Chean

នៅលើវិថីជីវិតដ៏វែងឆ្ងាយនេះ ការរំពឹងទុកលើអ្វីមួយ ឬនរណាម្នាក់ វាប្រៀបដូចជាការកាន់កាំបិតមុខពីរយ៉ាងដូច្នោះដែរ... កាលណាអ្នករំពឹងកាន់តែខ្ពស់ ពេលដែលខកបំណង របួសផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកក៏កាន់តែមុតជ្រៅទៅតាមនោះ។ យើងតែងតែលួចសង្ឃឹមថា អ្វីៗនឹងដើរតាមគន្លងដែលយើងចង់បាន តែការពិតសែនត្រជាក់ល្ហឹម តថភាពនៃជីវិតមិនដែលប្រណីនរណាម្នាក់ឡើយ ហើយអ្វីៗក៏មិនអាចចេះតែសមបំណងយើងរហូតនោះទេ។
​នៅលើលោកនេះ គ្មានអ្វីដែលបានមកដោយស្រួលៗ គ្មានជោគជ័យណាដែលជ្រុះពីលើមេឃ ហើយក៏គ្មានសេចក្តីសុខណាដែលអ្នកដទៃយកមកប្រគេនដល់មាត់ទ្វារនោះដែរ។ បើអ្វីមួយមិនបានកើតចេញពីញើសឈាម និងការខិតខំប្រឹងប្រែងដោយបាតដៃទាំងទ្វេរបស់អ្នកផ្ទាល់ទេ សូមកុំទាន់សង្ឃឹមថាវាជារបស់អ្នកឲ្យសោះ។ របស់ដែលបានមកដោយងាយ ច្រើនតែបាត់បង់ទៅវិញដោយងាយ។ ការពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃ គឺជាការសាងផ្ទះនៅលើគំនរខ្សាច់ ពេលរលកជីវិតបោកបក់មកម្តង វាច្បាស់ជារលាយបាត់ដោយមិនបន្សល់ស្លាកស្នាម។ រាល់ភាពជោគជ័យ និងភាពរឹងមាំ សុទ្ធតែត្រូវបង់ថ្លៃដោយការអត់ធ្មត់ ពេលវេលា និងភាពឯកោ។
​កុំខឹងសម្បារ កុំបន្ទោសព្រហ្មលិខិត ហើយក៏កុំស្អប់អ្នកជុំវិញខ្លួន ពេលដែលគេមិនលូកដៃមកជួយអ្នកក្នុងគ្រាដែលអ្នកងងឹតស្លុប និងលំបាកបំផុត។ ត្រូវចាំថា... គេមានហេតុផលរបស់គេ យើងមានទុក្ខលំបាករបស់យើង។ មនុស្សម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានបន្ទុកនៅលើស្មា មានរឿងរ៉ាវលាក់កំបាំងក្នុងចិត្ត និងបញ្ហាជីវិតដែលមិនអាចទម្លាយប្រាប់នរណាបាន។ ជួនកាល គេមិនមែនមិនចង់ជួយយើងទេ តែគេក៏កំពុងតែតស៊ូលិចអណ្តែតនឹងមហាសមុទ្រទុក្ខរបស់គេដូចគ្នា។ ការលះបង់របស់អ្នកដទៃមកលើយើង មិនមែនជាកាតព្វកិច្ចនោះទេ។
​“បើគេជួយ គឺជាសំណាង បើគេមិនជួយ គឺជារឿងធម្មតា។”
​ចុងក្រោយនៃសាច់រឿង គឺត្រូវត្រលប់មកមើលខ្លួនឯង... ជីវិតអ្នកណា កម្មអ្នកនោះ! ផ្លូវនេះអ្នកត្រូវតែដើរដោយខ្លួនឯង ទោះជាត្រូវហូរទឹកភ្នែក ទោះជាត្រូវដួលលូនក្រាប ឬទោះជាត្រូវហូរញើសត្រាំឈាមយ៉ាងណាក្តី ក៏ត្រូវតែខាំមាត់ក្រោកឈរ រុញច្រានខ្លួនឯងទៅមុខ។
​រៀនរស់ដោយការទទួលស្គាល់ការពិត បញ្ចុះក្តីរំពឹងពីអ្នកដទៃ កុំផ្ញើក្តីសុខខ្លួនឯងលើការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកដទៃ ។ ថ្ងៃណាមួយ ពេលដែលអ្នកអាចឈរបានដោយជើងទាំងពីររបស់ខ្លួនឯង ទោះព្យុះភ្លៀងខ្លាំងកម្រិតណា ក៏អ្នកលែងភ័យខ្លាច... ព្រោះអ្នកបានស្គាល់រសជាតិគ្រប់យ៉ាង ហើយដឹងថា ខ្លួនឯងរឹងមាំប៉ុណ្ណា។