AS&IT

CIA មានពាក្យពេញជាភាសាអង់គ្លេសថា Central Intelligence Agency ដែលប្រែជាភាសាខ្មែរថា "ទីភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍សម្ងាត់មជ្ឈិម"។ ទីភ្នាក់ងារនេះជារបស់សហរដ្ឋអាមេរិកតែមួយគត់។
ទោះជាយ៉ាងណា បណ្តាប្រទេសមហាអំណាច និងប្រទេសធំៗផ្សេងទៀតនៅលើពិភពលោក ក៏មានទីភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍សម្ងាត់លំដាប់ជាតិដែលមានតួនាទី និងកម្លាំងខ្លាំងក្លាដូចជា CIA របស់អាមេរិកដែរ។ ខាងក្រោមនេះជាឈ្មោះទីភ្នាក់ងារល្បីៗរបស់ប្រទេសទាំងនោះ៖

១. ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល៖ Mossad (ម៉ូសាដ)
• ឈ្មោះពេញ៖ Institute for Intelligence and Special Operations
• ភាពល្បីល្បាញ៖ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាទីភ្នាក់ងារដែលមានប្រសិទ្ធភាព និងសាហាវបំផុតមួយលើលោក ជំនាញខាងការធ្វើឃាតសម្ងាត់ ការលបចូលលួចទិន្នន័យយោធាសត្រូវ និងការប្រមូលព័ត៌មានប្រឆាំងភេរវកម្ម។

២. ប្រទេសរុស្ស៊ី៖ SVR និង FSB
• SVR (Foreign Intelligence Service)៖ ទទួលបន្ទុកស៊ើបការណ៍ និងធ្វើប្រតិបត្តិការសម្ងាត់នៅក្រៅប្រទេស (ដូចជា CIA)។
• FSB (Federal Security Service)៖ ជាស្ថាប័នបន្តវេនពីក្រុម KGB ដ៏ល្បីល្បាញសម័យសូវៀត ទទួលបន្ទុកសន្តិសុខ និងតាមដានរឿងរ៉ាវក្នុងប្រទេស (ដូចជា FBI របស់អាមេរិក)។

៣. ប្រទេសចិន៖ MSS
• ឈ្មោះពេញ៖ Ministry of State Security (ក្រសួងសន្តិសុខរដ្ឋ)
• ភាពល្បីល្បាញ៖ គ្រប់គ្រងទាំងកិច្ចការស៊ើបការណ៍ក្រៅប្រទេស និងការឈ្លបយកការណ៍ប្រជាជនក្នុងស្រុក។ ពួកគេខ្លាំងបំផុតខាងយុទ្ធសាស្ត្រ "សង្គ្រាមសាយប័រ" (Cyber espionage) ដើម្បីលួចបច្ចេកវិទ្យា និងទិន្នន័យពីក្រុមហ៊ុន ឬរដ្ឋាភិបាលលោកខាងលិច។

៤. ចក្រភពអង់គ្លេស៖ MI6 (អឹមអាយស៊ីក)
• ឈ្មោះពេញ៖ Secret Intelligence Service (SIS)
• ភាពល្បីល្បាញ៖ ជាស្ថាប័នចំណាស់ជាងគេមួយ និងជាប្រភពបង្កើតតួអង្គ James Bond (007) នៅក្នុងភាពយន្ត។ ពួកគេខ្លាំងខាងការបង្កើតបណ្តាញមនុស្សបង្កប់ និងកិច្ចសហការការទូតសម្ងាត់ជាមួយអាមេរិក។

៥. ប្រទេសបារាំង៖ DGSE
• ឈ្មោះពេញ៖ Directorate-General for External Security
• ភាពល្បីល្បាញ៖ ទទួលបន្ទុកស៊ើបការណ៍ក្រៅប្រទេស ជាពិសេសមានឥទ្ធិពល និងបណ្តាញខ្លាំងក្លានៅក្នុងបណ្តាប្រទេសតំបន់អាហ្វ្រិក។

