Molybdo-វ៉ាន់ណាដាត Novel

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ឈុតដកស្រង់

"អ្ហាស អឹម~~អ្ហែង(លែង)"
"មកអ៉ីតាលីត្រឹមតែមួយសប្ដាហ៍សោះឆាប់ប្ដីម្ល៉េះអ្នកនាងលីង"
"ប~បងប្រុស" អៃលីងភ័យបុកពោះ តើគេមកទីនេះបានយ៉ាងម៉េច?
"មកនេះ!" គេកញ្ឆក់ទាញដៃនាងមួយទំហឹងអោយដើរតាមចូលទៅក្នុងឡាន។
"អ្ហាស អឹម~~អ្ហែងៗ"
"អ្ហក" អៃលីងដកដង្ហើមសឹងតែមិនដល់គ្នាព្រោះចូលមកដល់ក្នុងឡានភ្លាមមិនទាន់បានអង្គុយស្រួលបួលផងក៏ត្រូវគេចាប់ប៊ឺតមាត់ខ្លាំងៗស្ទើរផុតដង្ហើមទៅហើយ.
"ហ្ហឹក បង~បងចង់នាំខ្ញុំទៅណា?" នាងឃើញថាមិនមែនជាផ្លូវត្រលប់ទៅផ្ទះក៏មិនដឹងថាគេកំពុងនាំនាងទៅណា.
"ទៅរំលឹកការចង់ចាំ ព្រោះការចង់ចាំរបស់អ្នកនាងលីងនៅខ្សោយខ្លាំងណាស់ទាល់តែត្រូវរំលឹកអោយបានញឹកញាប់បន្តិច" គេនិយាយទាំងលើកចិញ្ចើមម្ខាង។
"អត់ទេនាំខ្ញុំទៅផ្ទះវិញ" នាងអង្រួនដៃរបស់គេសូមអោយគេនាំនាងទៅផ្ទះវិញបើនាងមិនត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេហ្ស៊ីប និងម៉ាដាមប្រាកដជាសង្ស័យ។
"............" ស្ងាត់។ គេស្ងាត់មិនមែនចិត្តក៏ត្រជាក់ដូចភាពស្ងាត់របស់គេឡើយ ក្នុងចិត្តរបស់គេគឺកំពុងពុះកញ្រ្ជោលដូចទឹកពុះទឹកហើយបើអាចគេសឹងតែចាប់នាងហែកស៊ីក្នុងឡាននេះបាត់ទៅហើយ.

មកដល់សណ្ឋាគារ
"អ្ហាល" គ្រាន់តែឡានឈប់ភ្លាមនាងបើកទ្វារបម្រុងរត់ចេញទៅរកតាក់ស៊ី ប៉ុន្តែគិតថាគេអោយនាងរួចខ្លួនទៅដោយស្រួលៗ? រ៉ូណានចាប់លើកនាងលីដាក់លើស្មាលរបស់គេ។
"លែងទៅ! បងប្រុសឆ្កួតហើយ ទីនេះគឺអ៉ីតាលីមិនមែននៅចិន។
"ចឹងយ៉ាងម៉េច?" គេមិនដែលខ្វល់នឹងរឿងអស់ទាំងនឹងឡើយ។
"លែង លែង ខ្ញុំស្អប់បងប្រុស"
"ស្ងាត់! ឬចង់អ្នកមនុស្សនៅសណ្ឋាគារគេដឹងថាអ្នកនាងលីងត្រូវគេមករំលោភ!" មាត់គេនេះពិតជាឆៅមែន។

ចាប់ពីវគ្គនឹងទៅលោកប្រុសរ៉ូឃោឃៅគ្រាប់ភាគលែងថ្មមតួស្រីហី, ប្រច័ណ្ឌចាប់ៗ, ខឹងចាប់, ធ្វើអ្វីមិនត្រូវចិត្តក៏ចាប់😳ប៉ុន្តែថាទាល់នៅពាក់កណ្ដាលរឿងហ៎😄
Molybdo-វ៉ាន់ណាដាត

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ភាគទី៣៧

“ហ្ហឹក ហ្ហឹក” នាងព្យាយាមរើអស់ពីកម្លាំងជាមនុស្សស្រីដែលមានមកពីធម្មជាតិរួចទៅហើយ ប៉ុន្តែនៅតែមិនអាចយកឈ្នះកម្លាំងជាមនុស្សប្រុសសាច់ដុំដូចជាគេ។
“អឹម” អៃលីងបិទភ្នែកជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះគេមិនត្រឹមតែថើបនៅប្រើធ្មេញមកខាំសាច់កនាងទៀត។ បន្ទាប់ពីថើបនាងអស់ចិត្តអស់ចង់ គេចាប់នាងអោយបង្វែលខ្នងដាក់គេទុកអោយគេជាអ្នកលាងសម្អាតខ្លួនអោយនាងគេចង់លាងជម្រះភាពមិនល្អដែលមាននៅលើខ្លួននាង កាន់តែនឹកដល់រឿងដែលបានកើតឡើងមុននេះគឺកាន់តែធ្វើអោយគេខឹង មិនមែនខឹងនាង ប៉ុន្តែគេខឹងដែលបណ្ដោយអោយមានរឿងនោះកើតឡើងលើមនុស្សស្រីរបស់គេ។
“កុំអី!” គេលូនដៃចូលទៅក្នុងអាងដើម្បីសម្រាតខោក្នុងរបស់នាង ប៉ុន្តែត្រូវអៃលីងចាប់ដៃគេជាប់។ គេដោះអាវនាងវាលល្ហល្ហេវខាងលើនាងខ្មាស់ស្ទើរតែរត់អោយផុតផែនដីទៅហើយ ឥឡូវនៅមកចង់ស្រាតខោក្នុងរបស់នាងទៀតនាងមិនព្រមដាច់ខាត។
“...........” គេមិននិយាយអ្វី ប្រើដៃម្ខាងចាប់ដៃទាំងពីររបស់នាងជាប់ ចំណែកឯដៃម្ខាងទៀតលូកទៅស្រាតខោរបស់នាងបោះទៅម្ខាង។
“ហ្ហឹក” រ៉ូណានចាប់ផ្ដើមពីការថើបនាងបបោសអង្អែលនៅលើខ្នង រហូតដល់ក និងត្រចៀក, គេលើកនាងអោយច្រកគាវហើយងើបចេញពីអាងដើម្បីសម្អាតពពុះសាប៊ូដែលជាប់លើខ្លួនពួកគេ អៃលីងវិញធ្វើអ្វីមិនបានក្រៅពីអោបកគេជាប់ព្រោះខ្លាចធ្លាក់ នាងនឹងគេធ្លាប់ប៉ះរាងកាយគ្នាតែម្ដងប៉ុណ្ណោះហើយនៅពេលនោះក៏មិនបានភ្លឺច្បាស់ដូចជាពេលនេះដែរ នាងអោបគេខ្ទប់មុខនឹងស្មាលរបស់គេមិនហ៊ានសូម្បីតែកម្រើកព្រោះនាងអាក្រាតកាយហើយស្និតស្នាលជាមួយនាងរាងកាយរបស់គេបែបនេះនាងខ្មាស់ខ្លាំងណាស់។
“អ្ហាល” ពេលគេដាក់អោយនាងចុះឈរដោយខ្លួនឯងនាងប្រញាប់បែរខ្នង ប៉ុន្តែត្រូវគេចាប់អោយបែរមកវិញ។
“..........” រ៉ូណានសម្លឹងមើលនាងទាំងមិននិយាយអ្វី ប៉ុន្តែលួចសរសើរនាងក្នុងចិត្តមិននឹកស្មានថានាងស្អាតដល់ថ្នាក់នេះកាលពីលើកមុនមានអ្វីជាមួយគ្នាគឺនៅពេលដែលគេត្រូវថ្នាំដូច្នេះគឺមិនបានមើលរូបរាងនាងអោយច្បាស់ ប៉ុន្តែពេលនេះគេចង់មើលនាងអោយបានច្បាស់បន្តិច។
ឈូ គេទាញត្រកៀកនាងអោយចូលមកជិតរហូតដល់ផ្នែកខ្លះនៃរាងកាយរបស់គេទល់ជាមួយពោះរបស់នាងធ្វើអោយអៃលីងគាំងនៅម្ដុំមិនហ៊ានកម្រើកឡើយ។
“ក៏មិនមែនលើកទី១!” ទោះមិនមែនលើកទីមួយ ប៉ុន្តែអោយនាងឈរដោយគ្មានសម្លៀកបំពាក់នៅចំពោះមុខគេបែបនេះមិនអោយនាងខ្មាស់ បានដែរទេ?
“ពួកយើង~បញ្ឃប់ត្រឹមនឹងបានទេ?” នាងនៅតែមានកូនចិត្តលួចសង្ឃឹមថាគេបញ្ឃប់សកម្មភាពត្រឹមនេះ។
“បើបងមិនឈប់អូនគិតធ្វើយ៉ាងម៉េច?” ចម្លើយរបស់គេធ្វើអោយនាងគាំង ហើយខកខិត្តយ៉ាងខ្លាំង។
“អឹម អ្ហាល” រ៉ូណានឈប់អូសបន្លាយពេលតទៅទៀតគេចាប់ផ្ដើមប្រតិបត្តិការមិនអោយនាងដកដង្ហើមបានស្រួលបន្តិចសោះ។
“អ្ហាស អ្ហាល អ្ហឹម~~~” អៃលីងព្យាយាមខ្ទប់មាត់កុំអោយបញ្ចេញសំឡេងអាម៉ាស់នោះចេញមក នាងស្អប់ដែលរាងកាយរបស់នាងស្រើបស្រាលតបតទៅកាន់គេវិញទាំងដែលក្នុងចិត្តមិនចង់ចង់។
“សឺត ដកដៃចេញ បងចូលចិត្តនៅពេលលឺសម្លេងថ្ងូររបស់អូន”
“អ៊ក អឹម” នាងខ្ទប់មាត់ គ្រវី ប៉ុន្តែគេវិញធ្វើសកម្មភាពកាន់តែញាប់ទៅៗរហូតដល់អ្នកដែលខំប្រឹងទប់នោះទ្រាំលែងបានចុងក្រោយក៏ធ្លោយមាត់បង្ហើបសំឡេងនោះចេញមក ។
ចំណាយពេលប្រហែលជិតមួយម៉ោងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកទីបំផុតគេក៏ដាច់ចិត្តដោះលែងនាងព្រោះអៃលីងទន់ជើងឈរលែងនឹងទៅហើយ។ រ៉ូណានលែងសម្អាតខ្លួនអោយនាងរួចក៏យកអាវឃ្លុំមករុំអោយហើយបីនាងយកទៅដាក់លើគ្រែ។
“បង!” អៃលីងល្វើយអស់កម្លាំងនាងរៀបនឹងបិទភ្នែកទៅហើយ ប៉ុន្តែគេស្រាប់តែឡើងមកគេងហើយទាញនាងចូលទៅក្នុងដើមទ្រូងរបស់គេ។
“គេងទៅក្រែងអូនល្វើយ” គេឃើញនាងបើកភ្នែកភ្លឹសៗសម្លឹងមើលគេ មិនព្រមគេង។
“បងទៅបន្ទប់វិញទៅចុះបើមានអ្នកដឹងគិតយ៉ាងម៉េច?”
“ដឹងក៏ដឹងទៅមានអ្វីត្រូវខ្វល់” រឿងនេះគេមិនដែលខ្វល់ស្រាប់ហើយព្រោះមុននឹងក្រោយនាងគង់តែត្រូវរៀបការជាមួយដដែរ។
“ស្ងៀម!” នាងនិយាយចាក់មិនចូលជាមួយនឹងគេសោះ ទើបលែងតបនិងព្យាយាមរើពីក្នុងរវង្វង់ដៃរបស់គេ ប៉ុន្តែគេមិនព្រមលែងមានតែរឹតនាងអោយចូលមកថែម។
“មនុស្សយល់តែចិត្តខ្លួនឯង!” និយាយខ្សឹបៗ ប៉ុន្តែគេស្ដាប់លឺ។
“អឹម ជុប”
“អៃលីងបើអូននៅមានកម្លាំងបែបនេះពួកយើងគួរតែបន្តរឿងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកល្អទេ” ការគម្រាមពិតជាបានផលនាងលែងរើបន្តហើយសម្ងំគេងក្នុងដើមទ្រូងរបស់គេរហូតដល់គេងលក់។

