Chan SreyNeath Real

សម្រាប់ខ្ញុំ ការបាត់បង់មិត្តភាពមិនមែនជារឿងដែលត្រូវអង្គុយសោកស្ដាយនោះទេ ព្រោះនៅក្នុងអំឡុងពេលដែលយើងនៅរាប់អានគ្នា ខ្ញុំបានផ្ដល់នូវភាពស្មោះត្រង់ និងសេចក្ដីល្អអស់ពីបេះដូងរួចទៅហើយ។

មិត្តភាព​ វាក៏ដូចជាសៀវភៅមួយក្បាលដែរ បើទោះបីជាវាត្រូវបញ្ចប់ត្រឹមជំពូកណាមួយ ក៏ខ្ញុំមិនមានអ្វីត្រូវជំពាក់ចិត្តទៀតដែរ ព្រោះរាល់ទំព័រដែលខ្ញុំបានសរសេរកន្លងមក គឺសុទ្ធតែជាការលះបង់ដ៏ល្អបំផុតដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន។

នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់សម្រេចចិត្តចាកចេញ ឬទំនាក់ទំនងត្រូវដើរដល់ផ្លូវទាល់ ខ្ញុំគ្រាន់តែទទួលយកវាដោយចិត្តស្ងប់។ ការដែលខ្ញុំមិនស្ដាយក្រោយ គឺមកពីខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាខ្លួនឯងមិនបានធ្វើអ្វីខុសចំពោះមិត្តភាពមួយនោះឡើយ។

មនុស្សដែលខំប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាពហើយ គេនឹងមិនមានអារម្មណ៍វិប្បដិសារីឡើយនៅពេលបាត់បង់ អ្វីដែលត្រូវធ្វើគឺគ្រាន់តែបន្តដើរទៅមុខ ហើយទុកឱ្យគ្រប់យ៉ាងជាអនុស្សាវរីយ៍ដែលធ្លាប់កើតឡើងតែប៉ុណ្ណោះ។