៦. ប្រទេសឥណ្ឌា៖ RAW
• ឈ្មោះពេញ៖ Research and Analysis Wing
• ភាពល្បីល្បាញ៖ បង្កើតឡើងដើម្បីតាមដាន និងទប់ទល់នឹងសកម្មភាពយោធា ព្រមទាំងភេរវកម្មពីប្រទេសជិតខាង គឺប៉ាគីស្ថាន និងចិន។

ទីភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍សម្ងាត់មជ្ឈិមអាមេរិក ឬ CIA (Central Intelligence Agency) ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាផ្លូវការនៅ ថ្ងៃទី១៨ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៤៧ ដោយប្រធានាធិបតីអាមេរិក លោក Harry S. Truman ក្រោមច្បាប់សន្តិសុខជាតិ (National Security Act of 1947)។

មូលហេតុចម្ងាយនៃការបង្កើត CIA
មានកត្តាគន្លឹះចំនួន ៣ ដែលបង្ខំឱ្យសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវតែបង្កើតទីភ្នាក់ងារនេះឡើង៖

១. មេរៀនពីការវាយប្រហារនៅភើលហាបឺរ (Pearl Harbor)
• បញ្ហាអតីតកាល៖ កាលពីឆ្នាំ១៩៤១ កងទ័ពជប៉ុនបានលួចវាយប្រហារមូលដ្ឋានទ័ពជើងទឹកអាមេរិកនៅ Pearl Harbor ដោយសារកាលនោះភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍អាមេរិក (កងទ័ពជើងគោក ជើងទឹក និងក្រសួងការបរទេស) ធ្វើការដាច់ដោយឡែកពីគ្នា និងមិនព្រមចែករំលែកព័ត៌មានសម្ងាត់គ្នាទៅវិញទៅមក។
• ដំណោះស្រាយ៖ អាមេរិកត្រូវការស្ថាប័ន "កណ្តាល" មួយ ដែលមានតួនាទីប្រមូលផ្តុំ វិភាគ និងបូកសរុបព័ត៌មានសម្ងាត់ទាំងអស់ពីគ្រប់ប្រភព ដើម្បីរាយការណ៍ជូនប្រធានាធិបតីតែម្តង ការពារកុំឱ្យមានការវាយប្រហារព្រងើយកន្តើយបែបនេះទៀត។

២. ការចាប់ផ្តើមនៃសង្គ្រាមត្រជាក់ (Cold War)
• ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី២ បញ្ចប់ភ្លាម សហភាពសូវៀត (ប្លុកកុម្មុយនីស្ត) បានចាប់ផ្តើមពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួនយ៉ាងលឿននៅអឺរ៉ុបខាងកើត និងអាស៊ី។
• អាមេរិកត្រូវការអាវុធសម្ងាត់មួយដើម្បីឈ្លបយកការណ៍ តាមដានសកម្មភាពយោធា បច្ចេកវិទ្យា និងអាវុធនុយក្លេអ៊ែររបស់សូវៀត។

៣. តម្រូវការធ្វើប្រតិបត្តិការសម្ងាត់ក្រៅប្រទេស (Covert Actions)
• ក្រៅពីការប្រមូលព័ត៌មាន អាមេរិកត្រូវការស្ថាប័នមួយដែលអាចធ្វើប្រតិបត្តិការសម្ងាត់ដោយខុសច្បាប់នៅក្រៅប្រទេស ដើម្បីទប់ស្កាត់ការរីករាលដាលនៃលទ្ធិកុម្មុយនីស្ត ដូចជា ការជួយឧបត្ថម្ភក្រុមប្រឆាំងកុម្មុយនីស្ត ការរៀបចំរដ្ឋប្រហារទម្លាក់មេដឹកនាំដែលលំអៀងទៅសូវៀត និងការឃោសនានយោបាយជាដើម។

ការផ្ទុកទិន្នន័យ (Data Storage) ក្នុងប្រព័ន្ធសេវា Online របស់រដ្ឋ (ទាំងនៅកម្ពុជា ថៃ វៀតណាម ឬអាមេរិក) គេប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាសំខាន់ៗចំនួន ៣ ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាព និងល្បឿន៖