អត់ខឹងនាងតែបញ្ចេញកំហឹងដាក់នាងឡប់ឡប់ចឹងប្រូ😌
Molybdo-វ៉ាន់ណាដាត

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ភាគទី៣៤+៣៥+៣៦
Admin ខាំប៊េក😂😘
១០ថ្ងៃក្រោយ
តុក តុក តុក
“លោកនាយកអោយនាងយកឯកសារនេះទៅអោយភ្ញៀវដែលជាដៃគូសហការសំខាន់ ក្នុងនាមនាងជាអ្នកហាត់ការត្រៀមខ្លួនធ្វើជាជំនួយការរបស់គាត់នាងក៏ត្រូវទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការងារទាំងនេះដែរ” ជេស៊ីកាទម្លាក់ឯកសារសំខាន់មួយច្បាប់អោយអៃលីងជាអ្នកយកទៅអោយភ្ញៀវដោយផ្ទាល់។
“ចាស” នាងទទួលយកឯកសារដោយមិនបានសង្ស័យច្រើន។
“កុំភ្លេចអោយសោះនៅល្ងាចនេះម៉ោង៤ លោកសាន់ដ្រាប្រាប់ថាគាត់ទំនេរក្រោយម៉ោង៤នាងអាចយកឯកសារទៅប្រគល់អោយគាត់បាន”
“ខ្ញុំដឹងហើយ” តាំងពីថ្ងៃដែលអ្នកទាំងពីរមានរឿងជាមួយគ្នាលើកដំបូងនោះមកអៃលីងក៏មិនសូវគោរពអោនលំទោនជេស៊ីកាខ្លាំងប៉ុន្មានដែរ ព្រោះចំពោះអៃលីងនាងក៏មានតម្លៃរបស់ខ្លួនដែរប្រសិនបើនាងជួបជាមួយមនុស្សដែលមិនអោយតម្លៃនាង នាងក៏មិនចាំបាច់ទៅយកចិត្ត ឬគោរពម្នាក់នោះខ្លាំងពេកដែរ។
ដោយឡែកថ្ងៃនេះរ៉ូណានមិនបាននៅអូហ្វីសឡើយគេជាប់រវល់ទៅប្រជុំ និងនិយាយចរចារការងារជាមួយអ្នកបណ្ដាក់ទុននៅឯខាងក្រៅ និងឆ្លៀតចូលមើលការងារនៅឯរោងចក្រផលិតគ្រឿងសង្ហាររឹមទាល់តែល្ងាចទើបត្រលប់មកវិញ។ ភាគច្រើនរ៉ូណានឈែកមើលការងារនៅក្រុមហ៊ុនឆ្នៃពេជ្រច្រើនជាងហេតុនេះយូរៗម្ដងគេមកឆែកការងារនេះ ការងារនៅក្រុមហ៊ុនផ្សេងៗគឺរ៉េកគីនិងកូនចៅជំនិតរបស់គេប៉ុន្មាននាក់ទៀតជាអ្នកកាន់ជំនួស។
ម៉ោង៣:៣៤នាទី អៃលីងរៀបចំខ្លួនដើម្បីចេញទៅខាងក្រៅយកឯកសារអោយភ្ញៀវ។
“ហ្ហឹសថ្ងៃនេះនឹងមានរឿងល្អមើលមិនខាន” អៃលីងចេញពីអូហ្វីសដើរកាត់តុរបស់ជេស៊ីកាធ្វើអោយនាងញញឹមសមចិត្តនឹងរឿងអ្វីម្យ៉ាង។
មកដល់ក្រុមហ៊ុនរីសេនធើមេឌៀ
“សួស្ដី! ខ្ញុំមកពីក្រុមហ៊ុនដឹភៀលីងជឺរីជាជំនួយការរបស់លោករ៉ូ ខ្ញុំយកឯកសារមកអោយលោកសាន់ដ្រា”
“អ្នកនាងបានណាត់គាត់ទុកមុនដែលទេ?”
“ពិតមែនហើយ”
“ចាស នាងខ្ញុំនឹងខលទៅប្រាប់លេខារបស់គាត់អោយអ្នកនាង”
“ចាស”មួយសន្ទុះក្រោយមករីសិបសិននីសក៏ប្រាប់អោយនាងទៅចាំលោកសាន់ដ្រានៅឯអូហ្វីសរបស់គាត់។
អៃលីងរងចាំរហូតដល់ម៉ោង៤:៣០ល្ងាច
“ឯណាអៃលីង?”រ៉ូណានគ្រាន់តែមកក្រុមហ៊ុនវិញមិនឃើញអ្នកដែលគេគិតថាគួរតែនៅចាំគេក្នុងអូហ្វីសគេចេញមកវិញសួររកនាងតែម្ដង។
“ចាសលោកប្រធានគឺថា....”
“យ៉ាងម៉េច?” គេតំឡើងសម្លេងជាងមុន។
“គឺ កាលពីរសៀលខ្ញុំរៀបនឹងយកឯកសារទៅអោយលោកសាន់ដ្រានៅឯក្រុមហ៊ុន ប៉ុន្តែនាងស្រាប់តែកញ្ឆក់ឯកសារពីដៃរបស់ខ្ញុំហើយប្រាប់ថានងាជាអ្នកយកវាទៅអោយលោកសាន់ដ្រាដោយផ្ទាល់ ខ្ញុំក៏មិនចង់ឈ្លោះប្រកែកជាមួយនាងទើបបណ្ដោយអោយនាងទៅតែម្ដងលោកនាយក” នាងសម្ដែងឫកដូចខ្លួនឯងជាជនរងគ្រោះដែលត្រូវគេដណ្ដើមការងារយ៉ាងអញ្ចឹង។
“នាងទៅតាំងពីពេលណា?” គេប្ដូរមកជាទឹកមុខមាំ ក្រោយពីលឺថានាងយកឯកសារទៅអោយដៃគូសហការរបស់គេឈ្មោះសាន់ដ្រា។
“នាងទៅមួយម៉ោងហើយលោកនាយក”
“ខ្ញុំខ្លាចតែនាងប្រហែលជានៅអឺ...សប្បាយ”
ផាំង រ៉ូណានដើរមកដាល់ជញ្ជាំងដែលនៅខាងក្រោយខ្នងនាង។
“លោ~លោក~លោកនាយក” នាងភ័យឡើងគាំងរកនិយាយលែងចេញ លើកទីមួយដែលនាងឃើញរ៉ូណានខឹងខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ។ គេលែងសួរនាំបន្តប្រញាប់ដើរចេញពីក្រុមហ៊ុន។
“រៀបចំឡានទៅក្រុមហ៊ុនសាន់ដ្រា”
“បាទចៅហ្វាយ”
នៅឯក្រុមហ៊ុនរីសេនធើមេឌៀ
“អ្ហាល លែងយើងអារោគចិត្ត” អៃលីងព្យាយាមរើមួយទំហឹង ប៉ុន្តែនាងពិបាកយកឈ្នះកម្លាំងមនុស្សរោគចិត្តដែលព្យាយាមចង់បំពានរាង្គកាយរបស់នាង។
“មិនចាំបាច់ព្យាយាមលេងឫកនោះទេ យ៉ាងណាក៏គ្មានអ្នកណាជួយនាងបានដែរ”
“អោយយើងស៊ីនាងតាមសម្រួល ឬចង់អោយយើងប្រើធម៌ក្ដៅមុននាងឡើងឋានសួគ៌ហ្ហើស”
“ហ្ហឹក លែងៗអ៊ក” អៃលីងត្រូវអាល្មោមកាមនេះដាល់មួយដៃចំកណ្ដាលពោះ ធ្វើអោយនាងចុកឆ្អល់កម្រើកខ្លួនលែងរួច។
“ហ្ហឹស កុំបន្ទោសយើងមកពីនាងស្រាអញ្ជើញមិនចង់ផឹកបែរជាចង់ផឹកស្រាពិន័យ” វាចាប់ផ្ដើមដោះខោអាវក្វាហ្សេរបស់អៃលីងចេញ ហើយហែកអាវសាមីរបស់នាងចេញនៅសល់តែអាវកាកដៃតូច សាន់ដ្រាចាប់ផ្ដើមថើបបបួសអង្អែលនៅលើដើមករ វាពេញចិត្តអៃលីងយ៉ាងខ្លាំងព្រោះនាងចូលស្ដង់ដារស្រីស្អាត រាងតូចច្រលឹងសាច់សខ្ចី ត្រកៀកសាយ ដើមទ្រូងក៏មានសាច់ទ្រលុកទ្រលន់ថែមទៀតវាលិតមាត់ដូចឆ្កែឃើញចំណីយ៉ាងចឹង។
“ហ្ហឹក បងប្រុសជួយខ្ញុំផង”
“លោករ៉ូ គឺថាចូលមិនបានទេ” លេខាដែលនៅខាងក្រៅព្យាយាមឃាត់មិនអោយគេចូលទៅខាងក្នុងព្រោះលោកនាយករបស់នាងបញ្ជារួចហើយហាមអោយអ្នកណាចូលទៅរំខានគេឡើយ។
ផាំង ផាំង ផាំង នាងគិតថាអាចឃាត់គេបានរ៉ូណានប្រើកាំភ្លើងបាញ់ទម្លុះសោរទ្វារអូហ្វីស។
“អាចង្រៃយ៍ណាម៉េចក៏...”
“អួយ” មិនទាន់បាននិយាយចប់ផងមាត់របស់វាក៏បែកបាត់ទៅហើយ
ឌឹប ឌឹប ឌឹប រ៉ូណានចាប់ក្របួចកអាវសាន់ដ្រាដាល់អាម្នាក់នេះមិនដកដៃ វាហ៊ានខ្លាំងណាស់ដែលមកប៉ះពាល់មនុស្សរបស់គេ។
“បងប្រុស ហ្ហឹក” អៃលីងក្ដោបអាវព្យាយាមងើប ខ្លួននាងនៅញ័រនៅឡើយ។
“.............” រ៉ូណានយកអាវមកគ្របដណ្ដប់អោយនាងហើយអោបនាងក្នុងរវង្វង់ដៃយ៉ាងណែន។
“វាដាល់ពោះរបស់អូន?” ផ្នែករបស់គេឡើងក្រហម និងឡើងប៉ោងសរសៃត្រង់សៀតផ្កា បញ្ជាក់អោយដឹងថាគេខឹងដល់កម្រិតណា។
“.......” អៃលីងបានត្រឹមតែមើលមុខរបស់គេហើយងក់ក្បាលជំនួសអោយការឆ្លើយតប។
“អាចង្រៃយ៍សាន់ដ្រា!!” រ៉ូណានស្រ្គឺតធ្មេញក្រោកឡើងដើរសំដៅទៅដាល់សាន់ដ្រាដែលត្រូវរ៉េកគីចាប់សង្កត់ជាប់ចំកន្លែងពោះជាច្រើនដៃ។
“អ៊ក អូយ”
“យើងនឹងប្ដឹងអែងពីបទធ្វើបាបរាងកាយប្អូនស្រីរបស់យើង”
“កុំ~កុំអី ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថានាងជាប្អូនស្រីរបស់លោកឡើយ”
“អោយតែជាមនុស្សក្នុងក្រុមហ៊ុនរបស់យើងលោកអៃងគ្មានសិទ្ធបង្ខំអ្នកណាឡើយសាន់ដ្រា”

