ තිබ්බ සුවිශේෂී දක්ෂතාවය නිසාම ඇමරිකාවේ "ෆෝට් බෙනින් " වල විශේෂ පුහුණුවීම් සඳහා තේරී පත් වෙනවා. 2008 නොවැම්බර් වෙද්දී ලලිත් සර්ට වයස අවුරුදු 32 යි. එතකොටත් එතුමා ලංකාවේ දෙවැනි ඉහළම වීර පදක්කම වෙන වීර වික්‍රම විභූෂණය ( WWV) දෙපාරක්ම දිනාගත්ත, කොටි සංවිධානයේ ඉහළ පෙළේ නායකයන්ගේ ඇඟ හිරිවැට්ටුව කොටි ත්‍රස්තවාදී නායකයන් ගෙවල් ඇතුලට කොටු කරලා තිබ්බ දරුණු LRRP (Long Range Reconnaissance Patrol) මෙහෙයුම්වල සාර්ථකම නායකයෙක්.
අපි කවුරුත් දන්න, රුදුරු කොටි සතුරන් සසල කරපු දරුණුම සැඟවී පහරදීමේ මෙහෙයුම් පිටුපස හිටපු ප්‍රධානම මොළකාරයා තමයි ලලිත් සර්. ඒ අතරින් විශේෂම ඉලක්ක කිහිපයක්:
කර්නල් ශංකර් එල්.ටී.ටී.ඊ ජ්‍යෙෂ්ඨ අණදෙන නිලධාරියෙක්.
චාල්ස් - කොටි බුද්ධි අංශ ප්‍රධානියා.
ගංගෙයි අමරන් - මුහුදු කොටි නියෝජ්‍ය නායකයා.
​මේ වෙනකොට ලලිත් සර් විවාහ වෙලා, එතුමාගේ ආදරණීය බිරිඳ කෞෂල්‍යා රොඩ්‍රිගෝ Kaushalya Rodrigo Jayasinghe මැඩම් කුළුඳුල් දරු උපත ලබන්න මාස පහක ගර්භනී තත්ත්වයෙන් තමයි හිටියේ. හැබැයි තමන්ගේ ලේවලින් උපදින්න ඉන්න ඒ මලක් වගේ ලස්සන දියණියව එක පාරක්වත් ඇස් දෙකෙන් දැකගන්න මේ අසමසම වීරයාට වාසනාවක් තිබුණේ නැහැ. පල්ලෙහා ඒ අසමසම කැපකිරීම කරපු අපි හැමෝම ජාති ජාතිත් ණය එම දියණියගේ සහ මැතිනියගේ පින්තූර තියෙනවා
​පරම වීර විභූෂණ ​කතාව වෙන්නේ 2008 නොවැම්බර් අග හරියේ. ලලිත් සර් තමන්ගේ අට දෙනෙකුගෙන් යුත් දක්ෂතම SF කණ්ඩායමක් අරගෙන සතුරු බලප්‍රදේශය ඇතුළට කිලෝමීටර් 40ක් විතර පයින්ම ඇතුළු වෙනවා. ඒ දවස්වල දරුණු වැස්ස සහ ගංවතුර තත්වයක් තිබුණේ. මාන්කුලම් සහ ඔඩ්ඩුසුඩාන් අතර තියෙන A34 මහා මාර්ගයේ කොටි ලොක්කෙක් ඉලක්ක කරලා ඇම්බුෂ් එකක් දාන්නයි මේ සූදානම.
​හැබැයි මේ දීර්ඝ පාගමන අස්සේ ලලිත් සර් දරුණු විදිහට අසනීප වෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් ලීඩර් කෙනෙක් අසනීප වුණාම මෙහෙයුම අතහරින්න පුළුවන්. හැබැයි ලලිත් සර් කණ්ඩායමේ පසුපස රියර්ගාඩ් රැඳිලා සටන මෙහෙයවන්න තීරණය කරන්නේ මුළු කණ්ඩායමේම රහසිගත පිහිටීම සතුරාට හෙළිවෙයි කියන බයට.