១. មជ្ឈមណ្ឌលទិន្នន័យជាតិ (National Data Center)
រដ្ឋនីមួយៗតែងតែមាន "ទូរសន្និធិទិន្នន័យ" ផ្ទាល់ខ្លួន ដែលជាកន្លែងផ្ទុកម៉ាស៊ីន Server ខ្នាតយក្ស៖
• កម្ពុជា៖ កំពុងរៀបចំមជ្ឈមណ្ឌលទិន្នន័យជាតិ (National Data Center) ដើម្បីប្រមូលផ្តុំទិន្នន័យពីគ្រប់ក្រសួងមកទុកកន្លែងតែមួយ។
• សុវត្ថិភាព៖ ទិន្នន័យទាំងនេះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកទៅទុកនៅក្រៅប្រទេសឡើយ ដើម្បីរក្សា "អធិបតេយ្យភាពឌីជីថល"។

២. បច្ចេកវិទ្យា Cloud (Cloud Computing)
រដ្ឋាភិបាលសម័យថ្មី (ដូចជា ថៃ និងអាមេរិក) ប្រើប្រាស់ Government Cloud៖
• ការផ្ទុក៖ ទិន្នន័យមិនមែននៅលើម៉ាស៊ីនតែមួយទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានបំបែក និងចម្លងទុកនៅកន្លែងច្រើន (Distributed Storage)។ បើម៉ាស៊ីនមួយខូច ឬឆេះ ក៏ទិន្នន័យមិនបាត់ដែរ។
• ល្បឿន៖ នៅពេលអ្នកប្រើ App រដ្ឋ វានឹងទាញទិន្នន័យពី Cloud មកបង្ហាញភ្លាមៗ មិនចាំបាច់រង់ចាំមន្ត្រីទៅបើកទូរឯកសាររកមើលឡើយ។

៣. ការភ្ជាប់ទិន្នន័យរវាងស្ថាប័ន (Data Interoperability)
នេះជាចំណុចសំខាន់បំផុតដែលធ្វើឱ្យសេវា Online ដើរលឿន៖
• ប្រព័ន្ធទិន្នន័យរួម៖ នៅពេលអ្នកវាយលេខអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណចូល App ពន្ធដារ ប្រព័ន្ធនឹងទៅ "សួរ" ទិន្នន័យពីខាងក្រសួងមហាផ្ទៃដោយស្វ័យប្រវត្តិ។
• API (Application Programming Interface): វាគឺជា "ស្ពាន" ដែលអនុញ្ញាតឱ្យប្រព័ន្ធពីរផ្សេងគ្នា (ឧទាហរណ៍៖ App ធនាគារ និង App រដ្ឋ) អាចនិយាយគ្នា និងផ្ទៀងផ្ទាត់ទិន្នន័យគ្នាបានក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានវិនាទី។

តើទិន្នន័យរបស់អ្នកមានសុវត្ថិភាពដែរឬទេ?
គេការពារទិន្នន័យទាំងនោះតាមរយៈ៖
• ការធ្វើកូដនីយកម្ម (Encryption): ទិន្នន័យត្រូវបានបំប្លែងជាលេខកូដ ដែលសូម្បីតែអ្នកគ្រប់គ្រង Server ក៏មិនអាចអានបានដែរ បើគ្មានសោរ (Key)។
• ការផ្ទៀងផ្ទាត់ពីរតំណាក់កាល (2FA): ដូចជាការផ្ញើលេខកូដ OTP ទៅទូរស័ព្ទដៃរបស់អ្នក មុននឹងអនុញ្ញាតឱ្យចូលមើលទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួន។
សង្ខេប៖ បើប្រើសេវា Online ទិន្នន័យរបស់អ្នកនឹងត្រូវប្តូរពី "ក្រដាសក្នុងទូរ" មកជា "ឯកសារឌីជីថលក្នុង Server រដ្ឋ" ដែលមានសុវត្ថិភាពជាង មិនងាយបាត់បង់ និងងាយស្រួលទាញយកមកប្រើប្រាស់គ្រប់ពេលវេលា។