“ខ្ញុំ អូយយូយ ខ្ញុំមិនដឹងពិតមែនបើកុំតែជេស៊ីកាជាអ្នកបញ្ជូននាងមកហើយប្រាប់ថានាងស្មគ្រ័ចិត្តព្រោះត្រូវការលុយដើម្បីជួយគ្រួសារខ្ញុំក៏មិនធ្វើដែរ” រឿងហេតុមកពីសប្ដាហ៍មុនសាន់ដ្រាចូលរួមប្រជុំកិច្ចចរចារការងារគម្រោងថ្មីទាក់ទងនឹងការច្នៃត្បូងេពេជ្រដែលត្រៀមដាក់តាំងពិពពណ៌នៅខែក្រោយ គេបានឃើញអៃលីងទើបចាប់ចិត្តចាប់អារម្មណ៍នឹងសម្រស់របស់នាងធ្វើអោយគេភ្លឹកមើលនាងជាប់រហូតដល់ជេស៊ីកាមើលដឹងហើយក៏រៀបគម្រោងការឡើងផ្សំគំនិតជាមួយសាន់ដ្រា។ គម្រោងរបស់ពួកគេធ្វើអោយជេស៊ីកាបានលេសបណ្ដេញអៃលីងចេញពីក្រុមហ៊ុនដោយនាងនឹងយកវិដេអូភស្តុតាងដែលសាន់ដ្រាដេកជាមួយនាងនោះនាងគ្រោងនឹងយកអោយរ៉ូណានមើល ប៉ុន្តែចូលរួមសោកស្ដាយគម្រោងការណ៍របស់នាងនិងសាន់ដ្រាគឺមិនបានជោគជ័យឡើយ។
“...........??” រ៉ូណានលឺហើយគេរឹតតែខឹងឡើងប៉ោងសរសៃ។
“ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅក្រុមហ៊ុនយើងនឹងលែងសហការជាមួយអែងហើយ” និយាយចប់គេក៏បីអៃលីងនាំនាងត្រលប់ទៅភូមិគ្រឹះវិញ។
មកដល់ភូមិគ្រឹះ
“បង!” នាងមីងមាំងព្រោះគេបីនាងចូលដល់បន្ទប់ទឹក
“..............” រ៉ូណានមិននិយាយអ្វីគេស្ងាត់តាំងពីនៅក្នុងឡានរហូតមកដល់ភូមិគ្រឹះ។
ឈូ គេបើកទឹកបំពេញអាង ហើយដោះក្រវ៉ាត់កអាវ និងប្រលះដៃអាវមូលឡើងផុតដល់កែងដៃ។
“ដោះអាវទៅ!” គេនិយាយទាងមុខមាំ។
“បង-ធ្វើអី?” នាងឃើញគេដើរទៅយកសាប៊ូដែលដាក់លើធ្នើរ មួលគម្របចាក់ចូលទៅក្នុងអាងចង់អស់កន្លះដបទៅហើយ
“ដោះចេញខ្លួនឯង ឬអោយបងចាត់ការអោយ?” នាងនៅមិនទាន់យល់ពីអ្វីដែលគេចង់ធ្វើ។
“អ្ហាល” គេមិននិយាយជាលើកទីពី ប៉ុន្តែចូលមកចាប់ហែកអាវនៅលើខ្លួននាងតែមួយឆ្វោកឡើងដាច់ឡេវអាវអស់ គេមិនចង់ឃើញសម្លាក់បំពាក់នៅលើខ្លួននាងមួយសម្រាប់នេះទេ រឹតតែមិនចង់ឃើញស្នាមក្រហមនៅលើករបស់នាងដែលវាបន្សល់មកពីមាត់អាចង្រៃយ៍សាន់ដ្រានោះ។
“កុំអីខ្ញុំ បងចេញទៅខ្ញុំសម្អាតខ្លួន ខ្លួនឯង” នាងយល់បំណងដែលគេចង់ធ្វើហើយទើបស្នើរអោយគេចេញ ប៉ុន្តែគេមិនចេញ។ ខ្លួនរបស់នាងត្រូវបានដៅមកថាជារបស់គេតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះបើនាងមានបញ្ហាគេក៏ជាអ្នកចាត់ការខ្លួនឯងដោយផ្ទាល់ដៃរ។
“អ្ហាស-ប្រូង” ប្រទាញប្រទង់គ្នាចុះឡើងនាងក៏រអិលខ្លួនចូលអាង រ៉ូណានចាប់សម្រាតខោជើងវែងរបស់នាងចេញនៅសល់តែខោក្នុង អៃលីងព្យាយាមងើបចេញប៉ុន្តែគេចាប់ជើងនាងដាក់ចូលទៅក្នុងអាងវិញ គេខ្លួនឯងដោះសម្លៀកបំពាក់ហើយចូលទៅក្នុងអាងជាមួយនាងដែរ។
“កុំអី សូមអង្វរហ្ហឹក”
“ក្រែងធម្មតាអូនឆ្លាតណាស់មិនចឹង ហេតុអីថ្ងៃនេះអោយគេបោកប្រើបាន” ធម្មតានាងក៏មិនស្លូត ហើយឆ្លាតណាស់មិនងាយអោយអ្នកណាខ្សែលើបានឡើយហេតុអ្វីថ្ងៃនេះក៏ដើរចូលអន្ទាក់គេបានដោយងាយ។
“ខ្ញុំហ្ហឹក” ថ្ងៃនេះនាងក៏មិននឹកស្មានថាខ្លួនឯងដើរចូលអន្ទាក់របស់គេដែរ គេគិតថានាងចង់អោយវាកើតឡើងណាស់មែនទេ។
“អ៊ុប” គេចាប់ប៊ឺតមាត់នាងខ្លាំងៗដូចជាការបញ្ចេញកំហឹង។ ថ្ងៃនេះបិះត្រូវអ្នកដទៃរំលោភម្ដងហើយ គេមិនយល់ពីនាងហើយមកបញ្ចេញកំហឹងដាក់នាងថែមទៀត។
ឌឹប ឌឹប ឌឹប អៃលីងក្ដាប់ដៃតប់ស្មាលរបស់គេអោយគេលែងនាងព្រោះការថើបរបស់គេធ្វើអោយនាងស្ទើរផុតដង្ហើមទៅហើយ។
ផាច់ នាងទះគេមួយកាំភ្លៀងអស់មួយកម្លាំងដៃធ្វើអោយគេងាកមុខទៅម្ខាង។ រ៉ូណានទល់អណ្ដាតនៅខាងថ្ពាល់ដែលនាងទះគេអម្បាញ់មិញ។
“ខ្ញុំ~~ខ្ញុំ” អៃលីងគាំងអណ្ដាតចង់និយាយសុំទោសទៅកាន់គេប៉ុន្តែនាងនិយាយមិនចេញ។
“.........” រ៉ូណានចាប់ទាញនាងអោយមកអង្គុយច្រកគាវលើភ្លៅរបស់គេ។ គេថើបត្រង់គល់កនៅពីលើស្នាមក្រហមដែលស្រាប់នោះគេចង់លុបបំបាត់ស្នាមចង្រៃយ៍នោះ វាមិនរលប់ បើមិនរលប់ចឹងគេនឹងបង្កើតស្នាមនោះអោយដិតកាន់តែខ្លាំងដើម្បីទុកជាភស្តុតាំងថាស្នាមនោះមិនមែនពីប្រុសណាផ្សេងក្រៅពីគេតែម្នាក់។

