Runa

Уақыт

Тілдің біржолата табанға тапталар не самғау биігіне шарықтар кезі – қазіргі шақ. Бұдан соң, талпынудың қажеті жоқ, темірді қызған сәтте соқ, соңыра туған өкініш ешкімді жұбатпайды.
Үкім шығаратын тұста қайда қаңғып кеткенсіңдер, аты шулы жанашыр топ? Жинаған қолыңды неғып жоғарыға тапсырмайсың, әшейінде бүйірден тиісіп, бұйдадан тартып, тыныштық бермеуші едің ғой.
Әттеген-ай, дегенің жетеді, кешігіп саныңды соққаның да жетеді, көз жасын тый, көк бөрінің жұрнағы.
Ана тілім!
Үкілеген үмітімді жалғап, арманымды алып ұшқан көк байрақтағы сұңқардың қапталына қатар босатылған егіз жебе қарауылға бірін-бірі ілмесін.
Әумин!

Алматы, 01.09.1996