​කොහොමහරි කොල්ලෝ ටික ඇම්බුෂ් එක ගැහුවා. හැබැයි මේ වගේ LRRP ප්‍රහාර ගැන ඒ වෙද්දී හොඳටම සෝදිසියෙන් හිටපු කොටි, මුළු ඒරියා එකම වට කරලා නිරීක්ෂණය කරමින් හිටියේ. ටික වෙලාවකින් මේ පුංචි කණ්ඩායම සතුරන්ගේ දරුණු ප්‍රහාරයකට ලක්වෙනවා.
​වටලෑමෙන් බේරෙන්න නම් ඉක්මනින්ම සටන් කරමින් පසුබහින්න සිද්ධ වෙනවා. අසනීපෙන් හිටපු ලලිත් සර්, තමන්ගේ සෙබළුන්ව මෙහෙයවද්දීම සතුරු වෙඩි පහරකින් තුවාල ලබනවා. දරුණු වෙඩි hුවමාරුව අස්සේ තවත් SF සෙබළෙක් තුවාල ලැබීම නිසා කණ්ඩායමේ වේගය බාල වෙලා, කොටින්ට ඔවුන්ව සම්පූර්ණයෙන්ම කොටු කරලා වට කරගන්න අවස්ථාව ලැබෙනවා.
තමන්ගේ පිරිස වැනසී යාමේ අවදානම දැකපු ලලිත් සර්, අසනීපයෙන් සහ තුවාල වලින් දරුණු ලෙස දුර්වල වෙලා හිටියත්, සතුරන්ගේ බංකර් දෙසට දරුණු ප්‍රහාරයක් දියත් කරන්නේ තමන්ගේ කොල්ලන්ට බේරිලා යන්න පාර පාදලා දෙන්නයි.
​මෙන්න මේ සටනේදී තමයි මේ උදාර වීරයාගේ හිසට කෙලින්ම සතුරු වෙඩි පහරක් වදින්නේ. ලලිත් සර් එතනම ජීවිතක්ෂයට පත් වුණත්, එතුමා පෑ ඒ අසමසම වීරත්වය නිසාම මුළු කණ්ඩායමම සතුරු වටලෑම බිඳගෙන, තමන්ගේ තුවාල ලැබූ සහෝදරයාව වගේම මියගිය තමන්ගේ ආදරණීය අණදෙන නිලධාරියාගේ දේහයත් අරගෙන බේරිලා එන්න සමත් වෙනවා.
​පස්සේ ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාවේ Mi-24 ප්‍රහාරක හෙලිකොප්ටර් යානා ඇවිත් කොටින්ට රොකට් ප්‍රහාර එල්ල කරලා පන්නලා දැම්මට පස්සේ තමයි Transport chopper එකකින් මේ සෙබළුන්ව Rescue කරගන්නේ). තමන්ගේ එකම එක මිනිහෙක්වත්, තමන්ගේ ලීඩර්ගේ දේහයවත් සතුරා අතට පත් වෙන්න නොදී බේරාගත්ත ඒ සහෝදරත්වයත් ඇත්තටම අදහාගන්න බැහැ.
​පසුව ලුතිනන් කර්නල් තනතුරට මරණින් පසු ප්‍රමෝට් කරපු ලලිත් ජයසිංහ සර් කියන්නේ, 1996 මුලතිව් සටනේදී මියගිය ෆස්ලි ලෆීර් වීරයාට පස්සේ, තමන්ගේ සෙබළුන් වෙනුවෙන් සටන් වැද ලංකාවේ ඉහළම වීර පදක්කම වෙන පරම වීර විභූෂණය දිනාගත්තු දෙවැනි විශේෂ බලකා රෙජිමේන්තු අණදෙන නිලධාරියායි.
​මේ කතාවේ තියෙන ලොකුම ආදර්ශය තමයි නායකයෝ ගොඩක් වෙලාවට පිටුපස ඉඳන් අණ දෙද්දී, ලලිත් සර් තමන්ගේ කොල්ලන්ව සතුරු බලකොටු මැදටම ඉස්සරහින් ඉඳන් ලීඩ් කරලා, තමන්ගේ ජීවිතයෙන් ඔවුන්ව රැකගැනීම. රට වෙනුවෙන්, තමන්ගේ සගයන් වෙනුවෙන් ජීවිතය දුන් ඒ උත්තරීතර යුග පුරුෂයාට අපේ ප්‍රණාමය!
​