ប្រាប់អាប៉ិនោះអត់អោយបង្ខំប្អូនដល់ខ្លួនឯងបង្ខំហើយឆំលត់គេទៀត, ខឹងហាសយាយមែនតាស៎ភាគណាចឹងៗអីសមតែអោយadminចូលទៅឈ្លោះជំនួសអៃលីងទេ😁🫣

Adminគ្រាន់តែមកប្រាប់ថាងៃនេះអត់ទាន់មានរឿងអោយអានទេចាំស្អែកណាអលណប់🥹😘

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ភាគទី៣៣

“ហេតុអ្វីរាល់លើកក៏មិនចេះប្រយត្ន័”
“គឺ...ខ្ញុំធ្វើវាជាលើកទីមួយកាន់កែវមិនប្រយត្ន័ទើបកំពប់លើដៃ” នាងមិននិយាយរឿងដែលជេស៊ីកាមានបំណងធ្វើបាបនាងទេព្រោះមិនចង់អោយរឿងវែងឆ្ងាយជាងនេះ។
“ក្មេងពិតមែន!” គេបន្ទោស ប៉ុន្តែក៏បារម្ភគេមិនចង់អោយនាងមានស្លាក់ស្នាមនៅលើខ្លួនសូម្បីតែប៉ុនចុងក្រចក។
“......” អៃលីងមិនតបប៉ុន្តែសម្លឹងមើលកាយវិកាទន់ភ្លន់របស់គេដែលធ្វើដាក់នាងពេលនេះ។ នាងមិនធ្លាប់គិតលើគេលើសពីបងប្រុសឡើយ ប៉ុន្តែគេវិញនៅសុខៗស្រាប់តែទន់ភ្លន់ដាក់នាងហើយប្រាប់ថានឹងរៀបការជាមួយនាងទៀតនាងស្រមៃមិនចេញឡើយតើមនុស្សពីរនាក់អាចរៀបការជាមួយគ្នាដោយមិនបានស្រលាញ់គ្នាកើតដែរហ្ហេស ។ នាងនឹងសាកនិយាយជាមួយគេម្ដងទៀតពីររឿងនេះនៅពេលមានឪកាសល្អ។ អៃលីងភ្ញាក់ពីការគិត
“ធ្វើជាលេខារបស់បងការងារទាំងនេះគឺអូនត្រូវតែធ្វើហើយធ្វើអោយស្ទាត់ជំនាញទៀតផងចុះបើអូនមិនប្រយត្ន័រាល់លើកបែបនេះអោយបងប្រគល់ដំណែងជាលេខាមកអោយអូនយ៉ាងម៉េចបាន”
“បងប្រុស-អឺលោកនាយកក៏ប្ដូរខ្ញុំទៅផ្នែកផ្សេងទៅនោះនឹងគ្មានអ្នកនិយាយដើមទេ”
“អ៊ុប-អឹម” គេខ្នាញ់នឹងនាងពិតមែនគេនិយាយបំណងចង់អោយនាងខំប្រឹងដើម្បីបានដំណែងដែលខ្ពស់នៅក្នុងក្រុមហ៊ុនដោយសមត្ថភាពរបស់នាងមិនមេនបានដោយសារតែមានគេជាខ្នងបង្អែក ប៉ុន្តែមើលចុះនាងនិយាយបកអោយគេវិញបានដោយគ្មានទាស់។ អៃលីងថយខ្លួនគេចចេញពីគេបន្តិច។
“ចង់រត់គេចពីបង ហ្ហឹសកុំសង្ឃឹមតទៅអូននឹងត្រូវធ្វើការនៅជិតបងរាល់ថ្ងៃ” កុំស្មានថាគេមិនដឹងល្បិចនាងអោយសោះទោះមនុស្សក្នុងក្រុមហ៊ុននេះនិយាយដើមក៏គេមិនខ្វល់ដែរ បើគេសម្រេចចិត្តហើយពួកគេហ៊ានទេ។
“ខ្ញុំ---ខ្ញុំគ្មាន...” អៃលីងរកប្រកែកមិនចេញប៉ុន្តែជាសំណាងល្អរ៉េកគីចូលមកចំពេលល្អទើបនាងអាចដោះខ្លួនបានរត់ទៅតុធ្វើការរបស់ខ្លួនឯងវិញ។
តុក តុក តុក
“ចៅហ្វាយមានប្រជុំជាមួយម្ចាស់ភាគហ៊ុននៅម៉ោង២រសៀលនេះ”
“អឹមជេស៊ីកាចូលមកប្រាប់យើងម្ដងហើយ”
“នៅមានរឿងផ្សេងទៀតចៅហ្វាយ” រ៉េកគីចង់និយាយចេញមកប៉ុន្តែគេងាកមើលអៃលីងក៏ធ្វើអោយរ៉ូណានយល់ស្ថានការណ៍។
“មិនអីទេនិយាយមក”
“នេះជាភស្តុតាងខ្លះៗដែលមនុស្សពួកយើងទើបតែរកឃើញបន្ថែម ចៅហ្វាយមើលមួយនេះទៅរូបរាងគ្រាប់រំសេវនេះគឺស្រដៀងនឹងសំណគ្រាប់បែកដែលចៅហ្វាយយកមកនោះ” រ៉ូណានមើលរូបនៅលើស្រ្កីនអាយផេតយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់វាដូចគ្នាជាប្រភេទម៉ូដតែមួយឡូហ្គូតែមួយគ្រាន់តែគេរកប្រភពអ្នកផលិតមិនទាន់ឃើញប៉ុណ្ណោះ។
“តាមស៊ើបទៀតទៅ មិនថាប្រើពេលយូរប៉ុណ្ណាយើងនឹងរកម្នាក់នោះអោយឃើញ” អោយតែមានព័ត៌ដេលទាក់ទងនឹងការស្លាប់របស់ប៉ាម៉ាក់របស់គេម្ដងណាក៏គេមិនអាចសប្បាយចិត្តបានឡើយ។
“បាទខ្ញុំនឹងអោយមនុស្សតាមដានអោយជាប់”
“អឹមអែងចេញទៅចុះ” គ្រាន់តែរ៉េកគីចេញតៅផុតគេដោះវែនតាចេញយកដៃឈ្លីចុងប្រជុំចិញ្ចើម គេកំពុងគិតថាម្នាក់នោះជាអ្នកណាអោយប្រាកដប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះតាំងពីគេឡើងកាន់ដំណែងជានាយកក្រុមហ៊ុនមានលុយមានអំណាចក្នុងសង្គមគេព្យាយាមគ្រប់យ៉ាងចូលទៅក្នុងសង្គមអ្នកមានអំណាចជាច្រើនព្រោះគេគិតថាម្នាក់នោះក៏អាចឋិតនៅក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងនោះដែរប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាមិនបានផលសោះ សូម្បីតែរឿងរបស់ចៅហ្វាយក្រុងកាលពីលើកមុនដែលគេដាក់ការសង្ស័យនោះចុងក្រោយក៏មិនមែនម្នាក់នោះ។ រ៉ូណានបិតភ្នែកផ្អែកក្បាលទៅនឹងកៅអី គេកំពុងស្មុកស្មាញក្នុងចិត្តខ្លាំងណាស់។
“បង-ប្រុសត្រូវការថ្នាំឈឺក្បាលដែលទេ?” អៃលីងចាប់អារម្មណ៍តាំងពីរ៉េកគីចូលមកម្ល៉េះ ឃើញថាគេស្រាប់តែតានតឹងនាងគិតថាគេប្រហែលស្មុគស្មាញ ហើយឈឺក្បាលព្រោះរឿងការងារនៅក្រុមហ៊ុនទើបនាងចូលមកសួរ ។
“មកនេះមក” គេបញ្ជាអោយនាងចូលមកជិតគេ។
“ចាស!” នាងមិនយល់បំណងរបស់គេ ប៉ុន្តែក៏នៅតែធ្វើតាមបញ្ជាដើរចូលទៅជិតគេ។
“អ្ហាស” អៃលីងភ្ញាក់ព្រោះគេស្រាប់តែទាញអោបនាងអង្គុយលើភ្លៅរបស់គេ ព្រមទាំងដាក់ក្បាលផ្អែកនឹងដើមទ្រូងរបស់នាងទៀត។ អៃលីងភ័យបុកពោះព្រោះខ្លាចមានអ្នកចូលមកឃើញពួកគេទាំងពីរស្និតស្នាលគ្នាបែបនេះប្រាកដជាមានរឿងអោយគេនិយាយដើមពេញក្រុមហ៊ុនហើយ ទើបនាងព្យាយាមរើចេញពីដៃរបស់គេ។
“អៃលីង….បើអូននៅតែរើទៀតប្អូនប្រុសរបស់បងនឹងខឹងអូនហើយដល់ពេលនោះអូននឹងត្រូវលួងវាហើយ” កាលពីមុនឈឺក្បាលគេអាចនឹងត្រូវរកថ្នាំពិតមែន ប៉ុន្តែឥឡូវនាងនេះហើយគឺជាថ្នាំបំបាត់ស្រ្តេសបំបាត់ការឈឺក្បាលរបស់គេ។
“ជុប.....” មួយសន្ទុះក្រោយបន្ទាប់ពីអោបនាងឆ្អែតឆ្អន់ហើយ គេក៏ងើយទៅលួចឆ្មក់ថើបកញ្ចឹងកសខ្ចីរបស់នាងឡើងចេញជាស្នាមក្រហម ។
“អុះ បងប្រុសលែងខ្ញុំទៅចុះបើមានមនុស្សចូលមកឃើញគិតយ៉ាងម៉េច?” អៃលីងខ្ទប់កញ្ចឹងកត្រង់កន្លែងដែលគេថើបមុននេះ គេកាន់តែបង្ហាញទង្វើស្និតស្នាលចំពោះនាងឡើងៗហើយកាល់ពីមុនគេមិនមែនបែបនេះទេ សូម្បីតែនៅជិតគ្នាក៏សឹងតែមិននិយាយផង ប៉ុន្តែឥឡូវគេបានសម្ដីជាងមុនហើយនៅឆ្លៀតឪកាសមកលើនាងគ្រប់ពេល។
“នៅទីនេះគ្មានអ្នកណាហ៊ានចូលមកផ្ដេសផ្ដាសទេ បើទោះបីជាបងចង់......” គេនិយាយដល់ត្រឹមនេះក៏សម្លឹងមើលនាងចុះឡើងបែបក្រសែភ្នែកព្រាន ធ្វើអោយអៃលីងព្រឺសម្បុរ នាងរហ័សគេចចេញពីគេរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកបាត់។ រ៉ូណានញញឹមចុងមាត់គេហាក់សប្បាយចិត្តប្លែកដែលបានញោះនាងបែបនេះ។
ចូលដល់ក្នុងបន្ទប់ទឹកនាងឆ្លុះកញ្ចក់ឃើញមុខខ្លួនឯងឡើងក្រហមដោយសារតែអៀនផង ខ្មាស់ផងនាងរកធ្វើអ្វីមិនត្រូវ ប៉ុន្តែនាងស្រាប់តែឃើញស្នាមក្រហមនៅលើកត្ង់កន្លែងដែលគេថើបនាងមុននេះ នាងព្យាយាមញីអោយស្នាមនោះបាត់ប៉ុន្តែវាមិនបាត់មានតែឡើងក្រហមលើសដើម។

“គិតធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ?”
“ពិតមែនហើយ!” អ្វីម្យ៉ាងធ្វើអោយនាងនឹកឃើញក្នុងចិត្ត អៃលីងចេញពីបន្ទប់ទឹកវិញហើយទៅរើរកមើលម្សៅទ្រនាប់យកមកតបបិតបាំង សំណាងហើយដែលនាងនឹកឃើញយករបស់នេះតាមខ្លួនកំអីចប់ហើយ។
ចំណែករ៉ូណានឃើញនាងបែបនោះគេនឹកអស់សំណើចក្នុងចិត្ត។

បានញ៉ោះកូនឆីគេជាក្ដីសុខគាត់😳
Molybdo-វ៉ាន់ណាដាត

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ភាគទី៣២
“អឺ បងប្រុសមិនមែនទើបតែញាំហើយនៅផ្ទះទេហ្ហេស ម្យ៉ាងទៀតគឺ-ខ្ញុំមិនចេះឆុងទេ” តើរាល់ដងនាងញាំកាហ្វេនៅផ្ទះមានអាទីងជាអ្នកឆុងកាហ្វេអោយនាង នាងមិនធ្លាប់ធ្វើកិច្ចការងារផ្ទះអស់ទាំងនេះឡើយ។
“នាងចូលមកក្នុងអូហ្វីសរបស់ខ្ញុំបន្តិច” គេដើរមកចុចទូរសព្ទ័នៅលើតុហៅជេស៊ីកាអោយចូលមកក្នុងអូហ្វីស។
តុក តុក តុក
“ចូលមក”
“ចៅហ្វាយ!”
“បង្រៀនអៃលីងនូវអ្វីដែលនាងធ្លាប់ធ្វើទៅ”
“ចាសលោកនាយក”
“មកតាមខ្ញុំមក” ជេស៊ីកានាំអៃលីងទៅក្រៅដើម្បីបង្រៀននាងពីរបៀបឆុងកាហ្វេ និងការងារមួយចំនួនដែលនាងតែងតែធ្វើជាប្រចាំសម្រាប់រ៉ូណាន។
នៅកន្លែងខោនធើសម្រាប់ឆុងកាហ្វេ
“ជាទូទៅចៅហ្វាយចូលចិត្តកាហ្វេកាពូឈីណូក្ដៅ មិនដាក់ស្ករទេនាងចាំអោយច្បាស់ទៅ, មួយថ្ងៃគាត់ញាំកាហ្វេ៣ដងពេលព្រឹក ពេលថ្ងៃ និងពេលរសៀលម៉ោង៤”
“ខ្ញុំនឹងបង្រៀននាងមួយៗ”
“នៅទីនេះមានទឹកកាហ្វេខ្មៅសុទ្ធ នាងគ្រាន់តែយកវាមកដាក់នៅទីនេះហើយចុចកុងតាក់ម៉ាស៊ីនកាហ្វេនេះវានឹងដំណើរការដោយស្វ័យប្រវត្តិ” អៃលីងតាមមើលនាងដោយយកចិត្តទុកដាក់ពីមួយដំណាក់កាលទៅមយយដំណាក់កាល។
“សាកធ្វើវាទៅ”
“ចាស” អៃលីងធ្វើតាមអ្វីដែលនាងបានមើលជេស៊ីកាអម្បាញ់មិញ។ បន្ទាប់ពីធ្វើរួចនាងរៀបចំកែវកាហ្វេដាក់នៅលើចានទម្រយ៉ាងទំនង។
“លោកទៅអោយចៅហ្វាយបានហើយ” អៃលីងក៏ធ្វើអ្វីតាមនាងប្រាប់ដោយសារជាលើកទីមួយនាងធ្វើរឿងអស់ទាងនេះទើបមើលទៅឆ្គងៗកាន់កែវកាហ្វេក្ដៅក៏មិនទំនង ដើរមិនទាន់ផុតកន្លែងឆុងកាហ្វេផង។
ប្រាវកែវកាហ្វេធ្លាក់បែកពេញឥតការ៉ូ
“អួយ” អៃលីងព្រោះតែកាហ្វេក្ដៅកំពប់លើដៃរបស់នាងទើបនាងទម្លាក់កែវកាហ្វេចោលរត់ទៅកន្លែងខោនធើបើកទឹកអោយចំដៃព្រោះដៃនាងនៅពេលនេះរលាកឡើងក្រហមបាត់ទៅហើយ។
“សស្លាក់សស្លើកបែបនេះនាងធ្វើការងារផ្សេងបានយ៉ាងម៉េចនឹងកើត” មុននេះនាងមានចេតនាធ្វើបាបអៃលីងច្បាស់ណាស់នៅពេលអៃលីងដើរកាន់កែវកាហ្វេកាត់មុខនាង ជេស៊ីកាក៏យកជើងដាក់ពាំងពីមុខចំពេលដែលអៃលីងមិនចាប់អារម្មណ៍ក៏ទាក់ជើងកំពប់កាហ្វេលើដៃបែបនេះទៅ។
“អ្នកនាងលេខានាងមានចេតនាធ្វើបាបខ្ញុំ!”
“បើចឹងតើយ៉ាងម៉េច?” នាងញញឹមឌឺហើយដើរមកជិតអៃលីងហើយនិយាយទទួលស្គាល់ដោយមិនខ្លាចអ្វីសោះ។
“ខ្ញុំព្រមាននាងកុំចង់ទៅស្និតស្នាលជាមួយលោកនាយកអោយសោះ ខ្ញុំនៅតាមបម្រើគាត់រាប់ឆ្នាំ ខ្ញុំមិនអោយអ្នកណាមកដណ្ដើមដំណែងរបស់ខ្ញុំងាយៗឡើយ” នាងនិយាយបែបនេះក៏ព្រោះមិនទាន់ដឹងថាអៃលីងជាអ្នកណានាងគិតថាអៃលីងគ្រាន់តែជាក្មេងហាត់ការដែលរ៉ូណាននាំមកធ្វើការធម្មតាៗ ទើបនាងហ៊ានធ្វើអ្វីតាមចិត្តជេស៊ីកាបើកភ្នែកធំៗនិយាយទៅកាន់អៃលីងដូចជាចង់ស៊ីសាច់ហត់ឈាមអៃលីងទាំងរស់យ៉ាងចឹង។
“ល្អបើនាងមានសមត្ថភាពខ្លាំងណាស់ក៏សុំអោយលោកនាយកប្ដូរខ្ញុំទៅផ្នែកផ្សេងទៅ ខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើការនៅដំណែងមួយនេះដែរ”
“ហ្ហឹស ខ្ញុំមិនចាំបាច់ធ្វើបែបនោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងធ្វើអោយនាងសុំលោកនាយកដើរចេញដោយខ្លួនឯង”
“ហ្ហឹមចឹងនាងប្រហែលជាត្រូវត្រៀមខកចិត្តហើយ” អៃលីងនិយាយឡកអោយនាងវិញ រួចហើយក៏ដើរបុកស្មារបស់ជេស៊ីកាទៅឆុងកាហ្វេម្ដងទៀត។ ការអត់ធ្មត់របស់នាងមានដែនកំណត់បើនាងលេងរហូតដល់ឈឺខ្លួន អៃលីងក៏មិនទ្រាំអោយគេធ្វើបាបដែរ។
“នាងត្រឹមជាក្មេងចូលថ្មី កុំមានអំនួតពេក!” និយាយរួចនាងក៏ដើរចេញទៅបាត់។ អៃលីងបានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ។ កាលពីមុននៅពេលផ្លាស់មកប្រទេសចិននាងដំបូងៗនាងយល់ថាជីវិតរបស់នាងបានផ្លាស់ប្ដូរដោយសារតែការមករស់នៅជាមួយរ៉ូណានធ្វើអោយនាងរៀនសម្របហើយអត់ធ្មត់ក៏ធ្វើអោយនាងប្រែមកជាចាស់ទុំ ដល់ឥឡូវចូលមកក្នុងបរិយាកាសនៅកន្លែងការងារទើបធ្វើអោយនាងដឹងថាអ្វីដែលគេហៅថាការរៀនរស់នៅសម្របខ្លួនជាមួយនឹងសង្គមខាងក្រៅពិតប្រាកដ។
“កាហ្វេរបស់លោកនាយក”
“ដៃកើតអី?” គេមិនបានចាប់អារម្មណ៍កាហ្វេដែលដាក់នៅចំពោះមុខប៉ុន្តែបែរជាចាប់អារម្មណ៍ដៃរបស់នាងជំនួសទៅវិញ ចំណែកឯអៃលីងដកដៃចេញមកវិញយ៉ាងលឿននាងមិនចង់និយាយបកស្រាយរឿងដែលបានកើតឡើងមុននេះទេទើបគេចខ្លួនដើរទៅតុធ្វើការរបស់ខ្លួនឯងបន្ត។
“មកនេះមក” គេហៅនាងអោយទៅអង្គុយលើសាឡុងហើយគេដើរវាងទៅយកប្រអប់ថ្នាំ។ ប៉ុន្តែអៃលីងធ្វើជាស្ដាប់មិនឮនាងមិនចង់វែងឆ្ងាយព្រោះតែរឿងនេះទេហើយដៃរបស់នាងក៏មិនបានរបកស្បែកដែរគ្រាន់តែក្រហមខ្លាំងបន្តិចនាងគិតថាទៅផ្ទះវិញចាំលាបថ្នាំតែប៉ុន្មានថ្ងៃស្បែករបស់នាងនឹងជាដូចដើមហើយ។
“អ្ហាសបង-បងដាក់ខ្ញុំចុះទៅ” នាងភ័យលួសព្រលឹងអស់ចុះបើមានមនុស្សចូលមកឃើញនាងគិតយ៉ាងម៉េច។
“........” គេមិនតបរឿងតែម្យ៉ាងគឺនាំនាងទៅលាបថ្នាំ.
“សូមអង្វរ ពួកយើងនៅក្រុមហ៊ុនណា!”នាងប្រឹងរើចង់អោយគេដាក់ចុះប៉ុន្តែគេបីនាងរហូតដល់សាឡុង។
“ហុចដៃមក”
“ខ្ញុំ-ខ្ញុំលាបខ្លួនឯងបាន” គេស្ងាត់បន្តិចសម្លឹងមុខនាងទឹកមុខមាំ។
“ឬចង់អោយបងប្រើវិធីផ្សេងដើម្បីលាបថ្នាំអោយ”គេជ្រឹបភ្នែកសម្លឹងនាងធ្វើអោយអៃលីងលែងហ៊ានប្រកែក។

