Venerable Kirinde Dhamminda

පාරිලෙයියක සූත්‍ර වර්ණනාව

භද්දසාලමූලෙ” යනු පාරිලෙය්‍ය වැසියෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට දන් දුන්හ. පාරිලෙය්‍ය නුවරට නුදුරෙහි ‘රක්‍ෂිත’ නම් වන ලැහැබක් ඇත. එහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පන්සලක් කරවා දී, එහි වසනු මැනව’යි ප්‍රතිඥා දී වාසය කරවූහ. එහි භද්‍රසාල යන නම ඇති ප්‍රියජනක-සිත්කලු සල්රුකක් ඇත. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ නගර ඇසුරු කරගෙන ඒ වන ලැහැබෙහි පන්සල සමීපයේ එම රුක්මුලෙහි වැඩවාසය කරන සේක. එනිසා ‘භද්දසාල මූලෙ’ යනුවෙන් කියන ලදී.

මෙසේ තථාගතයන් වහන්සේ වැඩවෙසෙන කල්හි එක්තරා ඇත්නායකයෙක්, ඇතින්නියන්-ඇත් පැටවුන් විසින් ගොදුරු බිමේදී, නානතොටේදී කරදරයට පැමිණියේ; රැළ කෙරෙහි කළකිරි “මට මේ ඇතුන්ගෙන් කවර වැඩක්ද?” යි රැළ අත්හැර මිනිස් පථයට යනුයේ පාරිලෙය්‍ය වනලැහැබෙහි වැඩහුන් බුදුපියාණන් වහන්සේ දැක කළදහසකින් නිවන ලද සන්තාපයක් (තැවීමක්) මෙන් නිවුණු සිතැතිව තථාගතයන් සමීපයේ සිටියේය. ඒ ඇතා එතැන් පටන් ශාස්තෲන් වහන්සේට වත්පිළිවෙත් කරමින් මුව දෝනා පැන් සපයයි. නෑමට දිය ගෙනවුත් දෙයි. දත්මදින උපකරණ ගෙනවිත් දෙයි. පිරිවෙන අමදියි. කැළයෙන් මිහිරි ඵලවැල ගෙනවුත් උන්වහන්සේට දෙයි. බුදුහු ඒවා පරිභෝග කරති.

එක් දිනක් බුදුපියාණන් වහන්සේ මුලු රෑම සක්මන් කර, ගල්තලාවෙහි වැඩහුන්හ. ඇතා ද නුදුරු තැනක සිටියේය. ශාස්තෲන් වහන්සේ පසුපස බලා කිසිවකු නුදුටු සේක. එසේම ඉදිරියෙහිද කිසිවකු නුදුටු සේක. දෙපැත්තෙහිද කිසිවකු නුදුටු සේක. එවිට උන්වහන්සේට “මම ඒකාන්තයෙන් සුවසේ වෙසෙමි. මෙහි කලහ කරන්නෝ නොමැත. එබැවින් සුවසේ වෙසෙමි”යි සිතක් පහළ වූ සේක. ඇතාටද “මවිසින් නැමූ අත්ත අනිකකු නොකයි” ආදි වශයෙන් “මම ද හුදකලාව සැපසේ වසමි. ශාස්තෲන් වහන්සේට වත්පිළිවෙත් කිරීමට ඉඩ ලද්දෙමි”යි යන සිත පහළවිය. බුදුහු තමන්වහන්සේ සිත බලා “මට මෙබඳු සිතක් පහළවිය. ඇතුට කවර සිතක් වේද?”යි විමසා දැන ඔහුගේ සිතද එබඳුම බව දැන “අප දෙදෙන සම සිත් ඇත්තෝය”යි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය පහළ කල සේක.

“මේ නගුලිස වැනි දික් දත් ඇති හස්ති නාගයා සමග හුදකලාව වනයේ ඇලී වෙසෙන බුද්ධනාගයන් වහන්සේගේ සිතින් සිත සමාන වේ.”

#යට්ටපාත