Rome with Kate

Radosnych Świąt Wielkiej Nocy!

"Zmartwychwstanie Chrystusa" Piera della Francesca to jedno z najmocniej oddziałujących na mnie dzieł sztuki. Kilka miesięcy temu zobaczyłam je wreszcie na żywo, w Muzeum Miasta Sansepolcro w Toskanii, na ścianie sali, w której zbierała się Rada Sześćdziesięciu zatwierdzająca nowe prawa.

W mieście Grobu Pańskiego, Santo Sepolcro, potem Sansepolcro, przed oczami decydentów Piero della Francesca umieszcza w latach 1459-1460 Chrystusa, który z tego grobu dziarskim krokiem wychodzi. Bo w Grobie Pańskim przecież wcale nie o śmierć chodzi, tylko o życie. Przypomnienie, o co mają troszczyć się rządzący.

Sto lat temu pisarz Aldous Huxley nazwał fresk “najpiękniejszym obrazem świata” i faktycznie ciężko oderwać od niego wzrok. Chrystus hipnotyzuje: efekt osiągnięty przez malarza również dzięki połączeniu dwóch perspektyw, bo patrzymy na scenę lekko z dołu, ale zarazem spotykamy spojrzenie Jezusa na wysokości naszego wzroku.

Obraz przedstawia scenę (nie)codzienną, konkretny moment, z toskańskim pejzażem w tle, ale jednocześnie bije od niego majestat, jak z ikony. Na tym też polega jego moc.

Życzę Wam wszystkich mocy zmartwychwstawania ze smutków, bólu, trudnych sytuacji, chorób! Chrystus zmartwychwstał!

Wczoraj, gdy wychodziłam z Kaplicy Sykstyńskiej na Schody Berniniego, po raz pierwszy w mojej karierze watykańskiego przewodnia, drzwi do Sala Regia, eleganckiego salonu poprzedzającego Sykstynę, były otwarte na tyle długo, że zdążyłam zrobić zdjęcie! Sala Regia jest zamknięta dla zwiedzających, więc móc coś podejrzeć, to dreszcz emocji!

Na ścianie widocznej przez otwarte drzwi rozpoznałam zarys Bazyliki Św. Piotra w budowie, w tle monumentalnego fresku Giorgia Vasariego przedstawiającego uroczysty powrót papieża Grzegorza XI z niewoli awiniońskiej do Rzymu, w roku 1377.

Fresk z lat 1572-1572 dokumentuje stan budowy w tych latach. Widać Loggię Błogosławieństw i przylegające budynki, przez które wchodziło się na dziedziniec starej Bazyliki. Po lewej stronie watykański obelisk z Cyrku Nerona, świadek męczeństwa Św. Piotra, wciąż na swoim miejscu. Dopiero w 1586 roku obelisk zostanie przeniesiony tam, gdzie znajduje się dzisiaj, czyli na oś Bazyliki (Placu Św. Piotra jeszcze nie było).

Tuż przy lecących na czele papieskiego orszaku Piotrze i Pawle, wyłania się zza starszej zabudowy potężny bęben Kopuły Michała Anioła. Michelangelo objął kierownictwo budowy w 1546 roku, w wieku 71 lat. Gdy umierał w 1564 kopuła wyglądała jeszcze tak jak na obrazku, została ukończona dopiero w 1590 roku przez Giacomo della Porta.

Lubię podglądać Rzym na starych malowidłach i zdjęciach, a wy?
--
Szukasz przewodnika po Rzymie? Napisz do mnie!
Chętnie zorganizuję indywidualne zwiedzanie dla Ciebie i Twoich bliskich.

[email protected]

Festa de' Noantri to święto Zatybrza, celebrowane co roku w lipcu od 500 lat. Świętują “noantri” czyli “my pozostali” w dialekcie rzymskim (po włosku byliby to “noi altri”), ponieważ mieszkańcy dzielnicy leżącej po drugiej stronie Tybru, od zawsze czują i pielęgnują swoją odrębność.

Uroczystości odbywają się ku czci Matki Bożej z góry Karmel, zwanej tu też Fiumarola, czyli Rzeczną, od roku 1535, kiedy to miejscowi rybacy znaleźli na rzece podczas burzy drewnianą figurę Madonny. Fiumarola została patronką Zatybrza i na codzień zamieszkuje kościół Św. Agaty przy placu San Giovanni de Matha.

Każdego roku w pierwszą sobotę po 16 lipca, kiedy Kościół obchodzi święto Matki Bożej z góry Karmel (Matki Bożej Szkaplerznej), figura Madonny przystrojona w nową, zaprojektowaną i uszytą specjalnie suknię, niesiona jest w procesji ulicami Zatybrza. Tydzień później, w niedzielę wieczorem (w tym roku 28 lipca), Matka Boża przepływa łodzią po Tybrze przez cały Rzym, po czym wraca do kościoła Św. Agaty.

Zostałam zaproszona na procesję otwierajacą Festa de' Noantri przez przyjaciela, który co roku jest jednym z ubranych na biało tragarzy Fiumaroli. To zaszczyt należeć do tego grona i nie każdy może go dostąpić. Poza siłą fizyczną i znajomościami, trzeba wykazać się pochodzeniem z Zatybrza!

Massimo lubi być częścią tej rzymskiej tradycji, choć nie jest specjalnie religijny, ale są na procesji osoby naprawdę przejęte sytuacją. Przy którymś przystanku Madonny byłam świadkiem podawania kilkumiesięcznej dziewczynki nad głowami tłumu tragarzom, żeby tylko dotknęła Madonny.

--
Szukasz przewodnika po Rzymie? Napisz do mnie!
Chętnie zorganizuję indywidualne zwiedzanie dla Ciebie i Twoich bliskich.

[email protected]