មិនគម្រាមមួយថ្ងៃមិនមែនប្រូទេ😳
Molybdo-វ៉ាន់ណាដាត

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ភាគទី៣១
Enjoy your reading 💕 😘

មកដល់ក្រុមហ៊ុន បុគ្គលិកនៅក្នុងក្រុមហ៊ុននាំគ្នាឆ្ងល់គ្រប់គ្នាដោយសារតែវត្តមាននាងតូចដែលដើរតាមពីក្រោយនាយកក្រុមហ៊ុនដ៏ស្រស់សង្ហារល្បីថាមិនធ្លាប់មានសង្សារក៏មិនធ្លាប់បណ្ដើរមនុស្សស្រី ប៉ុន្តែពេលនេះក៏ស្រាប់តែលិចចេញមនុស្សស្រីស្អាតម្នាក់ដើរតាមពីក្រោយគេចូលមកក្នុងក្រុមហ៊ុន។
“អរុណសួស្ដីលោកនាយក” គ្រប់គ្នាឈរស្វាគមន៍ព្រោះរ៉ូណានចង់ណែនាំអៃលីងអោយអ្នកគ្រប់គ្នាបានស្គាល់ជាមុនសិនមុននឹងនាងចាប់ផ្ដើមការងារនៅទីនេះ។
“ល្អហើយដែលគ្រប់គ្នានៅជុំគ្នាបែបនេះម្នាក់នេះជាសិស្សហាត់ការថ្មីនៅក្រុមហ៊ុនរបស់យើង នាងនឹងចូលមកហាត់ការជាជំនួយការរបស់ខ្ញុំចាប់ពីពេលនេះទៅ”
“បាទលោកនាយក”
“ចាប់ពីពេលនេះទៅជេស៊ីកានឹងចាប់ផ្ដើមបង្រៀនការងារដល់នាង” នៅចំពោះមុខគ្រប់គ្នាគេក៏មិនចង់បង្ហាញទំានក់ទំនងរវាងនាង និងគេច្រើនដែរជៀសវាងមានពាក្យសម្ដីដែលពួកគេនិយាយមិនល្អទៅលើនាង។
“ចាសលោកនាយក” ជេស៊ីកាឆ្លើយតបទាំងអារម្មណ៍មិនសូវពេញចិត្ត ឬថាមកពីរឿងលើកមុនធ្វើអោយគេមិនពេញចិត្តទើបបានជានៅសុខៗគេស្រាប់តែរកបានជំនួយការថ្មីអោយនាងជួយបង្រៀនថែមទៀត បន្ទាប់ពីបង្រៀនជំនួយការថ្មីហើយនាងអាចត្រូវគេដេញចេញពីក្រុមហ៊ុនឬអត់? ក្នុងចិត្តនាងគ្រាន់តែគិតដល់រឿងនេះក៏ឈឺដូចគេចាក់មួយកាំបិតយ៉ាងអញ្ជឹង។
“ល្អគ្រប់គ្នាបំបែកជួរទៅធ្វើការបានហើយ” គេដើរចូលទៅក្នុងអូហ្វីស ប៉ុន្តែអៃលីងមិនបានដើរទៅតាមគេឡើយនាងដើរតាមជេស៊ីកាព្រោះអម្បាញ់មិញគេប្រាប់ថានាងនឹងត្រូវរៀនសូត្រពីជេស៊ីកា។
“ជំនួយការថ្មីរបស់លោកនាយកពិតជាស្រស់ស្អាតហើយនៅក្មេងថែមទៀត ឬថាបងជេស៊ីកាជិតត្រូវលោកនាយកដេញចេញ” ស្រីៗនៅក្នុងក្រុមហ៊ុននេះពិតជាមាត់នៅមិនស្ងៀមពិតមែនមនុស្សដែលពួកគេនិយាយដើមដើរមិនទាន់ផុតពីភ្នែករបស់ពួកនាងផងក៏ត្រូវពួកនាងនិយាយដើមបាត់ទៅហើយ។
“ពួកនាងគ្មានការងារត្រូវធ្វើទេមែនទេ!”
“ឬចង់អោយខ្ញុំរាយការណ៍ទៅកាន់លោកនាយកថាពួកនាងទំនេរពេកមិនចង់ធ្វើការហើយដាក់ពាក្យឈប់ជំនួស?” ជេស៊ីកាងាកមកនិយាយស្ដីអោយពួកនាងព្រមទាំងក្រសែភ្នែកកាច ធ្វើអោយពួកនាងលែងហ៊ាននិយាយអ្វីតទៅទៀតហើយបំបែកផ្លូវគ្នាទៅធ្វើការរាងខ្លួន។
“នាងមកតាមខ្ញុំ” ជេស៊ីកាងាកមករកអៃលីងវិញ។
“ចាស”
“យកឯកសារនេះទៅធ្វើទៅ តុរបស់នាងនៅទីនោះ” ជេស៊ីកាចង្អុលទៅតុដែលនៅចុងគេជាប់កន្លែងម៉ាស៊ីនព្រីនរាងតូចនិងចង្អៀតបន្តិច
“ចាសអរគុណបងជេស៊ីកា”
“អ្នកណាបងនាង នៅទីនេះនាងត្រូវហៅខ្ញុំថាអ្នកនាងលេខា” នៅទីនេះគ្មានអ្នកណាហៅឈ្មោះរបស់នាងស្និតស្នាលឡើយនាងតែងបង្គាប់អោយគេហៅនាងថាអ្នកនាងលេខា ។
“យល់ហើយអ្នកនាងលេខា”អៃលីងក៏មិនប្រកែកបើទោះបីជានាងចាប្អូនស្រីរបស់ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនក៏នាងមិនប្រើសិទ្ធអំណាចទាំងនោះទៅលើអ្នកណាម្នាក់ដែលមានកាយវិកាមិនសមរ្មយដាក់នាងដែរនាងបណ្ដោយទៅតាមម្នាក់នោះកុំអោយតែហួសហេតុជាងនេះទើបនាងទទួលយកមិនបាន។
“ទៅតុរបស់នាងទៅ” ជេស៊ីកាដេញអៃលីងចេញពីមុខរបស់នាង អារម្មណ៍របស់នាងមួលម៉ៅមិនចូលចិត្តអៃលីងតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលជួបគ្នា ឬអាចថាមកពីនាងឃើញរ៉ូណានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអៃលីងធ្វើអោយនាងច្រណែន។
ក្រាកទ្វារអូហ្វីសរបស់រ៉ូណានបើកឡើង។
“អ្នកនាងអៃលីង តុធ្វើការរបស់អ្នកនាងនៅក្នុងអូហ្វីសជាមួយចៅហ្វាយ”
“អឺ ខ្ញុំអាចអង្គុយធ្វើការនៅខាងក្រៅបាន”
“ចៅហ្វាយចេញបញ្ជារួចហើយ អ្នកនាងកុំធ្វើអោយខ្ញុំពិបាកអី” រ៉េកគីនិយាយទាំងទឹកមុខពិបាក ព្រោះគេដឹងថាចៅហ្វាយរបស់គេបើចង់បានបែបណាគឺបែបនោះហើយគ្មាននរណាអាចប្រឆាំងបានទេ។
អៃលីងដៃអោយឯកសារជាប់ងាកមើលមុខរបស់ជេស៊ីកាបន្តិចរួចក៏ដើរចូលទៅក្នុងអូហ្វីសដែលមានរ៉េកគីកំពុងតែឈរបើកទ្វារអោយនាងស្រាប់។
“មើលឥរិយាបទរបស់ខ្លួនឯងអោយបានល្អជេស៊ីកា” រ៉េកគីព្រមាននាងជាលើកទីមួយព្រោះគេមើលដឹងថានាងគិតបែបណា ប៉ុន្តែបើអៃលីងមិននិយាយង្វីគឺមានន័យថានាងមិនចង់មានបញ្ហាច្រើន ម្យ៉ាងទៀតជេស៊ីកាក៏ធ្វើការជាលេខារបស់រ៉ូណានមករាប់ឆ្នាំដែរទើបគេគ្រាន់តែនិយាយព្រមាននាងប៉ុណ្ណោះ។
“ខ្ញុំក៏មិនបានធ្វើអ្វីខុសដែរ” នាងក៏មិនបានធ្វើអ្វីខុសធ្ងន់ធ្ងរដែរគ្រាន់តែនាងមិនសូវចូលចិត្តអៃលីងប៉ុណ្ណោះ។

អៃលីងចូលមកដល់ក្នុងអូហ្វីសរបស់គេជាលើកទីមួយនាងក៏ភ្ញាក់ផ្អើលដែលព្រោះបន្ទប់របស់គេពោលពេញទៅដោយពណ៌ខ្មៅទាំងអស់ បើនិយាយអោយចំនាងគិតថាគេរស់នៅដូចជាសោះកក្រោះពេកហើយព្រោះសូម្បីតែបន្ទប់នៅឯភូមិគ្រឹះក៏គ្មានពណ៌ដែរគឺមានតែពណ៌ខ្មៅ។
“អង្គុយនៅទីនោះហើយបន្តិចទៀតរ៉េកគីនឹងមកបង្រៀនការងារដល់អូន ចំណែកឯការងារមួយចំនួនទៀត
ជេស៊ីកានិងជួយបង្ហាត់អូនបន្ថែម”
“ចាស” អៃលីងដាក់ឯកសារចុះនៅលើតុហើយក៏ចាប់ផ្ដើមបើកឯកសារមើលនៅក្នុងឯកសារនេះគឺរៀបរាប់ពីការងារទាំងអស់ដែលរ៉ូណានត្រូវពិនិត្យមើល និងសញ្ញេលើវាជារៀងរាល់ថ្ងៃដូច្នេះក្នុងនាមនាងជាលេខារបស់គេក៏ត្រូវតែយល់ពីការងារទាំងអស់នេះដូចគ្នា។
«គាត់អាចធ្វើការងារច្រើនយ៉ាងនេះដោយរបៀបណា?» នាងគិតនៅក្នុងចិត្ត។