මුල් රචකයාට ස්තුතිය

සිංහල බෞද්ධයා කළ ජෙනෝසයිඩ් එක.

ලංකාවේ විතරක් නෙමෙයි, පිටරට පවා මේ දවස් වල නැගලා යන topic එක තමයි ලංකාවේ සිද්ද උන ජෙනෝසයිඩ් එක.

මං දැක්කා කැනේඩියානු, එංගලන්ත, ඕස්ට්‍රේලියාවේ රාජ්‍ය නිලධාරීන් හා දේශපාලකයන් පවා කියලා ගහගෙන කොටින්ට කඩේ යනවා.

අපේ රටේ යුද්ධයක් තිබ්බා... අහිංසක දෙමළ මිනිස්සු මැරුණා, අහිංසක දෙමළ ළමයි මැරුණා... නමුත්...

අහිංසක මිනිස්සු නොමැරුන යුද්ධ මේ ලෝකේ නෑ. එහෙම යුද්ද කරන්න ප්‍රායෝගිකව බෑ.. ඒක තමා මේ ලෝකේ ඕනෑම යුද්ධයක ස්වභාවය. යුද්ධය කියන්නේ ඒ තරම් කාලකන්නි දෙයක්. ඒ නිසයි යුද්ධයක් නිමා කරන්න පුළුවන් හැම දේම අපි කරන්න ඕනේ.

අපි සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් හැමෝම රටක් විදිහට යුද්ධ කළා කොටින්ට විරුද්දව. ප්‍රභාකරන්ව මැරුවා, යුද්දෙ ඉවර කළා...

යුද්දෙන් අහිංසක මිනිස්සු මැරුණ පලියට ඒක ජේනෝසයිඩ් එකක් වෙන්නේ නෑනේ.. ජෙනෝසයිඩ් එකක් වෙන්න නම් අවසන් දෙමළ මනුස්සයා දක්වා සටන ගෙනියන්න ඕනේ...

එහෙනම් සටන ඉවර කරපු ගමන් කරන්න ඕනේ ගෑස් චේම්බර්ස් හදන එක... නමුත් සිද්ද උනේ...

යන්ඩ එන්න පාරවල් නැතුව හිටපු උතුරු නැගෙනහිරට කාපට් පාවරල් වැටුණ එක....

විනාශ උන පරණ බිල්ඩින් වෙනුවට අලුත් බිල්ඩින් හැදුන එක...

"කොටි" ලේබල් ගහන් යුද්ධ කරපු මිනිස්සු පුනුරුත්ථාපනය කරපු එක, ඔවුන්ට රැකියා කරන්න දැනුම අවස්ථාව ලබා දීලා සමාජයට එකතු කර ගත්ත එක...

ඒ කාලේ සයනයිඩ් කරල බෙල්ලේ එල්ලන් හිටපු පොඩි උන් වෙනුවට අද ෆෝන් එකෙන් බුකියට ඇවිත් ඊලම ඉල්ලලා පෝස්ට් දාන්න පුළුවන් සමාජයක් හදපු එක...

අපි අවුරුදු 17 තිස්සේ සහෝදරත්වයේ අත දික් කරන් ඉන්න අස්සේ උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ මිනිස්සු අපේ අත් කපන් ගිහින් ඊලම වටේට වැටවල් බඳින්න හදන එක තමා මේ අවුරුදු 17 ම උනේ...

සැක නම් දෙමළ මිනිස්සුන්ගේ profile වලට ගිහින් බලන්න... පොඩි එකාගේ ඉඳන් මහා එකා දක්වා තවමත් දකින එකම හිනය ඊලම.

මේක මේ ලංකාවේ දෙමළ මනුස්සයට විතරක් තියන ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි.. මේක ඉන්දියාවේ දෙමළ මනුස්සයටත් තියන ප්‍රශ්නයක්..

රටක් නැති වීමේ හීනමානය..

සහෝදරත්වයේ අත කොයි තරම් දික් කරන් හිටියත් ඒ වගේ ලෙඩ හොඳ වෙන්නේ නැත.