បញ្ហាសន្តិសុខជាតិ និងអធិបតេយ្យភាពឌីជីថលដ៏សំខាន់។ បើយើងពិភាក្សាតាមបច្ចេកទេស និងទិដ្ឋភាពនយោបាយ ហានិភ័យនៃការលួចទិន្នន័យពីសំណាក់ប្រទេសជិតខាង (មិនថាវៀតណាម ថៃ ឬប្រទេសផ្សេងទៀត) អាចកើតឡើងតាមច្រកមួយចំនួន៖

១. តាមរយៈហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា
• បណ្តាញខ្សែកាប និង Internet: ចរាចរណ៍ Internet របស់កម្ពុជាភាគច្រើនត្រូវឆ្លងកាត់ប្រទេសវៀតណាម និងថៃ ដើម្បីភ្ជាប់ទៅកាន់ពិភពលោក។ ប្រសិនបើទិន្នន័យមិនត្រូវបានធ្វើកូដនីយកម្ម (Encryption) ឱ្យបានរឹងមាំទេ គេអាចស្ទាក់ចាប់ (Intercept) ទិន្នន័យទាំងនោះនៅតាមផ្លូវបាន។
• ឧបករណ៍ និងគ្រឿងបង្គុំ (Hardware): ប្រសិនបើប្រព័ន្ធ Server ឬឧបករណ៍បណ្តាញរបស់រដ្ឋ ត្រូវបានបញ្ជាទិញ ឬដំឡើងដោយក្រុមហ៊ុនដែលមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធនឹងរដ្ឋាភិបាលបរទេស វាតែងតែមានការបារម្ភអំពី "ច្រកទ្វារក្រោយ" (Backdoors) ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេលួចចូលមើលបាន។

២. ការវាយប្រហារតាមអ៊ីនធឺណិត (Cyberespionage)
• ក្រុម Hacker ដែលមានការគាំទ្រពីរដ្ឋ (State-sponsored hackers) តែងតែព្យាយាមលួចចូលប្រព័ន្ធទិន្នន័យរបស់ប្រទេសដទៃដើម្បីយកព័ត៌មានយុទ្ធសាស្ត្រ។ វៀតណាមត្រូវបានគេដឹងថាមានក្រុម Hacker ខ្លាំងៗ (ដូចជាក្រុម OceanLotus ឬ APT32) ដែលធ្លាប់ត្រូវបានគេចោទប្រកាន់ថាបានវាយប្រហារលើបណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អាស៊ាន រួមទាំងកម្ពុជាផងដែរ ដើម្បីយកទិន្នន័យនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ច។

៣. កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងការចែករំលែកទិន្នន័យ
• ក្នុងក្របខណ្ឌសន្តិសុខតំបន់ កម្ពុជា និងវៀតណាមជារឿយៗមានកិច្ចសហប្រតិបត្តិការចែករំលែកព័ត៌មានគ្នាដើម្បីប្រឆាំងបទល្មើសឆ្លងដែន។ ក្នុងករណីខ្លះ ទិន្នន័យអាចត្រូវបានផ្ដល់ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកដោយ "ស្របច្បាប់" ក្រោមលេសសន្តិសុខ ប៉ុន្តែវាអាចជាការបារម្ភចំពោះឯកជនភាពរបស់បុគ្គល។