“អ្ហឹក អ្ហឹម...បងចង់បានកាហ្វេ” ឃើញនាងស្លុងអារម្មណ៍ជាមួយឯកសារការងារពេកគេក៏ដើរមកជិតហើយប្រាប់នាងថាគេចង់បានកាហ្វេដើម្បីអោយនាងងាកមកមើលគេខ្លះ ប៉ុន្តែអៃលីងវិញនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងគេឡើយ ។

នឹងមែនអារម្មណ៍ឆាលាញ់គេម្នាក់ឯង, ធ្វើអីក៏ចង់បានចំណាប់អារម្មណ៍ពីគេដែរ😳🥲
Molybdo- វ៉ាន់ណាដាត

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ភាគទី៣០
Enjoy your reading 💕😘
[ត្រលប់ទៅកាន់អតីតកាល កាលពីរ៉ូណាននៅអាយុ១២ឆ្នាំ អៃលីងទើបតែមានអាយុ៧ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ អៃលីងតែងតែសុំប៉ាម៉ាក់មកលេងនៅប្រទេសចិន ព្រោះនាងចូលចិត្តទេសភាពនៅនៅទីនេះច្រើនជាងនៅអ៊ីតាលី]
“ហេតុអ្វីចៅហ្វាយតូចចូលចិត្តធ្វើបាបអ្នកនាងអៃលីងចឹង?” រ៉េកគីតាមបម្រើរ៉ូណានតាំងពីនៅតូចព្រោះគេក៏ជាក្មេងកំព្រាឪពុកម្ដាយដែរ មានម្ដងនោះគេព្រោះតែអត់ឃ្លានខ្លាំងពេកទើបដាច់ចិត្តចូលទៅលួចអាហារនៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានដែព្រោះគេគិតថានៅក្នុងភោជន៍ដ្ឋានមានមនុស្សច្រើនកន្លែងក៏ធំគ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ថាគេចូលទៅលួចយកអាហារដែលសល់បីភ្ញៀវនោះទេ កាលណោះរ៉ូណានក៏ស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពនោះដែរ។ ខាងភោជនីយដ្ឋានសុទ្ធតែលំដាប់គេម៉េចនឹងបណ្ដោយអោយមានក្មេងអនាថាចូលមករញ៉េរញ៉ៃនៅកន្លែងរបស់គេបានទៅទើបរ៉េកគីត្រូវគេចាប់បានហើយបម្រុងវាយធ្វើបាបថែមទៀត ប៉ុន្តែជាសំណាងល្អដែលគេជួបជាមួយរ៉ូណានទើបរ៉ូណានសុំអោយលោកជាំងជួយដោះស្រាយបញ្ហានេះហើយនៅសុំអោយរ៉េកគីមកជិតគេថែមទៀត អាចមកពីគេឃើញថារ៉េកគីជាកម្មេងកំព្រាដូចជាគេទើបគេហាក់មាននិស្ស័យហើយក៏ទទួលគេមកនៅជិតខ្លួនរហូត ។
“មកពីនាងពូកែយំ ហើយតែងតែមានឬកពារខ្លាចនៅពេលឃើញយើងដូច្នេះហើយទើបយើងចូលចិត្តញោះអោយនាងយំ” គេសើចគែមមាត់ គេក៏មិនយលខ្លួនឯងដែរថាហេតុអ្វីចូលចិត្តញោះនាងអោយយំ គ្រាន់តែដឹងថាចូលចិត្តឃើញមុខមូលៗប៉ោងៗមួយនោះយំគេគិតថាគួរអោយស្រលាញ់នៅពេលដែលនាងពេបមាត់យំ។
“នោះមកពីចៅហ្វាយចាប់គាត់ចង់នៅក្រោមដើមឈើក្រោយផ្ទះកាលពីលើកមុនទើបគាត់ខ្លាចចៅហ្វាយបែបនេះ”
“អ្នកណាប្រើអោយនាងជាក្មេងរពឹសប៉ះពាល់របស់មិនគួរប៉ះ”
កាត់មកដល់ពេលដែលអៃលីងមានអាយុ១៧ឆ្នាំទើបពួកគេបានជួបគ្នាម្ដងទៀត រ៉ូណានក៏ចាប់អារម្មណ៍មើលទៅសម្រស់របស់នាង នាងកាន់តែកើនអាយុភាពពេញវ័យ របស់មនុស្សស្រីនៅលើខ្លួននាងកាន់តែស្អាតឡើង ហើយចំណែកអៃលីងវិញជួបមុខគេហើយនាងនៅតែខ្លាចគេដូចដើម។ មូលហេតុដែលនាងតែងតែខ្លាចគេបែបនេះហើយទើបធ្វើអោយគេកាន់តែចាប់អារម្មណ៍និងធ្វើមុខមាំៗដាក់នាងព្រោះដឹងថានាងខ្លាចទឹកមុខមាំរបស់គេនេះអែង។ ប៉ុន្តែក្រោយមកអៃលីងផ្លាស់ទៅរៀននៅអាមេរិកក៏ខានមកលេងប្រទេសចិនជិត៥ឆ្នាំពួកគេក៏ខានជួបគ្នាមករហូត ប៉ុន្តែកំឡុងពេលនាងរៀននៅអាមេរិកនោះក៏មានម្ដងដែលរ៉ូណានទៅធ្វើការនៅទីនោះបានឃើញនាងដើរលេងជាមួយមិត្តភក្ដិមួយក្រុមគេក៏បានអោយរ៉េកគីតាមស៊ើបថានាងរៀននៅសាលាមួយណាហើយអោយមនុស្សតាមដានសកម្មភាពរបស់នាងនិងរាយការណ៍ទៅអោយគេ ។ ក្រោយមកទៀតរឿងដែលម៉ាដាមម៉ារៀលដឹងថាអៃលីងគេចសាលាទោដើរលេងជាមួយមិត្តភក្ដិនោះគឺជាស្នាដៃរបស់រ៉ូណាននេះអែងគេបានផ្ញើររូបរបស់អៃលីងទៅដើរលេងប៉ុន្មានសន្លឹកទៅអោយម៉ាដាម និងធ្វើជានិយាយដូចជាការព្រួយបារម្ភពីអនាគតរបស់នាងខ្លាចថានាងជួបមនុស្សគិតមិនល្អបាត់បង់អនាគត ហើយម៉ាដាមម៉ារៀល៍ក៏ជឿគេនៅផ្លាស់នាងអោយមករៀននៅប្រទេសចិនសុំអោយគេជួយមើលថែកូនស្រីជំនួសគាត់ទៀត។ ជាក់ស្ដែងទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាការរៀបចំ និងបំណងរបស់គេទាំងអស់។ មនុស្សដូចជា ជាំង រ៉ូណាន បើគេនិយាយថាមួយគឺមួយ ពីរគឺពីរ របស់ដែលគេចង់បានអ្នកណាក៏មិនអាចប៉ះ ចំណែកឯមនុស្សបើគេស្រលាញ់ចង់បានហើយទោះមិនងាយនឹងយកមកនៅក្បែរ ក៏គេមានវិធីយកនាងអោយមកនៅក្បែរខ្លួនបានដែរ ។
ព្រឹកព្រលឹមម៉ោង៦កន្លះ
រ៉ូណានក្រោកឡើងរៀបចំខ្លួនទៅក្រុមហ៊ុន។ គេចុះមកខាងក្រោមដើម្បីញាំអាហារពេលព្រឹក និងកាហ្វេដូចជាសព្វមួយដង ប៉ុន្តែព្រឹកនេះខុសពីរាល់ដងបន្តិចព្រោះថ្ងៃនេះគេមិនចាំបាច់ជូនអៃលីងទៅសាលាទៀតឡើយគឺរង់ចាំនាងទៅក្រុមហ៊ុនជាមួយគ្នា។
“អ្នកនាងមកហើយអែងទៅរៀបចំបបរអោយអ្នកនាងទៅ”
“ចាសម៉ែដោះ”
“អ្នកនាងហេតុអ្វីមានទឹកមុខមិនស្រស់ស្រាយយ៉ាងចឹង មើលចុះរង្វង់ភ្នែកក៏ហើមថែមទៀត” រ៉ូណានលើកកាហ្វេមកជឹបហើយក៏លួចសម្លឹងមើលមុខនាងបន្តិច ឃើញថាភ្នែកនាងនៅហើមនៅឡើយ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថានាងទៅជាបែបនេះប្រាកដជាមកពីរឿងយប់មិញ។
“ខ្ញុំមិនអីទេម៉ែដោះគ្រាន់តែយប់មិញគេងមិនសូវលក់តែប៉ុណ្ណោះ” អៃលីងញញឹមដាក់ម៉ែដោះមិនសូវសមព្រោះយប់មិញនាងយំពេញមួយយប់រហូតដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រទើបគេងលក់។
បន្ទាប់ពីញាំអាហារពេលព្រឹកហើយពួកគេទាំងពីររៀបឡើងឡានទៅក្រុមហ៊ុនស្រាប់តែរ៉ូណានក្រលេកឃើញឈុតនៅលើខ្លួនរបស់អៃលីង ដែលនាងពាក់អាវសាមីពណ៌សរឹបរាងទ្រនុយជាមួយនឹងសំពត់ពណ៌ខ្មៅខ្លីរឹបរាងត្រឹមពាក់កណ្ដាលភ្លៅធ្វើអោយទើសភ្នែករបស់គេខ្លាំងណាស់ នាងទៅធ្វើការឬទៅបង្អួតសម្រស់គ្រាន់តែឃើញការស្លៀកពាក់របស់នាងហើយធ្វើអោយអារម្មណ៍របស់គេប្រែទៅជាមួលម៉ៅចម្លែក។
“ទៅប្ដូរឈុតទៅ” នាងស្លៀកបែបនេះទៅដល់ក្រុមហ៊ុនប្រាកដណាស់ថាបុគ្គលិកប្រុសៗនៅក្រុមហ៊ុនតាមមើលនាងមិនដាក់ភ្នែកទេ គេមិនចូលចិត្តអោយអ្នកណាមើលនាងក្រៅពីគេឡើយ ទើបដេញនាងអោយទៅប្ដូរឈុតណាដែលជិតៗជាងនេះ។
“បែបនេះគឺសមរម្យហើយតាស” នាងអោនមើលខ្លួនឯងក្រែងនេះជាឈុតជំនួយការអូហ្វីសនាងក៏ឃើញថាមនុស្សស្រីធ្វើការនៅអូហ្វីសគេក៏ស្លៀកពាក់បែបនេះដែរ។
“បងអោយទៅប្ដូរក៏ប្ដូរចេញទៅស្លៀកខោជើងវែងហាមស្លៀកសំពតខ្លីបែបនេះ”
“ហ្ហឹម” អៃលីងដកដង្ហើមធំទៅប្ដូរឈុតតាមអ្វីដែលគេបញ្ជានាងមិនចង់ឈ្លោះជាមួយគេទាំងព្រឹកព្រលឹមបែបនេះឡើយ ប្រុសចាស់នេះពិតជារឿងច្រើនជាងអ្វីដែលនាងគិតទៅទៀត, ប្ដូរឈុតរួចក៏ឡើងឡានក្រុមហ៊ុនតែម្ដង។

