Katta

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 10 – අතීතයේ හඬ

ගමේ දිවා සන්සුන් නිහඩකමත් අතරේ සෙරීන්ට හදිසියේම පණිවිඩයක් ලැබුණා. එය නගරයෙන්, පරණ මිතුරන්ගෙන්. පණිවිඩයේ වචන කිහිපය ඇගේ හදවත ගැස්වුවා—
**“දමිත අසනීපයි. ඔයාට දකින්න ආසයි කියලා.”**

අතීතයේ අඳුරු මතකයක් මෙන්, ඒ වචන ඇගේ ඇස් ඉදිරියෙන් නැවතුණා. දමිත—ඔහු තමන්ගේ ප්‍රථම ආදරය. නමුත් ඒ ආදරය ඇගේ හිත කෙරෙහි තුවාලයක් දාපු අයෙක්.

ඇය දිගටම අහිතකර නිහඩකමකින් යටවුණා. නදීෂ් ඒ දවසේ ගගෙ තීරය අසල ඇයව දැක්කා.
“ඔයාගේ මුහුණේ තියෙන එම මල වගේ නිහඩකම මට කියනවා, කිසිවක් හොඳ නෑ කියලා.”

“නගරේ අයෙක් අසනීපයි,” ඇය මෘදු හඬින් පිළිතුරු දුන්නා. “දමිත කියලා… ඔයාට මතකද මම කලින් කිව්ව කෙනා?”

නදීෂ් හිස් අතක් ගැටුවා. “ඔයාට යන්න ඕනෙ. ඒක අතීතය හමුවෙන්න අවස්ථාවක්.”

“මට දැනෙනවා… යන්න ඕන කියලා, හැබැයි මට භයයි.”

“භය වෙන්න එපා. මොකද, කිසිවෙකුත් තමන්ගේ අතීතය අමතක කරන්නෙ නැහැ. ඒක සමඟ ඉන්න තරම් ශක්තිමත් වෙන්න පමණයි.”

ඔහුගේ ඒ වචන ඇයගේ හදවතේ අඳුරු පරාවරය ලඟ අලුත් ආලෝකයක් විඳිනවා වගේ.

ඇය අලුයම නගරයට යන්න තීරණය කළා. ගමේ මිනිස්සුන්ට සමුදීද්දී, නදීෂ් ඇයව පසුව බලමින් හිඳියා. “ඔයා ආපහු එනවාද?” ඔහු ඇස් තුළ අඳුරු පරාවරයක්.

“ඇවිත් කියන්නම්, මට මගේ හිත තේරුම් ගන්න පුළුවන්ද කියලා.”

ඔහු ඇගේ අත අල්ලා ගත්තා. “ඔයා එන තුරු මම බලා ඉන්නම්.”

ඇය මඳ උණුසුමකින් සිනාසෙමින් මතුපිට බලා ගියා. බස් එක ගමන් යද්දී ඇය ආපහු බැලුවා—නදීෂ් තවමත් තනිව ගගෙ තීරයේ. ඔහුගේ ඇස්, හදවතේ නිහඩ පණිවිඩයක් කියනවා වගේ—**“මට ඔබව විශ්වාසයි.”**

නගරයට ඇය පැමිණි විට, ගාලිමාවල තවමත් එළිය බබලනවා. ඒත් ඇගේ ඇස් තුළ අතීතයේ අඳුර තවමත් මැවෙලා. ඇය දමිතව දැකන මොහොතේ, කතාවේ අලුත් පිටුවක් විවෘත වෙන බව ඇය දැන ගත්තා.

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 8 – අහසට ලියූ පණිවිඩය

උදේ හිරු ගමේ ගස අතරින් දිවි ගලවන රැඳවුමක් වගේ බැබලුණා. ගම සන්සුන්. ගගෙ තීරය, ගෙවල්වල දොරවල්, සහ ගමේ මැදින් ඇසෙන කුඩා ගීතය—එකම සංගීතයකි.

සෙරීන් අත්පොතක් අල්ලා ගඟේ අසලට ගියේය. ඒ ඇයගේ පුනරුත්ථාපන ලේඛනයක් වගේ. ඇය ලියමින් සිටියා—කවියක් වගේම, ආදරිකාවක් වගේම.

> “අහසට ලියන්නෙ මගේ හිතේ ගීතයයි,
> ගගෙ සෙරිනේඩ් අහන්නෙ ඔයාගේ හුස්මයි.”

ඇය ඒ වචන ලියන විට ගගෙ තීරයෙන් නදීෂ්ගේ හඬ ඇසුණා. “මම හිතුවා ඔයා අදත් මෙහෙමම ලියනවා කියලා. ඒ අකුරු අහසටම යනවා වගේ.”

සෙරීන් හිනා වුණා. “ඔයාට දැනෙනවද? මේ ගම මට ආපහු ලියන්න පටන් ගන්න ශක්තිය දුන්නා.”

“ඔයා ලියන ඒ ගීත මට කියලා දෙන්න පුළුවන්ද?”

“කියලා දෙන්නෙ නැහැ,” ඇය සිනාසෙමින් කිව්වා. “කවියක අරුත අහුලගන්න පුළුවන් ඔයා වගේ අයෙක්ට විතරයි.”

ඔවුන් අතර මෘදු නග්මාවක් වගේ නිහඩකමක් උදා වුණා. නදීෂ් ඉදිරියට ආව. “ඇයි මට එහෙම කියන්නෙ? මට තේරුම් ගන්න හිතෙනවා, හැබැයි මම තේරුම් ගන්න අයෙක් නෙවෙයි කියලා හිතෙනකොට භයයි.”

“භය වෙන්න එපා,” ඇය හඬ අඩු කරමින් කිව්වා. “කවදාවත් ආදරය කියන්නෙ වචනයක් නෙවෙයි. ඒක සරල හැඟීමක්.”

ඔහු ඇගේ අත අල්ලාගත්තා. “ඒ හැඟීම මට දැනෙන්නේ දැන්.”

ඇය නවතිලා ඔහුගේ නෙත්වලට බැලුවා. “ඔයාට තේරුනාද... මට තවමත් තීරණය කරන්න බැරි බව?”

“ඔයා තීරණය කරන්නෙ නැත්නම් මම බලා සිටින්නම්. ඒක මට ලැබුණු විශාලම දේවල් වලින් එකක්.”

ඇය ඇගේ අත ඔහුගේ අතේ තබා හිඳියා. “ඔයාගේ ඒ හැඟීම අහිමි නොවෙන්න මමත් උත්සාහ කරම්.”

ඇතැම් නිහඩ මොහොතකට පසු නදීෂ් ගගෙ තීරයට බලමින් කීය. “ඔයා දන්නවද, අපි කුඩා වෙද්දි මේ තැනට විඳිලා අහසට පණිවිඩ ලියා එල්ලුවා කියලා?”

සෙරීන් සිනාසෙමින් මතකයට ගියා. “ඔව්... ‘ඔබේ අය’ කියලා අහසට ලියපු අකුරු අමතක වෙලා නැහැ.”

අදත් ඔවුන් එම අකුරු ලියන්නට ව්‍යාකූල වූවෝය. නමුත් මේ වරට ඒක සිහිනක් නොවෙයි—ඇත්තක්. අහසට ලියන පණිවිඩයක් නොවෙයි, ඔවුන්ගේ හදවතේ ගීතයක්.

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