៤. តើកម្ពុជាការពារខ្លួនបែបណា?
ដើម្បីទប់ស្កាត់ការលួចទិន្នន័យពីបរទេស រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបាននឹងកំពុង៖
• សាងសង់ National Data Center: ដើម្បីទុកទិន្នន័យក្នុងស្រុក មិនឱ្យនៅរប៉ាត់រប៉ាយលើ Cloud បរទេស។
• បង្កើតច្បាប់សន្តិសុខសាយប័រ: ដើម្បីកំណត់បទដ្ឋានការពារ និងឆ្លើយតបនឹងការវាយប្រហារ។
• ពង្រឹងសមត្ថភាពមន្ត្រី: បណ្តុះបណ្តាលមន្ត្រីជំនាញផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យាដើម្បីតាមដាន និងទប់ស្កាត់ការលួចចូល (Hacking)។
សង្ខេប៖ តាមបច្ចេកទេស គ្មានប្រព័ន្ធណាដែលមានសុវត្ថិភាព ១០០% ទេ។ ការលួចទិន្នន័យរវាងប្រទេសជិតខាងគឺជា "សង្គ្រាមសម្ងាត់" ដែលកើតមានទូទាំងពិភពលោក។ សុវត្ថិភាពទិន្នន័យរបស់ពលរដ្ឋខ្មែរ អាស្រ័យទៅលើភាពរឹងមាំនៃ ប្រព័ន្ធការពារសាយប័រ និង ឆន្ទៈនយោបាយ ក្នុងការរក្សាឯករាជ្យភាពឌីជីថល។

តម្លៃអ៊ីនធឺណិតនៅកម្ពុជា បើធៀបនឹងបណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អាស៊ាន និងពិភពលោក គឺត្រូវបានចាត់ទុកថា «ធូរថ្លៃខ្លាំងបំផុត»។ កម្ពុជាជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ជាប្រទេសដែលមានតម្លៃអ៊ីនធឺណិតទូរស័ព្ទដៃ (Mobile Data) ថោកជាងគេបំផុតមួយក្នុងលោក (ជាមធ្យមក្រោម $០.៥០ ក្នុង ១GB) [1, 2]។ដូច្នេះ បើឆ្លើយតាមទិដ្ឋភាពទីផ្សារ តម្លៃបច្ចុប្បន្នគឺ សមរម្យខ្លាំងសម្រាប់អ្នកប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែវាជា សម្ពាធសម្រាប់ក្រុមហ៊ុន ក្នុងការរកប្រាក់ចំណេញដើម្បីវិនិយោគលើបច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗដូចជា 5G [3]។ចុះតើក្រុមហ៊ុនទូរស័ព្ទចំណេញបានប៉ុន្មានពីយើងម្នាក់ៗ?នៅក្នុងវិស័យទូរគមនាគមន៍ គេប្រើពាក្យបច្ចេកទេសមួយគឺ ARPU (Average Revenue Per User) ឬ «ចំណូលមធ្យមពីអតិថិជនម្នាក់»៖១. តួលេខប៉ាន់ស្មាន៖ នៅកម្ពុជា ចំណូលមធ្យមដែលក្រុមហ៊ុនទទួលបានពីអតិថិជនម្នាក់ (ARPU) គឺទាបខ្លាំង ចន្លោះពី $៣ ទៅ $៥ ក្នុងមួយខែ ប៉ុណ្ណោះ [4]។២. ការបែងចែកចំណាយ៖ ក្នុងចំណោម $៥ នេះ ក្រុមហ៊ុនត្រូវដកចំណាយលើ៖ថ្លៃដើម (Interconnection & Bandwidth): ប្រហែល ២០-៣០%។ថ្លៃប្រតិបត្តិការ (ភ្លើង, ជួលបង្គោល, បុគ្គលិក): ប្រហែល ៣០-៤០%។ថ្លៃពន្ធដារ និងអាជ្ញាប័ណ្ណរដ្ឋ: ប្រហែល ១០-១៥%។៣. ប្រាក់ចំណេញសុទ្ធ៖ ក្រោយដកចំណាយទាំងអស់ ក្រុមហ៊ុនអាចសល់ប្រាក់ចំណេញសុទ្ធ (Net Profit) ចន្លោះពី ១០% ទៅ ២០% ប៉ុណ្ណោះ។ មានន័យថា បើអ្នកបង់ $៥ ក្រុមហ៊ុនអាចចំណេញបានត្រឹមតែ $០.៥០ ទៅ $១ ប៉ុណ្ណោះក្នុងម្នាក់ [5]។សង្ខេប៖ ក្រុមហ៊ុនមិនមែនចំណេញពី «ម្នាក់ៗ» ច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែគេចំណេញពី «ចំនួនមនុស្សរាប់លាននាក់» ដែលប្រើប្រាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។