ទ្រង់ហួងហែងគេម្ល៉េះ😌
ដោយសារadminបាត់ទៅយូរពេកដល់មកវិញបាត់អ្នកអានអស់អាលីង😅
Molybdo- វ៉ាន់ណាដាត

#ជម្រកស្នេហ៍💚
#ភាគទី២៩
Enjoy your reading 💕😘
ក្រាក ទ្វារបន្ទប់របស់នាងត្រូវបានបើក អៃលីងភ្ញាក់ស្ទុះក្រោកអង្គុយ។
“ក្រាំង” គេបោះដុំចង្កោមសោរទៅលើតុសម្អាងរបស់នាង។ អៃលីងភ័យបុកពោះព្យាយាមខិតទៅម្ខាងទៀតនៃចុងគ្រែគេង។
“ខ្លាចធ្វើអីក្រែងក្លាហានណាស់មិនចឹង?” ថ្ងៃនេះនាងធ្វើអោយគេអត់ធ្មត់ជាមួយភាពក្លាហានរបស់នាងមិនដឹងជាប៉ុន្មានដង។
“ខ្ញ~ខ្ញុំមិនបានមើលទូរសព្ទ័ទើបមិនដឹងថាបងប្រុសខលមក”
“ប្រាកដ?” គេញញឹមគែមមាត់ ដែលធ្វើអោយអៃលីងកាន់តែមិនស្រួលក្នុងចិត្ត។
“អរ ឥឡូវឃើញថាអូនដូចជាក្លាហានជាងមុនហ៊ានជាងមុនហើយ” គេយកអណ្ដាតទល់ថ្ពាល់ម្ខាងហើយងក់ក្បាលមើលទៅដូចជាយល់ពីនាងក្រប់យ៉ាង។
“ថ្ងៃនេះទោសរបស់អូនច្រើនណាស់ បងគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចជាមួយអូនទើបល្អ?” គេស្រាយខ្សែអាវឃ្លុំបោះចោលទៅម្ខាងធ្វើអោយអៃលីងភ័យបេះដូងលោតស្ទើរតែចេញមកក្រៅនាងខ្លាចថាគេនឹងធ្វើដូចជាយប់មិញទៀត។
“ខ្ញុំសុំទោស” អារម្មណ៍របស់នាងពេលនេះខ្លាចច្រើនជាងខឹងគេទៅទៀត។
“បាន~~បាន...ជាបងនៅទីនេះហើយ” សម្លេងរាងត្រដិតដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែនាងនៅតែក្លាហានចង់និយាយវាចេញមកព្រោះមិនចង់អូសបន្លាយរឿងរវាងហើយនឹងគេកាន់តែវែងឆ្ងាយ។
“ខ្ញុំក៏ចង់និយាយជាមួយបងអោយដាច់ស្រឡះដែរ ពួកយើងចាត់ទុកថារឿងយប់មិញគ្មានអ្វីកើតឡើងទៅ បញ្ចប់ត្រឹមនេះខ្ញុំមិនទាមទារអោយបងប្រុសមកទទួលខុសត្រូវទេចាត់ទុកថាពួកយើងខុសទាំងសងខាង ខ្ញុំអ៊ុប អឹម~~~” នាងមិនទាន់បានបញ្ចប់នូវអ្វីដែលនាងចង់និយាយផងគេស្រាប់ចាប់លើកនាងអោយមកអង្គុយលើភ្លៅរបស់គេ ហើយអោបនាងណែនជាប់គេខ្នាញ់នឹងកាយវិការដែលនាងតែងតែខ្លាចមិនហ៊ាននៅជិតគេបែបនេះណាស់។ ចំណែកឯអៃលីងវិញព្យាយាមរើខ្លួនមួយអស់កម្លាំងប៉ុន្តែវានៅតែគ្មានបានផលអ្វីឡើយ។
“ហ្ហឹក ប~~បងឈប់ធ្វើបែបនេះទៅខ្ញុំសូមអង្វរពួកយើងមិនបានស្រលាញ់ អឹម អែង(លែង)..........” នាងទះស្មាលរបស់គេខ្លាំងៗដើម្បីអោយគេលែងនាង ប៉ុន្តែគេមិនព្រមលែង មានតែរឹតនាងមកក្នុងដៃថែម។
“បញ្ចប់ការសិក្សាពេលណាបងនឹងប្រាប់ម៉ាដាមអោយរៀបចំមង្គលការ”
“អ្ហឹកលែងទៅ ខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់បងប្រុសនោះទេ ខ្ញុំគោរពបងជាបងប្រុសប៉ុណ្ណោះរៀបការបានយ៉ាងម៉េច” នាងព្យាយាមបេះដៃរបស់គេចេញពីចង្កេះរបស់នាង ប៉ុន្តែមិនរង្គោះរង្គើលអីបន្តិច។
“អរ បងទើបតែដឹងថាបងប្អូនគេមានកាយវិការស្និតស្នាលស្អិតរមួតដូចជាប្ដីប្រពន្ធ?”
“បងឈប់និយាយពាក្យនេះទៅ ខ្ញុំនិយាយរួចហើយថាខ្ញុំមិនអាចរៀបការជាមួយបងបានទេ”
“ហេតុអ្វីមិនបាន?” គេលើកចិញ្ចើមសួរ ហេយុអ្វីនាងនិងគេរាបការជាមួយគ្នាមិនបានបើពួកគេមិនទាងជាប់សាច់ឈាមគ្នាផង។
“ខ្ញុំ...មានមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ហើយ” នាងបង្ខំចិត្តនិយាយទាំងដែលវាមិនមែនជាការពិត។
“ហ្ហឹស ឬអាក្មេងដែលបីអូននៅសាលាកាលពីថ្ងៃមុន?” មុខរបស់គេឡើងក្រហមនិយាយទាំងខាំថ្គាមទាំងសងខាង។
“គឺ--ពិតមែនហើយជាគេដូច្នេះហើយបងឈប់ធ្វើបែបនេះទៅពួកយើងវិញទៅធ្វើដូចកាលពីមុនទៅខ្ញុំនឹងបំភ្លេចរឿងដែលបានកើតឡើងកាលពីយប់មិញ”
“ហ្ហឹសបំភេ្លច!”
“ចឹងមិនចាំបាច់ភ្លេចទេ បងរំលឹកការចងចាំកាលពីយប់មិញអោយអូនបានចាំពេញមួយជីវិត”
“ចាំទុកអៃលីងចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅអូនគ្មានសិទ្ធទាក់ទងជាមួយមនុស្សប្រុសដ៏ទៃក្រៅពីបងឡើយ”
“អឹម អែង ហ្ហឹក អឹម” គេផ្ដេកនាងទៅលើពូកដៃម្ខាងសង្កត់ដង្កត់ដៃទាំងពីររបស់នាងជាប់ដៃម្ខាងទៀតទប់ក្បាលនាងកុះអោយរើ គេចាប់នាងប៊ឺតជញ្ជក់មាត់របស់នាងហាក់បីដូចជាការខាបយកព្រលឹងចេញពីក្នុងខ្លួនរបស់នាងយ៉ាងអញ្ចឹង ។ រ៉ូណានលូកដៃចូលទៅក្នុងរ៉ូបគេងរបស់នាង ប៉ុន្តែត្រូវអៃលីងឃាត់។
“ហ្ហឹក ហ្ហឹក កុំ-កុំអីខ្ញុំនៅឈឺ...មិនទាន់បាត់នៅឡើយទេ” នាងចង់សំដៅថានាងនៅឈឺត្រង់ចំណុចសំខាន់មិនបាត់នៅឡើយទេប្រសិនបើថ្ងៃនេះគេធ្វើទៀតថ្ងៃស្អែកនាងដើរមិនកើតប្រាកដណាស់។ រ៉ូណានភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញគេក៏ព្រលែងកដៃរបស់នាងវិញ។
“លើកក្រោយបើអូនហ៊ានចេញទៅក្រៅដោយមិនប្រាប់បងទៀតទោសរបស់អូនមិនមែនត្រឹមនឹងទេអៃលីង” គេអោនរើសអាវឃ្លុំ រួចក៏ត្រលប់ទៅបន្ទប់វិញក៏មិនភ្លេចនិយាយផ្ដែផ្ដាំនាង ។
“ចាប់ពីស្អែកទៅអែងត្រូវចូលទៅហាត់ការនៅក្រុមហ៊ុនធ្វើជាជំនួយការរបស់បង” និយាយរួចគេដើរត្រលប់ទៅបន្ទប់របស់ខ្លួនវិញ។
“ហ្ហឹក ហ្ហឹក...” អៃលីងផ្ដេកខ្លួនក្ដាប់អោបរ៉ូបជាប់សម្រក់ទឹកភ្នែក នាងពិតជាមិនចង់រស់នៅទាំងបែបនេះឡើយប៉ុន្តែតើអោយនាងគេចផុតពីរឿងនេះបានយ៉ាងម៉េច។

ប្រូកាន់តែគួរអោយខ្លាចធើបាបកូនឆីគេអាហូត, ភាគក្រោយទៅរឿងនឹងបង្ហាញការពិតមកបណ្ដើរៗ😳🫣
Molybdo-វ៉ាន់ណាដាត